L' YSERTTOUT.

4181198880_e049afa4c1.jpg (JPEG-afbeelding, 500x405 pixels)

2009-12-24T00:10:00.000+01:00

4181198880_e049afa4c1.jpg (JPEG-afbeelding, 500x405 pixels)

www.lecassan.com

2009-05-13T18:29:00.003+02:00

Opabus en zijn blog zijn verhuisd, ge moet naar www.lecassan.com gaan, hier valt niets meer te beleven!

Belangrijk nieuws!

2009-05-02T01:11:00.000+02:00

Héél belangrijk nieuws!
Wij verhuizen en de blog "Yserttout" met alles erop en eraan verhuist mee naar Le Cassan en verandert dus ook van adres.
Geen half werk, alles is grondig aangepakt, er komt een echte website. Gedaan met het intikken of onthouden van moeilijke dingen als http dubbel punt slash slash yserttout dot blogspot dot com! Vanaf nu simpelweg: "www.lecassan.com", c'est tout!
Stel je voor, mijn schrijfsels, mijn vertelsels, en dus ook het prutsgehuchtje Le Cassan, met zijn och arme acht inwoners, zal te vinden zijn op het World Wide Web, met dank aan Bart, ceo van de firma Blau. Via een simpel klikje met de muis zal nu heel de wereld ons wel en ons wee kunnen volgen en ook de restauratiewerken en het tot stand komen van de chambres & table d'hôtes kunnen bewonderen. Het is een ruwe schatting, een beetje zoals De Lijn het aantal busgebruikers telt, maar tot nu hebben zo'n 2000 mensen mijn blog gelezen, niet slecht, maar stel je voor, dat kunnen er miljoenen en miljoenen worden.
Ok, pak je muis stevig vast en probeer het eens, klik op www.lecassan.com . . . . . .

Dat was het.

2009-04-29T11:43:00.011+02:00

Mijn hart doet pijn en bloedt overvloedig, het einde nadert, nog minder dan 40 werkdagen en ik ga De Lijn, de Staca en mijn dierbare bussen verlaten. Gedaan met belevenissen waar altijd iets leuk over te schrijven viel, gedaan met kleine en grote ergernissen waar ik ook al iets over schreef. Gedaan met dromen van L'Yserttout en stoppen aan haltes om iets te noteren op lijnticketten.

Awel, als dessert en om in schoonheid te eindigen nog één Lijnartikeltje. Niet dat ge het moet lezen, maar ik wil het kwijt want anders blijf ik er tot jaren na mijn pensioenstart mee zitten!
De laatste dagen heb ik regelmatig lijn 651 gereden, van 17u tot 24u30 (ongeveer), en dan passeert ge zo'n zes keer langs de cargo-afdeling van de luchthaven van Zaventem. Het is daar tegenwoordig beangstigend kalm, een paar keer stond daar zelfs geen enkel vliegtuig te laden of te lossen, stilte alom. Het zal crisis zijn zeker? Ondertussen passeren daar gedurende dezelfde tijdspanne tientallen bussen van De Lijn, leeg of met een paar passagiers. Crisis? Welke crisis?
En nu ook nog een positieve Lijn-noot!
Sedert 15 april hangt er een schrijven, een dienstbevel van De Lijn aan het prikbord. We mogen rondrijden met een polo, i.p.v. de klassieke uniform-attributen: hemd, das en epauletten. Vijftien april, dat is vroeger dan andere jaren, en dat bewijst dat de Lijndirectie beseft dat de opwarming van de aarde een feit is en het dragen van een luchtige polo vanaf 15 april verantwoord is. Om een hoge piet van De Lijn te citeren: "wij houden de vinger op de pols en volgen de situatie op de voet!" Ah, wat een geruststelling, De Lijn is in goede handen. Toch eigenlijk wel straf: tot 15 april riskeert ge bijna een gevangenisstraf als ge durft rondrijden zonder das , en nu moogt ge plots kiezen: een hemd met epauletten maar zonder das en bovenste knoopje open (!) of een simpel poloke. Leg het de reizigers maar uit!
Ik twijfel nog: ga ik mijn epauletten (8 stuks) en mijn dassen (6 stuks, waarbij 1 splinternieuwe) op ebay.be verkopen of op 2dehands.be? Zou dat veel geld opbrengen? Tenslotte zijn ze gedragen door opabus en dat betekent een serieuse waardevermeerdering.
De Lijn blijft altijd spreken van "passanten" in plaats van epauletten. Volgens mij zijn passanten zoiets als voorbijgangers en heeft dat niets te maken met die gestreepte schouderstukken. Tiens, dat moet ik eens aan Els vragen. Els is baas van de bibliotheek van Wetteren, is daar bibliothecaris en dus heeft ze ongelooflijk veel naslagwerk ter beschikking om dat eens op te zoeken: wat zijn passanten?

Misschien had ik toch beter nog een paar jaar doorgereden, tot mijn 65ste. Wie weet gaan ze met de opwarming van de aarde het Lijn-uniform niet definitief afschaffen? Maar dan moet ik mijn mening herzien: hoe meer bussen er rondrijden, zelfs zonder reizigers, hoe rapper de aarde opwarmt en hoe sneller ze dat uniform gaan afschaffen? En ook, ik had nu eindelijk de juiste houding gevonden, met veel oogkontakt. Mijn ingesteldheid had zowaar de perfectie bereikt:

werken de zonneschermen niet of zij ze te klein? Doe je ogen toe en rij verder.
piept de chauffeurszetel bij ieder putje of bultje? Das goed, blijft ge wakker van.
warmt uw cola op in de bekerhouder als de verwarming van de bus opstaat? Warme cola is ongezond, giet er soep in.
rijdt ge de helft van uw dienst rond met een lege bus? Zaag niet en zet uw verstand op nul.
rammelt uw bus zo ongeveer uit elkaar? Zet uw radio of MP3 speler op maximum volume.

Maar ook voor de Staca wil ik eindigen op een positieve noot: ik ben altijd, iedere maand opnieuw stipt betaald geweest, tot de laatste centiem. Het zou er nog aan mankeren ook.

Er is groot nieuws! Nee, niet de geboorte van het eerste kind van een hele reeks bij Hilke en Bart en tis een ventje, Jef, en schoon dat ie is!
Nee, dat groot nieuws gaat over de blog en een afscheidsfeest en l'Yserttout, uitleg krijgt ge binnenkort, ten laatste over 10 dagen. En ondertussen kan Els dat van die passanten opzoeken.

Frans.

2009-04-02T10:31:00.006+02:00

Op mijn Lijnbusronde passeer ik al eens het woonhuis van een of andere vriend of bekende. Galant als ik ben, en ook bezorgd, maak ik ze dan via een sms-berichtje attent op een of ander probleem, of zelf gevaar. Bijvoorbeeld dat ze de lichten hebben laten branden, of dat hun garagepoort nog open staat, soms ook dat hun auto niet netjes geparkeerd staat. Alles in functie van de vriendschap. Frans, van Winksele, had zondagavond zijn chique donkergroene Audi niet correct geparkeerd, teveel met de neus op het voetpad, vond ik. Dus een berichtje gestuurd in de hoop dat bij een volgende passage (ik reed lijn 352) zijn voiture minder opvallend zijn snuit zou laten zien. Belangrijk detail: het was al donker, na 22 uur en dus creëerde dat volgens mij een extra gevaarlijke situatie. Nog een verduidelijking: onze Frans had een berichtje teruggestuurd dat zijn oprit "pertang" verlicht was! Aan de volgende halte direct een reactie van mijnentwege dat het misschien wel "pertang" het geval was, maar niet "perbus". Je moet een beetje Westvlaams taalgevoel te hebben om de woordspeling te vatten: "per tank <=> per bus", snap je het?

Ik publiceer hier zijn reactie, het bespaart mij een artikel, en het mag, zei hij.

In verband met het li(ch)(g)t op straat
° er is meestal licht op de straat = openbare verlichting
° meestal slaat dat op des avonds en des nachts, als het donker is buiten (daar waar geen verlichting is)
° begrijp langs geen kanten wat je bedoelt met ''jaja, maar niet per bus"
- heeft dit betrekking op een brievenbus?
- heeft dit betrekking op een bus van De Lijn?
- heeft dit betrekking op een andere bus, waarvan ik het bestaan niet ken?
° in Winksele is het de gewoonte om de auto, die op een op(af)rit staat, zo te plaatsen dat deze geen gevaar vormt voor in eerste instantie een doordeweekse voetganger; een voetganger die tijdens het weekend voorbij komt, is uiteraard niet doordeweeks, hij/zij weet perfect waaraan hij/zij dient te houden. Voor een lijnbus zou dit ook geen gevaar mogen zijn; maar oh wee!! Spaar ons in de gemeente van halstarrige De Lijn chauffeurs, die gezeten op hun verhoogde & voorverwarmde zetels, op het normale gepeupel neerkijken, en dan ook nog
hun opgehitste & aberante SMSen de wereld insturen, om zich ervan te vergewissen dat de modale burger direct in het gelid springt & een onderdanige buiging maakt bij het doorsuizen van een accordeon- of andere geleedkundig vervoermiddel.
Om maar te zwijgen van de brutale en bruuskerende toetergeluiden die menig De Lijnvervoermiddel ten gehore brengt als de modale en neerbuigende burger niet diep genoeg neerbuigt.
Heb al menig ongenoegen en gemor mogen waarnemen in de buurt, en wel van zodanig niveau dat maatregelen zouden kunnen genomen worden om paal en perk (ook wezemaal en diegem) te stellen aan deze uitvergroeide ramp; misbakken vorm van irregulariteit.

kijk ook maar rustig naar de prent in bijlage
bommelding?

frans

Ik hoop dat dit gelukt is, die prent in bijlage, dat is een uitnodiging (reclame natuurlijk ...!) voor:

OP ZATERDAG 25 APRIL 2009
VERRASSINGSCONCERT
UNITED BRASS
I.S.M. DE VREUGDEGALM
LINTER
IN CC FEESTZAAL
EVERBERG
DEUREN 19.00U
AANVANG 20.00U
VVK 6€
KASSA 8€
KINDEREN -16J 3€
KINDEREN -12J GRATIS

PS: Frans Smout is al vele jaren lid van die brassband en bespeelt op virtuose wijze een blaasinstrument. Het is geen trompet, maar ik kan efkes op de naam niet komen.
En nog iets, beste Frans, uw reactie ontgoocheld mij een beetje. Het klinkt wat hautain, wat spottend, precies of je neemt De Lijn niet au sérieux! Ben je dan vergeten, beste Frans, dat je eigenste schoonvader, Jan Crabbé, tot de pioniers van het openbaar vervoer behoorde? Dat hij bij de eerste chauffeurs van de Staca was? En dat hij in die langvervlogen tijden voor 4 uur 's morgens met zijn bus vertrok om de mijnwerkers naar hun koolputten in het verre en toen nog onbekende Limburg te brengen? Denkt daaraan Frans, als er nog eens een Lijnbus uw huis passeert.

Hoofdpijn.

2009-03-04T09:58:00.011+01:00

Ik heb nagedacht en nu heb ik natuurlijk hoofdpijn, en nog geen klein beetje ook. Maar met resultaat want ik heb de perfecte oplossing voor mensen die graag betaalbaar op vakantie komen naar de "Chambre d'hôte L'Yserttout", annex eetgelegenheid. Die eetgelegenheid, dat wordt de kers op de taart van het verblijf in Le Cassan, maar dat is Geert haar afdeling.
Hoe gaan we het doen? Wel:

Heel rijke mensen, die sturen we naar een vijfsterren hotel in Albi. Of naar Karel en Marleen in Le Ran, zou ook kunnen. Dan kan Karel er nog een blote-madammen-schilderij bijmaken zodat ge kunt zien hoe vergankelijk rijkdom wel is.
Heel arme mensen, die sturen we gewoon terug naar huis.
De rest is welkom, maar liefst een beetje deftig, niet de helft van uw vakantietijd rondlopen zoals buur Christian erbij loopt: met zijn broek half open. Maar hij heeft er wel een goeie uitleg voor:"quand la porte est ouverte, c'est que le petit oiseau est mort."

De 2 + 2 studio zal bestaan uit een ruimte met slaapdivan, kichinette, was- en plasmogelijkheden, plus nog een aparte slaapkamer met andere mogelijkheden. Om het ouderlijk comfort optimaal te verzorgen zullen lastige kinderen hun tentje mogen opslaan in de tuin. Onder toezicht van opabus.
Mijn streefdatum voor het verhuren van de studio is vanaf 1 juni 2010, die van Geert daarentegen ....enfin, ge gaat vroeg moeten reserveren, anders wordt het aanschuiven in de gekende rijen van drie.
Al die luxe, al dat supercomfort gaan we aanbieden tijdens het hoogseizoen voor 355 euro per week. Niks geen reden voor hoofdpijn tot nu toe, een schappelijke huurprijs voorstellen dat kan iedereen. Maar nu komt mijn gericht denkwerk naar boven: de "toekomstgerichte meerweken vakantie-verhuur met garantie". Op voorhand 4, 8 of zelfs 12 weken huren (en betalen) met aangepaste kortingen en met de mogelijkheid om na de eerste twee weken de rest te annuleren en je geld terug te vragen, bijvoorbeeld omdat je de Aveyron met zijn prachtige natuur, zijn pittoreske dorpjes en zijn kunststeden maar niks vindt. Of omdat opabus zijn handen niet kan thuishouden. Geef toe, geniaal denkwerk.
Voor wie het nog niet snapt een voorbeeld: je huurt 6 weken aan de verminderde prijs van 325 euro per week of 9 weken aan 310 euro per week en die weken soupeer je op wanneer het je best uitkomt en desnoods gespreid over verschillende jaren (max. 8 jaar). Als je na de tweede week vindt dat er betere vakantieoorden zijn, de Côte d'Azur bv., dan geven we je met plezier (gggrrrrr) het resterende bedrag terug, met vermindering van, ik zeg zo maar iets, 15% onkostenvergoeding.
Aangezien mijn hoofdpijn voorbij is ga ik dat nu verder uitwerken. Wie ook aan het nadenken is mag altijd commentaar geven, een mailtje sturen of een asperientje vragen. Ieder verstandig voorstel zal mijn volle aandacht krijgen. Nog effe samenvatten: er gaat 5 euro per week af, dus 10 weken reserveren komt op 305 euro, in het hoogseizoen (vakantieperiode). In het laagseizoen gaat daar simpelweg nog eens 90 euro van af. Niet te geloven.

Natuurlijk blijven de werkvakanties met veel kost en weinig inwoon geldig. We zorgen zoals altijd voor gratis logement en lekker eten. Van dat lekker eten ben ik zeker, dat logement daarentegen kan een tent of caravan zijn, of in open lucht, er is een prachtige sterrenhemel te bewonderen in de Aveyron. Reserveren hoeft niet, je bent welkom. En vergeet vooral niet je sport-outfit mee te brengen: de foemp-schietstand behoort tot de prioritaire werken.

Afscheidsfeest.

2009-03-04T09:01:00.013+01:00

Natuurlijk gaan we op zaterdag 20 juni niet iedereen kunnen vragen, zo'n 160 genodigden is het maximum. Trouwens, die uitnodigingen zijn nog niet voor direct, maar ik kan nu al zeggen dat niemand, maar dan ook niemand zal vergeten worden: van het feest komt er een verslag, een artikel, zo natuurgetrouw geschreven dat afwezigen de indruk zullen krijgen dat ze erbij waren.
Betreffende dat feest heeft Geert een heel goed idee en daarom wil ik daar een beetje over uitweiden.
Veel mensen komen naar een feest met bloemen of een fles wijn: niet doen! Die bloemen verslensen na een paar dagen en belanden op de composthoop en van die flessen wijn herinner je je achteraf alleen maar de kater. Daarom stelt Geert een beter systeem voor. Iedereen zal via een Le Cassan-bankrekening een "gerichte" bijdrage kunnen leveren en op die manier kunnen meewerken aan de inrichting en de afwerking van zijn of haar toekomstig vakantieverblijf. Er komt een lijst met allerlei nuttige zaken: zakken cement, gyprocplaten, terrasplanken en andere benodigdheden. Je zal dus kunnen kiezen welk onderdeel van je toekomstig vakantieverblijf een soort gedenkteken of stempel moet krijgen in de zin van: "dank zij de steun van onze vriend Sef Quaghebeur is dit project succesvol gerealiseerd". Dat is veel beter dan geld te verspillen aan bloemen of aan een paar flessen flutwijn.
De mogelijkheden tot het kopen van een onderdeel of zelfs maar een pietluttig detail van het huis zullen talrijk zijn en geschikt voor ieders beurs. Wat dacht ge van een lavabostop of een nieuwe ontsteking voor de foemper ter waarde van 50 cent? Of een halve vierkante meter voegwerk, zo'n 20 euro waard? Tien vierkante meter terrasplanken kan ook, minstens 250 euro waard? Of 25 liter water voor het zwembad, helemaal gratis, voor de sukkelaars?
Hendrik, getrouwd met Lieve, is een wijs man, een echte psychiater met veel nuttige ervaring. Wel, Hendrik beweert dat niets zo bevorderend is voor een perfect vakantiewelzijn dan het gevoel te hebben om "een beetje thuis te komen". Hendrik zegt dat hij een halve muur gaat kopen! Met in het midden van die muur: zijn foto.
Ik zie toekomstige vakantiegangers al zachtjes een steen beroeren, met een gelukzalige glimlach en in het heerlijke besef dat ze op dit intieme moment hun eigenste stukje "L'Yserttout-investering" aanraken. En stelt dat ge die bijdrage ook nog eens fiscaal zou kunnen aftrekken? Tenslotte moogt ge stortingen voor bv. Artsen Zonder Grenzen toch ook fiscaal in vermindering brengen? Ik mag niet vergeten dat aan Brigitte te vragen, zij weet al die dingen.
Enfin, het moet allemaal nog netjes en gebruiksvriendelijk uitgewerkt worden zodat het lijkt op een soort trouwlijst, in ons geval bouwlijst, waarvoor nu alreeds mijn dank aan de firma Blau.

Alhoewel, een groot probleem steekt dreigend de kop op: wegens dat verwarmd zwembad met bar en sauna en dat luxe terras met nog een bar en een zonnebank, allemaal dank zij jullie bijdrage, zal de vakantiehuur natuurlijk ontieglijk duur worden. En dan gaan alleen nog onze heel rijke vrienden op vakantie kunnen komen en aangezien Bart zegt: "hoe rijker, hoe stinker", hebben we dat liever niet.
Nu moet ik hard nadenken en een oplossing zoeken, maar dat is voor volgende keer, want opabus en nadenken .....

Zonsondergang.

2009-03-03T18:52:00.014+01:00

Prachtig nietwaar, die zonsondergang? Was te bewonderen in Le Cassan, eind februari. We hebben schoon weer gehad en dat heeft iet of wat autopech gecompenseerd en ook een paar discusies zijn stillekes met de zon mee ondergegaan.
Wat is er zoal gebeurd tijdens de krokusvakantie? Onkruid gewied, haag geplant en ook bessenstruiken en frambozen en van die dingen met stekels. De afvoer en toevoer van 't water is provisoir in huis gelegd en 220 volt is een beetje verdeeld. Met of zonder goesting iedere avond gescrabbeld en geaperitiefd (tiefde, getiefd, met goesting), lekker gegeten en video's bekeken vanuit ons caravanbed!
De eerste dag had ik een spade, een hark, een viertand en veel goede moed bovengehaald. Gerief dat van pas komt om aan voorbereidende natuurwerken te doen en de vroegere groententuin om te vormen tot een toeristisch aantrekkelijk geheel. Daar moet ooit een zwembad komen, een pétanquebaan en een foemp-schietstand. Dat zwembad, das voor Geert, die pétanquebaan, das voor echt oude mensen, maar die foemp-schietstand: woeha!
Enfin, ik was druk bezig aan de straatkant onkruid bestaande uit vuistdikke bramen en dergelijke te verwijderen toen Roger langskwam: "Allé joeng, steekt dat toch in brand!" Maar dan in het Frans: "Bonjour mon grand ami Willy. Il y a le vent du nord d'une force de 2 à 3 beaufort, connu dans la région comme le vent d'autan, alors je peux peut-être vous proposer une meilleure solution, donnez-moi un briquet que je puisse mettre le feu a ces mauvaises herbes. Et pendant que ça brule, on discutera des problèmes bancaires et politiques de votre pays natal."
Ik heb hem stekskes moeten geven want van al ons aanstekers is het ontstekingsmecanisme gedemonteerd. In de voorbije zomervakantie was dat een onmisbaar onderdeel van het foemptoestel, om patatten af te vuren.
Van het tuinwerk zijn we weer eens tevreden, eigenlijk van de rest ook, behalve van de ramen voor de kelders. Geert had die correct opgemeten, maar als opabus in zijn dementerende toestand de hoogte met de breedte verwisselt is er sprake van enig plaatsingsprobleem en ook esthetisch is dat minder geslaagd. Soit, ook die discussie is met de zon ondergegaan.
Ik moet nog een typisch streekverhaal vertellen, ook leuk: Geert heeft gekookt voor ons 96-jarige tante Tati, en dus ook voor achterneef Christian. Steak béarnaise met fritten, niet speciaal moeilijk voor ons superkokkin, zij het dat Geert ook hun keuken voor dit eetfestijn ingepalmd had. We denken dat Tati en Christian de laatste tien jaar niet meer zo lekker gegeten hebben, we denken ook dat hun keuken in dezelfde laatste tien jaar niet meer gekuist is. En zoals altijd ten huize Christian en Tati: één diep bord en één glas: voor aperitief, soep, voorgerecht, hoofdschotel en dessert. Dat went, want van vorige gelegenheden kennen we hun gewoontes: altijd brood op tafel om uw bord mee uit te vegen en op tijd uw glas leegdrinken of ze kappen er pernot bij, of wijn, of koffie. Voor henzelf, ge gelooft het niet, gieten ze een bodemtje wijn in dat glas en de rest vullen ze aan met water. Verschrikkelijk echt waar, het moest bij wet verboden worden!
Tante Tati, in haar 96-jarige culinaire euforie, stelde deze keer voor om na de koffie nog een glas champagne te drinken. Voor ons geen probleem, een frisse bubbel na een copieuze maaltijd kan altijd en dus hoopten Geert en ik op andere glazen, van die fluitglazen, een goeie champagne waardig. Weet ge hoe "Veuve Cliquot" smaakt in glazen waar ge zojuist koffie uitgedronken hebt en die nog lauwwarm zijn? Weet ge dat niet? Maar best ook!
Omdat we willen dat Christian en Tati in de toekomst het verschil zien tussen een glas Gaillac (AOC van 2005) en dezelfde Gaillac maar aangevuld met 4/5 water heeft Geert die glazen afgewassen: met een schuursponsje en Cif.

Ik moet nog iets vragen: wie (man of vrouw) heeft een rijbewijs C en heeft goesting en tijd om vanaf vrijdagavond 26 juni tot maandagavond (dinsdagmorgen?) 29 juni met de verhuiscamion mee te rijden? Opabus heeft een "king-size"verhuiswagen gehuurd en zou een tweede chauffeur op prijs stellen. Kandidaten mogen mailen naar willymaes@gmail.com.

Afgekeken van blog Bart & Hilke.

2009-02-13T22:27:00.004+01:00

Als ge naar hun blog gaat op: http://tweekleinewegenstraat28.blau.be/, dan vindt ge daar ook zo'n letterfantasie. Poepsimpel. Wel efkes op klikken, met de muis.

Het leven zoals het is ..

2009-02-11T09:01:00.008+01:00

Of: "een dag uit het leven van een Lijnbuschauffeur".
Mijn werk begon dinsdag 10 februari om 13u44 en dienst 30 eindigt om 22u18. Zeventien busritjes tussen Roodebeek en Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) op een gewone weekdag. Ik heb bij: twee bananen, één sinaasappel, één appel, een halve liter spuitwater en een pak fruitbiscuits, allemaal gekocht in de Aldi. En ook nog veel goede wil om de resterende 139 dagen van mijn Lijncarrière vol te maken, vol te houden.
Ik moest eerst even bij Peter passeren, ge weet wel, de man die op de Staca voedselbonnen verdeelt en nog ander nuttig werk doet: ze waren op zoek naar een chauffeur, een veertig plusser met zwart haar en iemand die op zijn bus naar zijn radio luisterde met een veel te hoog volume. Terwijl we helemaal niet naar de radio mogen luisteren van De Lijn. En of ik dat soms was?
Een 40-plusser? Ik weet dat ik er nog vrij jong uitzie maar ik mag wel gerekend worden bij de 60-plussers. Zwart haar? Voor alle zekerheid ben ik nog eens in de spiegel gaan kijken: er zitten al wat grijze haren tussen waardoor ook die informatie niet klopt. En een radio die te hard staat? Ik heb niet eens een radio bij! Wegens het gerammel van de meeste bussen valt er niet van muziek te genieten en dus vind ik radio's overtollige bagage.
En Peter, enfin, ik denk ons bazin, had nog een probleempje: maandag, de vorige dag dus, had ik 27 minuten langer gereden dan voorzien was op het werkschema. De tachograaf, de schijf waar alles van rijtijden en stoptijden en snelheden en zo op terug te vinden is, vertoonde een verdacht patroon en of die 27 minuten extra wel correct waren? Wat is er verdacht om tijdens het spitsuur 27 minuten aan te schuiven tussen Zaventem centrum en de lichten in Nossegem, om eens de lichten voorbij aan normale snelheid tot aan de Staca te rijden? Dat lijkt mij zo normaal dat ik niet begrijp wie zich daar in godsnaam mee bezig houdt en ondertussen zijn tijd verspilt om zoiets te kontroleren? Getuigt vanwege de directie van veel vertrouwen in hun werknemers! Akkoord, 27 minuten overuren moeten betalen, dat is voor een firma een pijnlijke aderlating, vooral in tijden van crisis. Tiens, waarom moet ik nu plots denken aan de talloze bussen die leeg rondrijden, vooral in en rond de luchthaven?
Het stopte niet, voor de bewuste dienst had men mij geprogrammeerd op een bus van het type 405. Dat zijn ouwe knarren die trouw hun kilometers afmalen, maar die niet wat ik zou durven noemen de meest comfortabele chauffeurszetel hebben. Voor een 60-plusser (zelfs met het uitzicht van een 40-plusser) is dat een vrij pijnlijke bedoening voor de rug, tenslotte duurt zo'n dienst bijna negen uur, en op een Lijnbus dient die tachograafschijf niet om rusttijden te kontroleren. Dat gebeurt alleen maar in toerismebussen en vrachtwagens. Lijnbuschauffeurs mogen probleemloos negen uur aan een stuk doorrijden, who cares? Dus dacht ik dat het geen onterechte vraag was om een Citaro-bus te krijgen (eisen?), wegens meer zitcomfort en zetels met bv. een regelbare lendensteun. Laten we stellen dat een discussie met lichte stemverheffing nodig was om meneer Marcel, de chef de garage, te overtuigen van het nut van een betere bus.
Mooi, ik kon met enkele minuten vertraging vertrekken met bus 09, een Citaro, klaar om de volgende negen uur oogkontakt te maken met opstappers en uit te kijken naar verdekt opgestelde kontroleurs.
En of ze present waren, de mannen met de extra strepen . Om 21u46, mijn laatste rit naar Zaventem luchthaven (Brussels Airport), er stapt nog een man op in Zaventem die tot aan de luchthaven meewil, vier haltes verder. Prijs van het ticket: 1,60 euro. Had die brave man alleen maar 2 briefjes van 20 euro bij en of ik die wou wisselen. Die wilde ik niet wisselen want ik zat al krap in kleingeld en dus zei ik, de gekende klantvriendelijkheid van De Lijn indachtig, dat meneer mocht gaan zitten en een volgende keer maar twee keer moest betalen. Na dat geval van agressie een paar weken terug heb ik trouwens geen zin meer om over dergelijke futiliteiten moeilijk te doen. Eén halte verder: prijs! Twee kontroleurs! En of ik niet wist dat ik in zo'n geval een formulier moest invullen: "reiziger zonder gepast geld". In drievoud en met noteren van het nummer van meneer zijn identiteitskaart, adres, geboorteplaats en geboortedatum, datum en juiste uur van het delict, welke lijn, welke halte, busnummer, waar meneer opgestapt is en waar meneer zal afstappen. In te vullen in drukletters en in de vakjes schrijven a.u.b. (Zou ik geen briefje sturen naar Saskia Schatteman, de manager van het jaar die erin geslaagd is om tickettenverkoop op de bussen af te schaffen ... met als bijlage een formulier:"Reiziger zonder geld / - zonder gepast geld"?) Bijna vergeten, ook het juiste bedrag dat zou moeten betaald geweest zijn ware het niet dat de reiziger geen gepast geld bij heeft moet genoteerd worden, in de juiste vakjes en tot op twee cijfers na de komma. En het identificatie-nummer van de chauffeur in kwestie (3296359). C'est tout.
Ik heb nog van mijn lange leven niet zo'n formulier ingevuld, ik heb niet eens zo'n formulieren bij.
Achteraf dacht ik: stom kieken, want ik wist dat er nog kontroleurs op pad waren in de omgeving van de luchthaven. Collega's geven dat dikwijls door via de Staca-radio: "Pas op, er staan er met strepen op halte x, of halte y". Dus de kans op kontrole was vrij groot. Zou daar in tijden van crisis ook niet kunnen op bespaard worden? Tenslotte kontroleren die mannen op dergelijk late uren overwegend lege bussen, op jacht naar ...???
Morgen nog 138 dagen en daarna kan me het allemaal gestolen worden. Salut en de kost.

Agressie.

2009-01-17T19:54:00.009+01:00

Toch wel opvallend, ge vertelt uw collega's dat ge een geval van agressie op uw bus meegemaakt hebt en ze vragen direct of het een "zwarte" was! Wat, gene zwette? Dan toch minstens ne donker-gekleurde? Nee mensen, ik heb mot gekregen van een ordinair Vlaams stuk onbenul.
En waarom? Omdat mijn dienst om één uur s'nachts er in Kortenberg opzit en en omdat die zatte medemens absoluut nog naar Leuven wilde. Pech, want ik was de laatste Lijnbus en er rijden op woensdagavond na één uur geen bussen meer, niet naar Brussel, niet naar Katmandoe en jammer genoeg ook niet naar Leuven Centraal, waar zo'n agressief drankorgel eigenlijk thuishoort. De klootzak, ik dus, wilde niet naar Leuven rijden, en hoe moest hij dan thuisgeraken en wie dacht ik wel dat ik was? Voor ik kon antwoorden dat de naam niet klootzak is maar wel opabus, althans voor de vrienden, had ik al prijs. Baf en een rake linkse tegen mijn kaak. Enfin, het was eerder een schampschot want ondanks mijn al redelijke hoge leeftijd zijn mijn reacties nog vrij goed en kon ik nog net een afwijkende beweging maken.
Op zo'n moment stel je vast dat je als chauffeur een weerloos slachtoffer bent, in ieder geval schrijver dezes toch want ik ben niet getraind in eender welke gevechtstechniek, wat héél jammer is, achteraf gezien. Je zit daar achter je stuur, naast u staat er een individu dat duidelijk aan het doordraaien is en ge kunt alleen maar afwachten. Uw wijsvinger opsteken en zeggen: "Maar meneer toch, dat mag niet hoor!" helpt niet want hij luistert niet. Staat alleen maar te schreeuwen en met zijn vuisten tegen de deur te slaan en je ziet zo het bloed van zijn hersenen naar zijn ballen afzakken, voor zover hij hersenen heeft natuurlijk. Het kost me geen moeite om toe te geven dat ik serieus schrik had en schietgebedjes las en al afscheid aan het nemen was van mijn geliefde en mijn kinderen en mijn kleinkinderen en mijn toekomstige achterkleinkinderen. Net toen ik me afvroeg van welke vrienden ik ook nog afscheid moest nemen stapte hij uit. Niet na nog een soort karatetrap te geven tegen dat geel etiketmachien, het pro-data toestel voor de kenners. Geïnteresseerden kunnen nog altijd de afdruk van zijn schoenzool bewonderen op dat toestel. Het zou me geen eens verwonderen dat je die afdruk ook regelmatig kunt bewonderen op zijn vrouw en kinderen.
Natuurlijk had ik op de alarmknop geduwd. Dan gaan uw vier pinkers aan, komt er op de film: "Help, politie gevraagd", en kan de dispoatching in Leuven gedurende één minuut meeluisteren naar wat er zich in uw bus afspeeld.
Aan het Craenenplein in Kortenberg zijn tegenover de halte 2 cafés, wel, die mensen waren alleen maar verre-afstand-toeschouwers. Heel geruststellend.
Na die bewuste minuut roept de dispatching u op via de boordradio en vraagt of ze de politie moeten verwittigen? Nee, liever koningin Fabiola. Prins Philip mag ook.
Toen ik al de garage binnengereden was, mijn bus getankt, mijn rekening gemaakt en klaar stond om (met de fiets!) naar huis te rijden kwam de politie eraan en vroeg of ik klacht wilde neerleggen, tegen onbekenden? En hoe die onbekende eruit zag? Tja, hoe ziet een onbekende eruit? Niet dus. Ik wil niet zagen maar ik zou durven Mitterand citeren en zeggen: "Et alors?"
Al bij al denk ik dat het best was dat ik (uiterlijk) rustig achter mijn stuur ben blijven zitten en (redelijk) kalm ben gebleven. En volgens mijn bescheiden mening is er geen andere optie want tenzij je fysiek tegen zo iemand opgewassen bent heb je geen enkele uitweg en zou de enige oplossing een volledig afgesloten bestuurdersplaats kunnen zijn. Niet erg sociaal, wel veilig.
Voor de toekomst heb ik wel een oplossing. Als ik nog eens de laatste dienst doe die eindigt in Kortenberg en men vraagt mij of er nog bussen zijn naar Leuven? Natuurlijk meneer, binnen een kwartiertje komt nog een 358 die tot Leuven rijdt. Ook niet erg sociaal, wel veilig. Dank u wel, chauffeur.

Facebook.

2008-12-23T08:46:00.018+01:00

Of ik ook uw vriend wil worden? Eigenlijk niet.
Ik kan mijn computer niet meer opzetten of de een of de ander wil mijn vriend worden, via Facebook. Dat lijkt mij te simpel en ik zou dergelijke verzoeken liefst weigeren. Maar stel dat je zijn enige vriend zou zijn? En stel dat je die persoon enkele dagen later op straat tegenkomt? "Awel, ben ik soms niet goed genoeg? Scheelt er iets aan mij? Heeft meneer belangrijkere vrienden? Met meer centen zeker?"
Nee, ik vind dat vriendengedoe op Facebook geen goed systeem. Ik gooi mijn vrienden niet te grabbel op internet. Ik heb er al niet veel en ik moet er trouwens niet te veel hebben. Een paar goeie vrienden, dat volstaat. Doe dus geen moeite meer, op facebook heb ik uitgelogd.

Groot nieuws: zopas heeft opabus zijn pensioen aangevraagd. Langs het gemeentehuis gepasseerd en de nodige paperassen ingevuld. Bon, nu wordt het een beetje echt, vanaf 1 augustus 2009 zet ik mijn geliefde Lijn -carrière stop, neem ik afscheid van lijn 358, 351, 352 en vooral van lijn 651 en ik vind het niet eens erg. Ik durf zelfs veronderstellen dat het"niet erg vinden" wederzijds is. Ik pas niet goed in het ideale, geüniformeerde "Lijn-plaatje". Nog 126 werkdagen, ongeveer.
Tijdens de krokusvakantie gaan we naar Lescure Jaoul, naar l' Yserttout. Ons laatste werkbezoek voor de grote verhuis. Alhoewel, ik weet niet of we er deze keer echt hard gaan werken, we hebben maar een week en opabus heeft behoefte aan een paar dagen ontspannend verlof.
Als het weer een beetje meewil zou ik me willen concentreren op het "beheersen" van het regenwater. Anders gezegd: de koer en directe omgeving bij regenweer moddervrij houden. Een paar draineerbuizen leggen en ook afvoerbuizen rond het huis om het water in de goeie richting te laten wegvloeien. En ondertussen ook zorgen voor toevoer en afvoer naar Geert haar toekomstige buitenkeuken. Als voorbereidende werken voor een toekomstig terras en als werk tout court lijkt mij dat ruim voldoende. Er mogen weeral mensen komen helpen, zoveel is zeker, maar in februari kan het er nog koud zijn, het kan er ook zonnig en aangenaam zijn, alles kan daar. In ieder geval, als het rotweer is en er buiten niet kan gewerkt worden, geen zorgen, ik vind nog wel een werkje dat binnen kan gebeuren: gasleidingen, elektriciteit, water (warm en koud), vloerbekleding, valse wanden maken, cement afkappen van de binnenmuur, beton uitbreken in de tweede stal, en zo voort en doe zo verder.
Wat er ook zou kunnen gedaan worden tijdens het krokusverlof is het plaatsen van de ramen in de eerste stal. Die ramen zijn besteld bij Boomer bvba en normaal worden die voor 20 februari geleverd. Heb je trouwens gekeken naar de nieuwe website van de Boomer mannen? Is een hele verbetering. Ik vind het een voorbeeld van doeltreffende eenvoud. Klaar, duidelijk en geen gezever, zowat het tegenovergestelde van de blog van l'Yserttout. Weeral eens knap werk van de firma blau. Voor ons moet Bart niet zo'n super website maken, zijn moeder vindt dat het best wat simpelder mag zijn. En dan kan hij bij zijn recente ontwerpen op de rechterkolom van zijn website ook die van l'Yserttout toevoegen. Zou nogal een publiciteit zijn.

Vanaf 1 juli gaan we er wonen en zal ik een zee van tijd hebben om resterende werkjes uit te voeren. Akkoord, dat wonen zal de eerste paar maanden nog wel in de caravan zijn maar dat is helemaal niet erg, daar kijk ik zelfs naar uit: op de camping in Lescure Jaoul, enfin, de improvisatie-camping op het terrein van l' Yserttout is in het hoogseizoen ambiance verzekerd. Ook leuk meegenomen is het feit dat ons Geert een echte caravan-madam is en dat het bij ons is van "hoe kleiner de leefruimte, hoe groter de liefde".

Aan Marc Vervenne,

2008-12-08T23:01:00.010+01:00

Dag Marc,

Op het trouwfeest van zoon Pieter heb ik een oude vriend teruggevonden. Aan tafel verdedigde hij met zoveel vuur, met zoveel verve uw beleid, was hij terecht hoogst verontwaardigd over de niet-verlenging van uw mandaat, dat het me deugd deed en ik dacht: die man weet wat hij vertelt, die verdient een verblijf in Le Cassan.
Voor alle zekerheid heb ik zijn CV nog eens nagekeken op "www.kuleuven.be" en dat was een meevaller. Professor Eddy Decuypere van de faculteit landbouw doet iets met dieren, meer bepaald is hij gespecialiseerd in kiekens. Dat komt geweldig goed uit: Lea, ons 82-jarige buurvrouw in Le Cassan heeft nog één kieken en dat beest legt geen eieren meer wegens sterk dement en beginnend palliatief. Goed, ik zal Eddy inviteren en hem een week, maximum tien dagen geven om zijn kunnen te bewijzen en mij bij mijn ontbijt een vers eitje te presenteren.
En Marc, ook al ben ik helemaal niet thuis in de universitaire wereld, weet ik niets af van universitaire intriges of jaloersheid, ik kan je ontgoocheling begrijpen. Vooral omdat er tussen ons een paar frappante gelijkenissen zijn:

we besturen alletwee iets: ik een bus van de Lijn, jij de Leuvense universiteit,
ik ga op 31/7/09 op pensioen, jij neemt op 31/7/09 een uitgebreide sabbatical,
ik zal eind april voor de tweede keer opa worden en jij zult eind april voor de tweede keer opa worden.

Maar juist in dat laatste zit een groot verschil: terwijl jij dan tijd zult hebben om het nieuwe kleinkind vast te pakken, te knuffelen en onnozele woordjes tegen te zeggen zal ik alleen telefonisch kontakt kunnen hebben, daar in het verre Cassan. Je kent dat, de ouders zullen bellen en zeggen: "wacht, nu gaat hij of zij iets zeggen tegen opa." De eerste maanden hoort ge met wat geluk een puf, een boerke, de volgende maanden is er gewoon een doodse stilte. Vroeger duurde dat niet lang want een telefoon naar het buitenland kostte geld. Nu, met dat gratis internet-telefoneren duurt die stilte eindeloos.
Wel, daar heb ik een oplossing voor. Gezien je vele toekomstige vrije tijd en je voornemen om weer bij te lezen stel ik een verblijf in Le Cassan voor, in l' Yserttout. Ik beloof je de meest rustige plaats en het koelste plekje in de schaduw om bij te lezen, om "Prediker" te herlezen. Misschien word je zelfs geïnviteerd bij onze gastvrije buren voor een diner. Het is er wel nog niet Het Oude Testament, maar het gaat in de goeie richting. Pas op, dat doe ik niet zonder enig eigenbelang want ondertussen kan ik lange wandelingen maken met ons kleinkind, laat ik de kalfjes zien en vertel ik over de bijtjes en de bloemekes.
Ik weet ook wel dat ik niet een echt echte opa ben. Daarvoor moet ik eerst langs het stadhuis passeren en trouwen met Geert. Maar als je ons kleinkind durft uitleggen dat opabus niet een echt echte opa is, wel, dan ga ik alsnog tegen je verlenging stemmen, in het geheim natuurlijk.

Opabus.

L' Yserttout en speech.

2008-12-05T11:29:00.007+01:00

Ik heb een foto van het dak bijgevoegd. Omdat ik dat een heel schoon dak vind, zo met de winterzon er een beetje op. Dat was vorige week, eind november, en ik was op tijd opgestaan om de zon te zien opkomen en dan zie je die mooie kleurschakeringen van de dakbedekking,
dat zijn geen gewone schaliën, dat zijn heel oude, heel zware en handgekapte "lauzes".
Die week is de beton gegoten in de eerste stal, bijna kelder, en zijn er nog wat voorbereidende werken gebeurd om later een plankenvloer te leggen op het eerste verdiep. De werken zijn weer eens heel vlot verlopen en dat vooral dankzij mijn helpers. Het zijn geen Polen, maar ze werken als de Polen: hard en goedkoop. Meer zelfs, ze werken gratis, omdat Karel, Roger en Christian mijn vrienden zijn.
Opabus gaat terug werken in l' Yserttout in februari of maart, opabus heeft veel vrienden.

En iets belangrijk: als ge goed opgelet hebt, dan zag je dat ik l' Yserttout geschreven heb. Met l' is het beter, klinkt het beter. Gaan werken in Yserttout, dat is voorbij. Vanaf nu is het te doen in l' Yserttout. Lees dit nog eens hardop, l' Yserttout, en bemerk het subtiele verschil. Uitspreken als liessèrtoe, ça sonne mieux.

Omdat Luc, van Lucas Dental, het mij gevraagd heeft zal ik mijn speech ter gelegenheid van het trouwfeest van zoon Pieter met Siegrid publiceren. Luc is een trouwe lezer van l' Yserttout, is iemand die mijn kwaliteiten als schrijver weet te waarderen, iemand die eerst mijn blog leest en dan pas het nieuwste boek van Herman Brusselmans. Dus verdient Luc een extra attentie.
Het was een zeer geslaagd trouwfeest, die zaterdag 6 december. De afwezigen hadden ongelijk. Veel volk, veel ambiance, prachtige en met smaak versierde feestzaal (met dank aan de mama's), ook lekker gegeten (met dank aan de Waaiberg) en af en toe iets gedronken.
Een beetje uitleg bij de foto's mag ook. Eerst zijn Siegrid en Pieter in het Leuvense stadhuis officiëel getrouwd. Ge kent dat: de geloften van eeuwige trouw en kuisheid afleggen en dat voor de rest van uw leven. Als ze buiten kwamen stonden de brandweercollega's hen op te wachten in gala-uniform. En omdat het brandweermannen zijn, en dus houden van een beetje spektakel, is het jong koppel vanop de trappen van het stadhuis zo'n 40 meter de hoogte ingegaan, alwaar ze een fles champagne op de enthousiaste menigte hebben leeggekieperd.

En nu de integrale versie van mijn speech, allé dan maar.

Het hoort bij een trouw zoals het zout bij de patatten: een speech. En of ge nu goesting hebt of geen goesting, tis van moeten. Laat ik direct duidelijk zijn en het eerlijk toegeven: bij mij is speechen van moeten, niet van de goesting.

En om wat te vertellen? Dat Pieter voor zijn familie, voor zijn vrienden en voor de rest van de wereld door het vuur gaat? Maar dat weet toch iedereen. Dat Pieter een fidele kerel is met sterke principes? Daar twijfelt toch niemand aan? Of dat Pieter een klein hart heeft met een grote mond? Een grote mond met een klein hartje?

Wat is het nu eigenlijk? In ieder geval heeft hij een groot hart.

Een andere mogelijkheid is dat ik zijn levensgeschiedenis vertel, maar wie is er geïnteresseerd in het aantal pampers die hij dagelijks verbruikte? Wie is geïnteresseerd in het feit dat hij als baby een hopeloos slechte slaper was? Ge moogt gerust zijn, ik ga niet uitweiden over zijn kleuterjaren, niet over zijn eerste communie, zelfs niet over zijn plechtige communie. Als ge Pieter daar ziet zitten, dan ziet ge toch dat die jongen een prachtige jeugd gehad heeft waar weinig commentaar bijhoeft. Ok, met hoogten en met laagten en hij kon erin vliegen met af en toe een uitschieter. Want als Pieter iets deed, dan deed hij dat grondig en met overtuiging, geen half werk. Ik denk dat het in zijn elfde levensjaar moet geweest zijn dat de echte en enige Tour de France ons dorp aandeed. Pieter, een klein manneke met een klein fietsje is gaan kijken en heeft zich daarna langs de steilste helling van Winksele naar beneden gestort. Toch tot halfweg, want op het toppunt van zijn kunnen en op het toppunt van zijn snelheid is hij over kop gegaan. Zijn fietsje was helemaal kapot, Pieter zelf iets minder want anders zat hij hier niet, te blinken te glunderen naast Siegrid.

Wat ik ook zou kunnen doen, en dat lijkt me een bijzonder leuk idee, dat is enkele jaren overslaan en jullie vermaken met straffe verhalen over het komen en gaan van zijn diverse lieven …. Nee Pieter, ge moet nu niet bleek worden en onrustig beginnen schuifelen op uw stoel. Ik zou dat nooit doen zonder eerst met u te brainstormen, om dan in gezamelijk overleg de meest genante passages te censureren, eventueel te schrappen. Alhoewel ... nu ik daar over nadenk ... zal ik het toch maar niet doen. Het probleem is dat ik niet goed ben in het onthouden van namen, ik verwissel die soms en het zou niet de eerste trouw zijn die uitmondt in een massale vechtpartij.

Wat ik nooit goed zal begrijpen is het feit dat Pieter altijd fantastische dingen meemaakt. Mijn eigenste leven kabbelt rustig verder en men zou mogen veronderstellen dat ik van mijn oudste zoon hetzelfde mag verwachten. De genen nietwaar. Nee dus, kompleet verkeerd en helemaal derneffen. Ik daag jullie uit om met Pieter eens mee te reizen met de auto, een simpele dagtocht is voldoende Wedden dat ge thuis komt met fantastische verhalen? Ge zit naast Pieter in de auto, hij rijdt of ge rijdt zelf, dat speelt nu geen rol, en plots zegt Pieter: “Laps, dat moest ervan komen!” Enkele meter voor u vindt er een vreselijk accident plaats met stukken metaal die in het rond vliegen en geplette ledematen en zo nog vanalles.

Of er steekt een auto waar een remorque aanhangt voorbij. Ge zult het zien, die remorque begint te slingeren en 6 stères hout, gekliefd en op 40 cm gezaagd versperren de volledige autostrade. Zijn broer Jan Willem kan de waarheid van dit verhaal bevestigen, die weet trouwens alles over aanhangwagens en over houtblokken met een koninklijk geurtje aan.

Of Pieter passeert langs een oude schuur, en die schiet dan wel in brand zeker! Je zou haast denken dat hij het uitlokt, maar niets is minder waar. Men wacht gewoon tot hij in de buurt is, beseffend dat men dan in goede, zoniet de beste handen is.

Eigenlijk zou het beter zijn om Pieter dat allemaal zelf te laten vertellen. Hij kan dat prima, zolang ge maar goed luistert en hem niet teveel tegenspreekt. De laatste keer dat ik dat geprobeerd heb, dat tegenspreken, daar ben ik lange tijd niet goed van geweest: Ge wilt dan als vader die jongen wat goede raad geven, wat levenswijsheid bijbrengen en dan maakt hij u vakkundig af. Zoals een pompier met zijn spuit het vuur dooft, vakkundig. Dat is absoluut geen goeie vergelijking, maar ik probeer nu naadloos en speech-gewijze over te schakelen naar pompieren in het algemeen en Pieter pompier in het bijzonder. Ik heb daar avonden en avonden over nagedacht, ganse bladzijden volgeschreven, verfrommeld en shit en fuck en opnieuw begonnen. Tenslotte ben ik eruit geraakt, na veel brainstormen en nog juist op tijd voor de trouw: ik heb gisterenavond besloten het simpel te houden, het kort samen te vatten, to the point te gaan:

Pieter, ik ben fier op je, fier op wat je bereikt hebt en fier op wie je bent.

Siegrid en Pieter, het ga jullie goed in het leven en ook al zullen we in de toekomst een goeie 900 km verder wonen, weet dat ge welkom zijt, trouwens, met jullie voordeur-sleutel van ons huisje in Le Cassan kunt ge altijd binnen.

Spontaan applaus, gesnotter... dank u wel, dank u wel.

Aftellen.

2008-11-15T16:39:00.010+01:00

Wat las ik deze morgen, vrijdag 14 november in de krant? Saskia Schatteman werkt voor De Lijn en ze werd bekroond tot "Marketeer van het Jaar". En om even De Morgen te citeren: "Het is de vrouw die ervoor gezorgd heeft dat uw tram- of buschauffeur geen tijd meer verspilt aan ticketjes verkopen!" Dat is kras, want op een paar euro na weet ik het niet meer, maar deze week heb ik voor een goeie driehonderd euro aan ticketjes verkocht op mijn bus. Ofwel ben ik een zeldzame uitzondering en mogen ze mij verkiezen tot "Commerciëel Lijnchauffeur van het Jaar" ofwel heeft mevrouw Schatteman nog nooit het openbaar busvervoer gebruikt. Toch niet de laatste drie jaar. Toevallig weet ik ook, en dat kunnen mijn collega's bevestigen, dat tickettenverkoop op drukke lijnen zoals de 358, meer dan 100 euro per dag kan bedragen. Met andere woorden: de chauffeur moet dan minstens 50 keer een ticket verkopen, geld wisselen, ondertussen abonnementen kontroleren, vriendelijk blijven en oogkontakt maken. En vooral geen tijd verspillen met ingebeelde ticketjes verkopen, bijvoorbeeld. Tenzij je geluk hebt en op een van die succesvolle lijnen naar Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) rijdt. Dan heb je tijd zat wegens weinig of geen reizigers. Maar misschien val ik in herhaling en wisten jullie dat al? Ah zo. En weet ge waar De Lijn vooral succesvol in is? In het interpreteren en manipuleren van cijfers en statistieken. Zeg dat opabus het gezegd heeft. Dat hij het gezegd heeft. Opabus.
Bon, genoeg daarover, er is toch geen mens die luistert en voor mijn pensioenleeftijd zal er wel niets meer veranderen. Nu nog exact 149 werkdagen en ik zal voor de laatste keer mijn bus voltanken! Zal ik dan, woeha, in een diep zwart gat vallen? Doelloos en depressief in kamerjas door het huis slenteren? Of met een zatte kop snikkend Lijnbussen nastaren? Dat moet vreselijk zijn, je werk zo graag doen dat je angstig je pensioen afwacht. Wel, ik kijk daarnaar uit, naar dat pensioen. Voor mij is vijf jaar Lijnen voldoende geweest, zeker als ik geen definitieve hersenschade wil oplopen en nog normaal wil functioneren in de maatschappij.
En dan, echt waar, beloofd, dan zal ik alleen nog leuke en interessante artikeltjes schrijven. Over ons nieuwe leven in Le Cassan en over de koetjes en de kalfjes en de buren. En over de vorderingen in het huis en over hoe erg we ons kleinkinderen missen. En wat kleinkinderen betreft mag ik in het meervoud spreken want er zijn er nog een paar onderweg, hun moeders zitten nu zo ergens tussen de bevruchting en het werpen, sorry, het bevallen.
Mara zal ons niet in de steek laten, zoveel is duidelijk. Ze is al volop aan het leren telefoneren, in het Frans en in het Nederlands. En voor de zuiderse zon is ze nog op zoek naar een gepaste zonnebril.

De aardappelraapsters.

2008-10-14T17:59:00.017+02:00

We zijn terug en bijna weer weg. En zo hoort het, eind november ga ik terug om de eerste stal, nu ook kelder genoemd, verder te "funderen". Voor geïnteresseerden: van 24 november tot en met 1 december. Ik zou er best nog een week langer willen blijven maar op 6 december trouwen Pieter en Siegrid en ze willen dat ik erbij ben. Komt daarbij dat tante Lieve van de Staca vindt dat af en toe nog eens met een bus rijden goed is voor De Lijn in het algemeen en mijn portemonné in het bijzonder. Vandaar.

Het waren best leuke werkdagen eind september, begin oktober. Prachtig weer in Le Cassan en ons Geert in een bijzonder enthousiaste werkvorm. Getuige de bijgevoegde foto's. Zoals altijd waren Karel en Marleen op post om een handje (Marleen) en een reuzehand (Karel) bij te steken.
Ons vrienden van Le Ran, Karel en Marleen dus, hebben een fantastische aankoop gedaan. Een mobilhome, een kampeerkar, een verplaatsbaar luxe verblijf. Om te oefenen hebben ze er eerst een gehuurd en ze zijn ermee naar Spanje gereden. In dat poppenhuisje op wielen was het effe wennen en moet je vanalles leren en al eens de gebruiksaanwijzingen raadplegen. Ook een belangrijk onderdeel van de reis is waar je de goedkoopste diesel tankt. En hoe doe je dat? Aha, wel, de meeste mensen doen dat in een daartoe voorziene tank en dat via een vulteut. Hèèl simpel. Karel daarentegen heeft de watertank, de vers-watertank (200 liter!) gekozen om extra diesel op te slaan. Veertig liter kon er nog bij. Was het een moment van verstrooidheid? Wou hij een paar extra liter goedkope Spaanse diesel de grens mee overnemen? Soit, het stinkt er in die buurt nog altijd naar dieselolie die ze, heel anoniem, via het het verswaterkraantje en een kan (of was het een karaf?) in de gracht gekieperd hebben. Foei en foei en foei. (foei).
Al bij al waren ze tevreden van die kampeerauto, een Hymer met airco, GPS, een fietsenrek, een groot bed en een grote dieseltank, ze waren zo tevreden dat ze die gekocht hebben. Met een serieuze korting vertelde Karel mij. Jaja, serieuze korting, Karel zal het wel uitleggen. Volgens mij stonk dat ding zo vreselijk naar goedkope diesel dat hij die kampeerauto heeft moeten kopen. Op straffe van een schadevergoeding die ruimschoots de betaalde waarborg overtrof.
Ondertussen hebben ze de leidingen zo'n 24 keer doorgespoeld met alle mogelijke produkten en is er van dieselgeur niets meer te merken. Als Karel nu ook nog zijn scheten buiten de kampeerauto zou laten ontsnappen, enfin, alles op zijn tijd.
Ons Geert is enthousiast en maakt al grootse plannen. Zoals het een goede boer betaamt moet Karel dagelijks zijn beesten verzorgen en Willy moet onverdroten verder werken aan huisje Yserttout. Marleen, mede-eigenares van de kampeerauto, wil niet rijden met een voertuig groter dan een familievoiture van het kleinere soort zoals daar zijn: een Peugeot Partner, een Renault Kangoo of een Citroën Berlingo. Voelt ge al iets? Wie gaat er aan het stuur van die kampeerauto zitten? Ons Geert natuurlijk om dan samen met Marleen naar de kindjes en kleinkindjes richting België te rijden en zelfgebreide kousjes en onderbaaitjes in geschenkverpakking af te geven. Ze doen maar, ze doen maar, dromen kan geen kwaad. En Karel en ik zullen ze wel uitwuiven: vaart wel o dierbaren en levet scone, ons hart scheurt van verdriet en rijdt niet te rap en doe ze daar allemaal de groeten.

Sedert enkele dagen is een groot en onverwacht probleem mijn deel geworden: ik mag van mijn papa niet meer schrijven over De Lijn. Hij vindt dat ge over uw baas geen stoute dingen moogt zeggen. Allé dan maar. Mijn papa is oud en wijs en de gehoorzaamheid vormt de grondvesten van ieder katholiek en kroostrijk West-Vlaams gezin. Denk ik.

Lescure Jaoul, Le Cassan, huisje Yserttout: we gaan over 6 volwaardige logeerbedden beschikken, toch tegen de vakantie van 2010. Twee in de studio (vroeger tweede stal), twee in de logeerkamer (vroeger eerste stal) en twee in de caravan. Die caravan vermeld ik erbij want daar kunnen 2 volwassenen en als het moet zelfs hun kinderen comfortabel in logeren. Ze hebben het mooiste vergezicht, er is water en elektriciteit. Zelfs een douche met toilet is voorzien maar van dat toilet ben ik niet erg te spreken. De fabrikant, Fendt in dit geval, heeft dat naar mijn mening iets te hoog gemonteerd: ik mag graag beide voeten stevig op de grond plaatsen, kwestie van eens goed te kunnen doordrukken. Op "camping Yserttout" is er plaats genoeg voor nog caravannen, kampeerauto's, camping-cars of tenten. Maar niet allemaal tegelijk.
Vakantiegangers of passanten zullen kunnen kiezen tussen vol pension, half pension, alleen maar ontbijt of helemaal niks. Als Geert met Marleen gaat reizen met die fameuze kampeerauto zal het helemaal niks worden.
Het afscheidsfeest van Opabus en tante Geert is zopas geregeld. Ons kinderen, familie, vrienden en misschien nog een paar andere mensen moeten het W.E. van 20 en 21 juni vrijhouden. Of in ieder geval zaterdagavond 20 juni. Het etablissement Heiberg is afgehuurd voor dat W.E. en we zullen uitgebreid en met veel gesnotter een reusachtig afscheidsfeest organiseren. Wat veel kan helpen om het onnoemlijke leed te verzachten is het storten van een gepaste bijdrage. Daarom twijfel ik of ik nu al ons bankrekening zal geven of nog een paar maanden ga wachten? Ik denk dat ik nog wat ga wachten, met de financiële crisis en al die onbetrouwbare banken zou het weggegooid geld kunnen zijn. Weet trouwens iemand het email-adres van Gilbert Mittler? Dan vraag ik of hij 0,1 % wil storten van zijn 4,3 miljoen euro afscheidspremie, dat moet genoeg zijn voor flink wat bakken bier en een paar dozijn kreeften. Ten slotte zijn wij ook afscheidnemers, zijn we dus een soort collega's, en dan mag meneer Mittler, buiten het hoogseizoen weliswaar, komen logeren in Le Cassan om er te genieten van de rust, de eenvoud en de simpele dingen des levens. Het moet niet altijd een vijf-sterren hotel in Monaco zijn.

Voedselbonnen.

2008-09-12T13:19:00.017+02:00

Zo rond de tiende van de maand is altijd feest want dan mag ik bij Peter mijn maaltijdcheques gaan ophalen. Als werknemer bij de firma Staca heb ik namelijk recht op één maaltijdcheque per dag, dus een 20-tal per maand. Niet dat die cheques op zich veel redenen geven om te feesten, maar toch, iedere avond na mijn werk zeg ik tegen mezelf: flink Willy, alweer een voedselbon verdiend. En dat helpt om de volgende dag opnieuw het Lijnuniform aan te trekken en gemotiveerd mijn taak als chauffeur te beginnen. Waar die maaltijdcheques, in de volksmond ook voedselbonnen genoemd, (armoebonnen, zeggen ons kinderen) jammer genoeg niet voor helpen, dat is om eten te kopen, om onze voedselvoorraad aan te vullen. Althans, niet in de Delhaize, niet in het betere warenhuis. Gelukkig hebben we een Aldi in de buurt met prijzen aangepast aan het bedrag vermeld op mijn bonnen: 2 euro en 72 cent of 2,72 euro. Niet meer, niet minder. En dat is een beetje pijnlijk want ons kinderen gaan wel met hun maaltijddinges naar het betere warenhuis. En die kunnen dat, want ons kinderen krijgen cheques van bijna 7 euro. Wat nog meer pijn doet, echt zeer doet, dat is als we onze kinderen inviteren voor een gezellig en smakelijk etentje: roergebakken eieren met spek en bruine bonen. Ha, zeggen ze dan, haha en smakelijk, zeker weer naar de Aldi geweest met uw armoe-bonnekes? Pas op, ik heb niks tegen de Aldi, maar ik vind bruine bonen niet lekker.
Sorry, ik werd juist efkens afgeleid: 19u47 en het weerbericht van Sabine op de één, amai die heeft toch wel serieuse memmen, ik zou wel eens willen weten hoeveel euro haar voedselbonnen waard zijn.
Nu ben ik kompleet de draad van mijn verhaal kwijt, best is dan teruglezen van bij het begin. Ik heb me een glas wijn uitgeschonken en denk dat ik ga herbeginnen, iets totaal anders.
Bijvoorbeeld over ons volgende (werk-)vakantie in Le Cassan en hoe ik erin slaag om weeral een paar weken verlof te nemen. Toch niet jaloers zeker? Maar mensenlief, ik heb op dit moment 108 kredieturen open staan bij mijn werkgever en daarmee kan ik rustig de Lijn een paar weken in de steek laten. Ik zeg wel kredieturen, geen overuren en daar is een subtiel verschil tussen. Paul van de ABVV heeft het mij proberen uit te leggen maar het was een beetje ingewikkeld. Wat ik ervan onthouden heb: kredieturen, dat is leuk voor de werkgever en overuren, dat is leuk voor de werknemer. Bij de Staca werken iets van 140 mensen en die hebben samen zo'n 17000 (zeventienduizend) kredieturen uitstaan. Doen we dat maal dertig euro bruto-uurloon, dan wil dat zeggen dat ons bazin over 510.000 euro beschikt en die kan investeren , dat zou bijvoorbeeld kunnen in voedselbonnen van 7 euro, niet meer, zeker niet minder. Ongetwijfeld is die redenering echter te eenvoudig en ziet mijn simpel chauffeurs- of Lijnverstand een paar details over het hoofd.
Vanmorgen stond ik op de luchthaven van Zaventem (Brussels airport) te wachten op mijn vertrekuur en ik zie zonder echt te willen kijken een bende volk uit het luchthavengebouw komen. Tot mijn aandacht getrokken werd door een detail. Een dame voorop hield een bord in de hoogte met daarop een tekening van een kerk of kathedraal en de tekst "Bedevaart". Ondanks het feit dat mijn dienst begonnen was in alle onmenselijke vroegte en mijn redeneringen dan nog simpelder zijn dan over die kredieturen ging mij een licht op. Vanwaar kwamen die reizigers? En waar is onze paus nu? Te Lourdes op de bergen, daar is Hij nu, onze Benedictus. Toen de bedevaarders langs mijn bus passeerden op weg naar hun luxe touringcar viel het me op dat ze er niet goed uitzagen. Moe, wat getrokken, ze sleepten zuchtend hun valiezen vol flessen wijwater ... ik denk dat het beloofde mirakel niet gebeurd is. Hebben ze daarvoor een dure reis betaald, ginderachter luidop gebeden, in processie langs de souvenirstalletjes getrokken, gezongen van te Lourdes op de bergen en uren voor die grot gestaan terwijl het kaarsvet langs hun handen drupte, hopend op een echt mirakel. Sociaal voelend als ik ben deed ik mijn raam naar beneden en stak mijn hand uit, de duim naar omhoog: "en ofdat ze veel volle aflaten gekregen hadden?" Alleen een wat oudere man reageerde, dat hij nu met zijn vrouw voor de vierde keer geweest was en dat het nu genoeg geweest was en dat hij godver de volgende keer beter met zijn duiven op Lourdes zou spelen. Ik kan die man begrijpen, als ik naar het gezicht kijk van paus Benedictus, dan word ik daar ook niet direct vrolijk van.
Commercieel is dat niet goed van de kerk. Voor wat hoort wat. Er is toch redelijk wat keuze in de kerkelijke snoepwinkel? Waarom geen simpele heiligverklaring? Desnoods maar voor enkele dagen en dan schaffen ze die terug af, wegens een procedurefout of zo. Of wegens wat men noemt "verborgen fouten" en te laat ontdekte doodzonden: te veel naar de memmen van Sabine gekeken bijvoorbeeld. Als ik naar Lourdes zou bedevaarten, dan zou ik dat doen met de fiets en met mijn fietszakken vol met maaltijdcheques, die van 2,72 euro. Wedden dat ik terugkom met cheques die mirakelsgewijze 7,5 euro waard geworden zijn? En nee, niet met nieuwe fietsbanden, die mop ken ik al. Maar misschien wel met als extra bonus 4 gouden strepen op mijn epauletten in plaats van twee. Zouden ze nogal verschieten bij de Lijn! En dan ga ik met Geert winkelen in de Delhaize en we inviteren onze kinderen, om te komen eten.

Last minute.

2008-08-28T10:32:00.005+02:00

Opabus is een tevreden man en tante Geert is een tevreden vrouw. Mooi toch! De werkvakantie in augustus was een succes: geen drupje regen, alleen maar zon en er is veel gewerkt, er is veel gelachen en er is veel gegeten en gedronken. Ook mooi. Alles verloopt volgens plan, nog een paar werkvakanties en Yserttout wordt stilaan bewoonbaar.
Geert en ikzelf gaan terug van 28/9 tot 9/10/2008. Bedoeling is onder andere het voorbereidend werk uit te voeren in de eerste stal om daar dan tegen februari 2009 beton te laten storten. Dus zullen we verder uitgraven en een plastiekske leggen met wat bewapeningsijzer bovenop. Daar kan dan tegen onze volgende werkvakantie een bruikbare keldervloer liggen. Moet kunnen. Luk heeft daar al een flink gedeelte van uitgegraven waarvoor ik hem nogmaals uitgebreid wil danken: dank je Luk, ik ga dit nooit vergeten.

De mooiste Aveyron-maanden zijn september en oktober. Gewoonlijk een zacht en aangenaam weertje en de periode om noten en (eetbare) kastanjes te rapen. In de bossen kunnen kenners paddestoelen zoeken die Geert dan zal verwerken in een roomsaus, met bijvoorbeeld een malse steak van een Limousine-koe en fritjes? En wat dacht ge van een voorgerecht van versgeplukte vijgen, in de oven opgewarmd met schijfjes mozarella? Het dessert moogt ge zelf kiezen maar vanille-ijs met braambessen is een aanrader. Een Irish-coffee vind ik de perfecte afsluiter, maar een gewone koffie kan ook.
Ja, dat zou allemaal kunnen. Bijvoorbeeld voor mensen die een last minute reis plannen en nog geen bestemming weten is dit de perfecte aanrader: Le Cassan in herfstkleuren. En zoals altijd zal er gratis werkkledij ter beschikking liggen in small, medium en large uitvoering.
In februari gaan we terug, minstens voor twee weken, als het kan wat langer. Liefst zou ik er dan blijven maar de plicht roept en tot eind juni 2009 moet ik nog opabussen, waarna ik op 1 juli het Lijnuniform zal afleggen en gewone opa worden ... dat is wel nog veel keer slapen!

La marche gourmande.

2008-08-19T11:02:00.002+02:00

Prachtig initiatief: een souper met alles erop en eraan verdeeld over een wandeling van 10 km. Dat is wat ze jaarlijks met succes organiseren in Lescure Jaoul. Stappen via de aperitief naar het voorgerecht en verder over de heuvels en door de prachtige natuur naar het hoofdgerecht om na 10 km te eindigen bij het dessert. Wij, die van huize Yserttout, hadden ons ingeschreven met 15 deelnemers met het naïeve idee daar indruk te maken met ons aantal. Er waren 1040 deelnemers!!! Zowat 5 maal het inwonersaantal van Lescure Jaoul.
Ik had aan mijn conditie gewerkt door dagelijks de eieren van ons kippen te gaan rapen, helemaal achter in de tuin. Toch wel een wandeling van 80 meter, op en af dus 160 meter. Ook qua uitrusting was ik perfect voorbereid, maar met ouder worden is mijn geheugen er niet op verbeterd, zo wat lag er nog thuis, vergeten in Leefdaal? Mijn spiksplinternieuwe en heel erg dure Nordic-wandelstokken en ook mijn bergschoenen, maar aangezien drank en spijs mij toelonkten ben ik toch maar, sportief en optimistisch van geboorte, de 10 km wandeling gestart.
Tot aan de aperitief, geen probleem, ik ben sober gebleven en heb slechts één glas witte wijn gedronken. Er was ook nog water en fruitsap en zo, maar zo erg uitgeput was ik nog niet, daar bleef ik wijselijk van af.
Tweede deel, via de "Cheval du roi" naar het voorgerecht, brood met paté en nog van die dingen, ik herinner het me niet zo goed meer, wat ik me vooral herinner is dat koele gras en mijn al lichtjes verhitte voeten. En ook dat de rode wijn best lekker was. Twee glazen leek mij voldoende om het derde deel aan te vatten.
En dat was het langste stuk, zo'n 5 kilometer, goed om de honger extra aan te scherpen en te genieten van een uitgebreid hoofdgerecht. Een gekalkte aanmoediging op de weg "Allé Willy" heeft me door een moeilijk moment geholpen, zijnde een lichte kramp en geen jus meer in de benen. Om die bezorgde onnozelaars van antwoord te dienen: als ik soms iets achterop kwam gewandeld, wel, daar is een heel simpele uitleg voor: als dieren- en planten- en insecten- en bloemenliefhebber heb ik nu eenmaal meer tijd nodig om de natuur te bewonderen!
Het moet gezegd, het hoofdgerecht was verzorgd en de organisatie was voorbeeldig.
Alleen, toen ik die reusachtige voederbakken zag waar worsten en bijhorende bestandelen in ronddreven moest ik onwillekeurig terugdenken aan het restaurant "Au petit ventre" in Limoges. Trouwe lezers van de blog weten waarover ik het heb als ik zeg dat ik nog steeds culinaire nachtmerries krijg als ik denk aan "Les fraises de porc" van dat eethuis. Trouwens, twee blaren op mijn rechtervoet begonnen zich overtuigend te manifesteren zodat ik me meer zorgen maakte over de nog komende kilometers dan over de lokale culinaire specialiteiten. Na overleg en wijs beraad met mijn lotgenoten besloten we het dessert te laten vallen en in rechte lijn terug naar Le Cassan te wandelen. Voor mij was het ondertussen meer strompelen dan wandelen en dat we op een paar honderd meter van le Cassan nog verkeerd liepen is echt niet mijn schuld. Ik liep immers niet voorop, dat deden Luk en Bart en Hilke. Heel lang heb ik nog pijn geleden en met mijn voeten in een lauw zoutbadje gezeten, terwijl ik nadacht over de gepaste straf voor de snoodaards die mij nog op het einde verkeerd lieten lopen, en dat met twee blaren op mijn voeten, als eurostukken zo groot.
Volgend jaar stap ik terug mee, tenzij ze iemand zoeken om ergens ter plaatse te helpen, niet te ver van Le Cassan en bereikbaar met de auto.

Boomer bvba en de werken.

2008-08-13T12:37:00.013+02:00

Het is niet mijn gewoonte en het is éénmalig, maar wat die mannen gepresteerd hebben verantwoord de begintitel: Boomer bvba. En het is niet eens als reclame bedoeld want ze hebben toch al werk genoeg. Op zaterdag om 16u30, exact een week na de aankomst van het Boomer -geweld, werd het laatste vlokje Isofloc-isolatie erin geblazen. Een perfecte timing van een perfect samenwerkend team. Raf en Pieter hebben daar een demonstratie gegeven van hoe je op een recordtijd een kompleet huis isoleert en "en passant" ook nog de oude ramen vervangt door vier nieuwe en drie tweedehandse ramen, die nieuwe ramen eveneens geleverd door de firma Boomer.
Natuurlijk is dat resultaat ook te danken aan mijn onvoorwaardelijke steun, mijn totale inzet en mijn niet in te tomen werkkracht en zeker ook dank zij de catering verzorgd door tante Geert. Want die mannen eten geen boterhammeke, die vreten halve broden op, met korst en toespijs en al. Waren ook nog aanwezig, in willekeurige volgorde: Sigried, Bart, Veerle, Luk, Hilke, Frans, Liliane, Jef, Monique, Roger, Christian, Karel, Jon, Steve, Jef, Erik, Heidi, Karin, Jos, Hilde, Jan, Mark, Jan Willem, Marleen, Vanessa, koningin Fabiola, Anne-Leen, Mara, Lieve, Peter, Christine... stop, stop stop, ik ben in al mijn enthousiasme al bezig toekomstige werkers te vermelden. Kan geen kwaad.
Maar laten we beginnen op maandag, de dag dat Geert en ikzelf eindelijk Pieter en Raf konden vervoegen in Le Cassan.
We waren onderweg van de Provence en naderden Le Cassan, de caravan achter de auto. Rond vier uur kregen we net geen paniektelefoontje van Pieter:" Pa, kom niet het wegske naar Le Cassan naar boven gereden, de leverancier van de Isofloc-isolatie zal (na het lossen) terug naar beneden rijden en langs die camion kan zelfs geen fietser meer langs. Wacht op een bericht van mij". Bekijk de foto van de camion, dan weet je het wel. Ik ga het trouwens nooit begrijpen: de chauffeur sprak alleen en uitsluitend Russisch, de 40 ton vrachtwagen kwam uit Litauwen met een lading Isofloc-isolatie opgepikt in Duitsland en die man is zonder problemen in Le Cassan geraakt, iets wat ik mij met een ordinaire lijnbus nog niet zie doen.
Wat na het lossen in de schuur van buur Jon lag, dat moest dus voor een groot gedeelte geblazen worden in het dak en de muren van ons boerderij. Ik mag trouwens de voltallige Le Cassan gemeenschap niet vergeten te bedanken voor het helpen lossen van de zakken. Zo'n 460 zakken aan 12,5 kg per zak en van die 460 zakken Isofloc-isolatie zijn er 230 verbruikt. Van de rest is een deel terug mee naar België en een deel is blijven liggen in de schuur van Jon. Voor later?

Het accent lag de eerste week op hard werken, maar evengoed hebben we ons reuze geamuseerd en was het op de improvisatie-camping-Ysertout leuk vertoeven. Mede ook dank zij het prachtige weer, deze keer waren de weergoden me gunstig gezind en is de belofte van Peter uit Hasselt uitgekomen! Het zomers hogedrukgebied van jewelste was present.
Bekijk wat foto's en als er vragen zijn betreffende het verblijf en de camping, de ontspanning en de sex of de drank en het eten, vraag uitleg aan Geert of opabus. Zijn er technische vragen betreffende de uitgevoerde werken en het isoleren van huis Yserttout, of vragen voor een prijsofferte, vraag het aan de mannen van Boomer bvba.

De tweede week is er nog gewerkt, maar eerder op het gemakske. Af en toe was er een uitschieter, en hier denk ik vooral aan Luk die het zelfs vertikte om met ons mee te gaan zwemmen bij Karel en Marleen. Hij heeft, ook zwemmend maar dan in het overvloedige zweet zijns aanschijns, in de eerste stal de beton verder uitgegraven en verdient hiervoor een speciale vermelding: "Bedankt Luk, ik zal dat nooit vergeten".

Om iedereen gerust te stellen: niemand heeft een arm gebroken, zijn schouder uit de kom geforceerd of zelfs maar wat tandpijn gehad, een kater daarentegen .... Alleen een splinter in Geert haar grote teen heeft voor wat ongemak gezorgd. Ons medisch team, Raf (ex-verpleger) en Sigried (verpleegster) hebben deskundig en pijnloos dat splintertje verwijderd.

Foempen!

2008-08-12T00:37:00.009+02:00

Je moet het correct uitspreken. Met de juiste intonatie. Niet op zijn Westvlaams: vompnen, ook niet op zijn Limburgs: fooeemmpen, neen, het moet bijna met een frans accent: "faire une foempe".
Want dat is het belangrijkste: het geluid dat geproduceerd wordt tijdens het fabriceren van een foemp. De afstand is een interessant gegeven, de hoogte kan best indrukwekkend zijn, maar het geluid, de vibratie van de ontploffing in een PVC-buis van 110 mm diameter, dat is het, daar doen we het voor: de ultieme FOEMP. Voor mij klinkt het een beetje als een koe die loeit, maar dan heel, heel kort.
Het foemptoestel schittert door zijn eenvoud:

een PVC-buis van 110mm, mits de juiste overgang gekoppeld aan een PVC-buis van 50mm, men demonteert een aansteker voor de ontsteking en koopt in de supermarkt de goedkoopste deodorant. Voila. Vergeet ook geen draaistop (diameter 110) en enkele patatten. Geïnteresseerden krijgen tijd tot een volgende "Yserttout-vakantie" om zich voor te bereiden. Besef wel dat jullie een bijna niet te overbruggen achterstand hebben: in Le Cassan, op de Yserttout-camping is er avond na avond gefoempt, door groot en klein, door jong en oud.
Misschien kunnen enkele foto's jullie op de goeie weg helpen.

Bewonder bv. de stijl, de juiste houding en de aangepaste klederdracht, bekijk ook de perfecte attitude van Bart, stichter en voorzitter van de OAF (l'Organisation Aveyronèse de la Foempe) .

Erg jammer dat diezelfde Bart tijdens de finale zwaar in de fout gegaan is, een overtuigde foemper en zeker een toekomstig olympisch kampioen moet ten alle tijde zijn outfit verzorgen: wat je ziet op de volgende foto kan dus niet.
We wachten de uitspraak af van de IFO (the International Foemp Organisation), die waarschijnlijk gaat kiezen voor een schorsing de volgende 3 wedstrijden. Persoonlijk had ik liever onze topspeler en gouden medaille kanshebber Bart Houben twee matchen zonder publiek zien spelen, maar daar zouden onze hoofdsponsors, de firma Boomer bvba en de firma blau niet kunnen mee lachen.
Ook doe je er goed aan om de omwonenden en de aanpalende dorpen en steden te verwittigen van de juiste datum en het exacte uur van de foempwedstrijd.
De gevolgen kunnen best indrukwekkend zijn en bij onwetende inboorlingen voor enige paniek zorgen.

Met dank aan Pieter voor de prachtige foto's.

Where shopping is fun.

2008-08-10T16:54:00.007+02:00

Vandaag deed ik terug mijn geliefkoosde zondagdienst, lijn 359, iedereen welbekend. Ik heb mijn bijdrage geleverd tot het verder ontsluiten van Zaventem, luchthaven inbegrepen en ik heb vol overgave meegetoerd in de carroussel der lege bussen. Alhoewel ik nu de waarheid enigszins geweld aandoe: er is om 11u43 een heel mooie jongedame opgestapt met een zacht café-au-lait-kleurtje en prachtige ree-ogen waarmee ik heel lang oogkontakt gemaakt heb.

Er moet me weer iets van mijn hart, logisch, anders schreef ik dit artikeltje niet. Tijdens die ritten kruis ik regelmatig het pad van lijn 659 en soms sta ik er vlak achter, aan de eindhalte in Roodebeek. Dat is even logisch want die doet ook de verbinding Zaventem Luchthaven (Brussels Airport) - Roodebeek metro.
Ok, en nu komt de fun: welke publiciteit staat er achteraan op die bus? Over de volle breedte uitgesmeerd? "Your shuttle to the shopping every 20 minutes" en ook: "Where shopping is fun". Het gaat hier over het shopping-centrum van Woluwe dat zich onmiddellijk naast ons bushalte bevindt. Voelt ge ook nattigheid? Die bus, die dus Zaventem moet ontsluiten, maakt reclame voor het Woluwe Shopping Centrum! Ieder heeft zo zijn manier om zich te onsluiten, maar die van de Lijn is wel vrij origineel. De middenstanders in Zaventem kletsen zich ongetwijfeld Tirolergewijs op de billen bij het lezen van zoveel fun. Tot juist voor hun winkeldrempel worden de klanten aangemoedigd om in Woluwe te gaan shoppen! Maar Lijn toch, maar Lijn toch, moet weeral een simpele chauffeur, slechts voorzien van 2 gouden strepen op zijn epauletten, u erop wijzen dat dit niet kan, zelfs niet in het Engels?
Nog een dessertje.
Op diezelfde halte in Roodebeek vertrek ik altijd drie à vier minuten na de 659, richting Zaventem Luchthaven (Brussels Airport). En dat vind ik van de Lijndirectie een schitterend idee, zeer goed bekeken! Want stel dat iemand iets te laat is, juist de 659 heeft gemist, dan is dat nu geen probleem meer, want wie staat daar trouw op hem of haar of de ganse familie met oma en opa en die klote kinderwagen die de bus niet opgeraakt en twee nonkels op hen te wachten? Juist, opabus in Lijnuniform en klaar om oogkontakt te maken. Waardoor ze nog net op tijd het vliegtuig in Brussels Airport halen om in Lloret-del-Mar te genieten van een deugddoende vakantie tussen de fritten, de worst en de Tirolerhosen-ambiance.
Dat systeem is voor verbetering vatbaar: in Leuven vertrekt de eerste bus richting Zaventem luchthaven (Brussels Airport) om 4u20. Awel, ideaal zou zijn als ook daar 3 à 4 minuten later een tweede bus vertrekt, om zodoende de langslapers op te pikken en ze nog net op tijd naar hun werk te brengen. En de laatste bus vertrekt in Zaventem luchthaven (Brussels Airport) om 23u33. Idem dito, maar nu om de toogplakkers veilig thuis te brengen.
Ik heb er ook lang over nagedacht waarom ik geen passagiers op mijn bus had die zondag, op geen enkele zondag en plots, tingelingeklingping, is mijn euro is gevallen. Tingeling-kling, sorry er viel een tweede euro. Op zondag is het Woluwse Shopping Center dicht! Zijn de winkels gesloten! Zijn ze dat effe bij de Lijn vergeten! Sta ik daar goed voor Piet-snot te wachten op de laatkomers, zoals op die heel mooie jongedame met een lichtbruin café-au-lait-kleurtje en prachtige ree-ogen die me dankbaar wenend om de hals zou vallen en het oogkontakt lang en intens zou aanhouden.
Er is geen fun te beleven op zondag, niet in het shopping center en niet in mijn bus. De directie van De Lijn, gezeten in hun lederen fauteuils en met hun 104 inch flatscreens voor hun neus lezen vast geen cursiefjes? Dat ze nog effe wachten, nog 324 dagen en dan zal ik ze hen aangetekend opsturen, per lijnbus. Voor de fun.

Werken, wandelen, foempen.

2008-08-05T15:46:00.004+02:00

Het wordt veel te veel om in één artikel te verwerken.
Er komt een schrijfsel over de werken in le Cassan waarover ik zéér tevreden ben (ik bedoel wel degelijk de uitgevoerde werken...!) , er komt ook een schrijfsel over de wandeling, La Marche Gourmande, maar daarmee wacht ik tot mijn voeten minder zeer doen en tenslotte een artikel over het foempen. En daar kijk ik geweldig naar uit. Ik wil jullie het foempen leren kennen: ik foemp, ik foempte, ik heb gefoemt. Later zal op mijn grafschrift komen te staan, naast klassiekers zoals "Ridder in de orde van de Lijn" en "Drager van 16 gouden epauletten", zal ook komen te staan, gebeiteld in sierlijke letters: "Op 25 juli om 2Ou33 heeft opabus éénmaal gefoempt, kort maar krachtig, waarna hij schielijk is overleden".
Geduld beste mensen, eerst moet ik nog de foto's van Pieter krijgen, de foempbewijzen als het ware, en dan vliegen we erin.

Speech 61 jaar, Le Cassan..

2008-08-04T16:14:00.009+02:00

Chers amis Belges, Françaises, Français,

Le Cassan, c'est à dire, la maison Yserttout est à vendre. J'en ai marre. Ou bien il pleut, ou il y a trop de vent et maintenant il fait beaucoup trop chaud. Et quand il fait chaud, il y a trop de mouches, et comme je n'aime pas les mouches, je vais mettre le tout à vendre.
En plus des mouches, il y a les voisins. Ils sont sympa, oui, mais ils m'embètent.
Par exemple celui qui habite en haut: il ne travaille pas trop, mais quand il travaille, il sait choissir les meillieurs moment pour m'embeter et toujours devant mes yeux. Et ca m'ennuye. Prenons par exemple ce matin, Geert et Veerle étaient au marché à Villefranche et Luk et moi voulions en profiter pour passer un avant-midi tranquille et de faire de temps en temps semblant de travailler. Qu'est-ce qu'il vient faire, ce monsieur Pons avec son tracteur qui pue le gasoil? Il vient décharger une benette de buches de bois. Pendant un quart d'heure avec la main droite, puis il fait le tour de son tracteur, prend une demi heure de repos et continu a jeter les buches avec la main gauche. Vous pensez que c'est amusant de le voire travailler?
Il y a aussi les voisins à gauche. Ils s'habitent dans une grande ferme oü il y a déja tout le comfort nécessaire. Et tous les jours, ou presque tous les jours, ils m'invite à admirer le beau travail qu'ils ont fait. Croyer moi, ça fait mal. Moi qui essaye de restaurer une vieille petite ferme que j'ai payer beaucoup trop cher! Non, je n'aime pas les Américains ni les Irlandais, je n'aime surtout pas Le Cassan.
Et attention, ce n'est pas encore fini, parce-que, un peu plus bas habitent Lea et Roger Cayssials. Déjà le nom, Cayssials, trop difficile à prononcer pour les Flamands.
Roger, il travaille tout le temps. Il passe en vélo, à pied, parfois en voiture, mais toujours accompagné des vaches. Je n'aime pas les vaches qui produisent des grosses tartes juste devant ma porte. Et je m'enfous si se sont des Limousines, des Charolaises ou des Blondes.
Et quand il passe, Roger, c'est toujours avec le grand sourire, un homme heureux qui aime le travail. Il lève la main et il dit bonjours, bonsoir, parfois bon après-midi ou bon appetit. Mais qu'il me laisse tranquille, je n'aime pas sont grand sourire. D'ailleurs, à 61 ans, je trouve que j'ai le droit de me méfier des gens qui travaillent tout le temps.
Ah, j'oublie prèsque Lea, madame Cayssials. Elle pense d'avoir trouvé le système pour nous garder au Cassan et de nous séduire avec des petits cadeaux. Soyons sérieux mes amis Belges, Françaises et Français. Lundi une dizaines de patates, des toutes petites. Mardi des haricots verts et mercredi quelques haricots beurre. Je n'aime pas les haricots, je n'aime pas le Cassan.

A 61 ans, on a le droit de prendre sa retraite, de ne rien faire et de regarder les gens qui aiment le travail. Mais alors, si je veux voire des gens qui travaillent, peut-être il faut mieux rester au Cassan, à l'Yserttout? Et de ne pas le vendre, mème pas pour quelques dix-mille euro's, hors TVA? Je pourrais admirer le lancement des buches de bois de Christian et dire bonjours ou bonsoir, parfois bon après-midi ou bon appetit à Roger, pendant que je pèle des patates ou des haricots avec Lea. Pourquoi pas?

Je veux en profiter pour remercier chacun et chacune qui m'ont aider à réaliser la restauration de l'Yserttout et surtout, je veux en profiter pour vous encourager à continuer le travail et je vais vous admirer bien installé dans mon fauteuil, un pastis à portée de main.

Ah, que j'aime le Cassan.

Sssttt ....

2008-07-02T22:15:00.011+02:00

Nog een paar dagen en we vertrekken richting Le Cassan. Eerst een week vakantie en dan twee weken keihard werken. Er volgt een uitgebreid verslag met de resultaten als we terug thuis zijn en het dagelijkse leven hervat wordt. Omdat ik me volledig moet concentreren op de komende werken ten huize Yserttout kan ik me nu niet permitteren om artikels te schrijven. Dat is begrijpelijk wegens te vermoeiend want geestelijk moet ik scherp staan om daar het jonge geweld ten gepaste tijde verbaal in te tomen en lichamelijk ga ik mij er twee weken te pletter forceren.
Dus volgt op de blog van mijnentwege nu een gepaste stilte en laat ik graag het woord aan ons Lea:

Het vervolg.

2008-06-04T12:06:00.031+02:00

Het zou natuurlijk kunnen dat er voor die kapotte zonneschermen onderdelen besteld zijn, dat ze al een tijdje onderweg zijn richting Staca. Dat zou kunnen. Maar ondertussen moet er nog steeds rondgereden worden met een soort van "doe-het-zelf-en-trek-je-plan" vastgeknoopte zonneschermen. Ai ai, dat is slecht nieuws. Zo komen we er niet.

Dus wordt de pen iets aangescherpt: "akke akke tuut tuut" en we zijn weer weg.
Dit keer doen we lijn 651 met bus 544, een vrij recente bus (november of december 2008), een goeie chauffeurszetel (piept niet) en nog maar een klein beetje gerammel. Zo'n bus valt best te pruimen. Maar toch, maar toch, mijn slecht karakter kruipt waar het niet gaan kan, ik moet een paar puntjes vermelden. Een paar? Das wat weinig en drie is ook niet goed, altijd van dat drie en dan nog scheepsrecht ook. Zeven zou kunnen maar dat is een heilig getal, daar blijf ik af. Vier dus, niet meer, zeker niet minder.

Het zonnescherm.
De bekerhouder.
Opnieuw de bekerhouder.
Verrassing.

Punt een.
Lijn 651, dat is naar Zaventem Luchthaven (Brussels Airport), dat moet ge nu stillekesaan beginnen te weten, ik ga dat niet elke keer opnieuw herhalen. 's Avonds gaat de zon onder in het westen (en niet in het zuiden, dank je Hilke) en dus trekken we, indien nodig, het zonnescherm naar beneden. Tot zo ver alles goed. Met een soepele beweging, vertrekkend vanuit de schouder via de arm en mijn linkerhand naar de toppen van mijn vingers (oppassen voor een hernia) komt dat scherm op de gewenste hoogte terecht. En blijft daar, maar ook de zon blijft daar, recht in mijn ogen. Chauffeurs van de rol op Zaventem knikken nu begrijpend van ja, voor leken wil ik wat uitleg geven. Het voorste raam van zo'n Mercedes Citaro is 220 cm breed, het zonnescherm is 102 cm breed. Dan is het niet moeilijk om te beseffen dat er nog 118 cm overblijft waardoor de zon genadeloos verblindend kan zijn. Vandaar mijn dringende vraag aan de aankoopverantwoordelijke van de Staca: Mevr. Van Pee, als je nog eens bussen bestelt, wil je dan voor het zonnescherm een maatje XXL vragen? Dank u wel.

Een pet met een zonneklep zou natuurlijk ook helpen maar dat hoort niet bij ons uniform en mag dus niet.

Dat was punt één, we rijden verder, begin juni was het uitzonderlijk warm en een koude cola of een flesje spa in de bekerhouder is een welkome verfrissing. Op het laatste stuk, binnen het luchthaventerrein zijn er een paar venijnige bochten, en daar hebben de busontwerpers duidelijk geen rekening mee gehouden. Zo'n bekerhouder in geborsteld aluminium, dat staat chique, maar een busje cola dat omkiepert op je uniformbroek zodat de stof voor de rest van je dienst aan je billen blijft plakken, dat staat minder chique. Vandaar opnieuw een dringende vraag aan Mevr. Van Pee (mag ik Greet zeggen?): wil je bij Mercedes erop aandringen dat ze die bekerhouders een paar centimeter dieper maken? Dank u wel.

Voor punt drie blijven we verder borduren op punt twee. Je vraagt je ongetwijfeld af wat er met een bekerhouder nog mis kan zijn? Daarvoor moet ik enkele maanden teruggaan in de tijd. Een koude januaridag, chauffage comfortabel en computergewijs geregeld en voor in geval van nood, een Red Bull binnen handbereik. Na zes, zeven uur dienst begint bij mij de vermoeidheid toe te slaan, ge kent dat, met de ogen knipperen, geeuwen, de armen strekken, je hoofd naar links en naar rechts forceren (weer oppassen voor een hernia), dus tijd voor een slok Red Bull (suikervrij). Bwurk, blurk en bèkes, die is begot warm! Als ge daar een soeplepel honing bij doet is dat ongetwijfeld goed voor een opkomend hoestje, maar ik had die dag geen keelpijn. Laat ik het dus maar direct vragen: bij een volgende bestelling, graag bussen waarvan de in geborsteld aluminium uitgevoerde bekerhouder niet mee opwarmt met de chauffage. Dank u wel. Een simpel houdertje, zoals in de oudere bussen, dat mag ook en dat scheelt weer een slok op een borrel.

Het vierde punt is eerder een leuk detail. Eind vorig jaar stond ik op de luchthavenparking, met een van die toen nog splinternieuwe bussen, het raam half open en de krant op pagina drie. Tok tok tok, een dame wil een inlichting en vriendelijk als ik ben duw ik op de schakelaar, bzzzzt, om het raam helemaal te laten zakken. Het is inderdaad een detail, en die dame keek nogal ontgoocheld, maar dat raam ging terug dicht, tzzzzb! Ondanks mijn vermoeidheid na zeven uur dienst en het niet kunnen drinken van een energiedrankje wegens een te warme in geborsteld aluminium uitgevoerde bekerhouder, had ik het mankement vrij snel door. Knop naar boven duwen en bzzzzt, het raam gaat naar beneden. Knop naar beneden duwen en tzzzzb het raam gaat naar boven. Dat ondertussen die dame ongelovig kijkend en hoofdschuddend was weggewandeld is een beetje vervelend, maar ik heb gelukkig oogkontakt kunnen maken. Eerst dacht ik: niks aan de hand, foutje van een fabrieksarbeider in Turkije die de Duitse gebruiksaanwijzing niet goed gelezen heeft. Zoiets mag niet, het zijn tenslotte Mercedesbussen, de crème van de crème. Je gelooft het niet: op al die nieuwe bussen is het van "tzzzzb" en niet van "bzzzzt"! Die arbeider mag van geluk spreken dat hij nog niet ontslaan is, ginder in dat verre land.

Akkoord, een beetje chauffeur overleeft die probleempjes, het is alleen af en toe wat ambetant, wat irritant. Maar stel dat ik met mijn cursiefjes bereik dat de zonneschermen hersteld worden? Dat zou toch schitterend zijn? Dan zou ik meer bereikt hebben dan de verzamelde vakbonden op de Staca!
En wie weet, als ik op al of niet vervroegd pensioen ga, krijg ik dan geen aandenken van de andere chauffeurs? Een bord, zo'n tinnen teljoor met een ontroerende tekst op:
"Voor Opabus, onze geliefde collega, die ons eilaas te vroeg verlaten heeft."
Snik en snotter en je moe nie huil nie, je moe nie treur nie.

Als ik heel oud zal zijn, en mijn hersenen nog veel ouder, dan gaan ze terug mijn Lijn-uniform aandoen, met epauletten en gestreepte das. En ze gaan mij voor dat tinnen soepbord zetten en ik ga zachtjes "akke-akke-tuut-tuut" zeggen en spatjes speeksel voor mij rond strooien.

Avonddienst.

2008-06-02T10:02:00.010+02:00

Al bij al is het voor een chauffeur die de late dienst rijdt op lijn 651 een rustige job. Weinig of geen volk op de bus behalve rond vier, vijf uur als de scholen gedaan zijn. Dan krijgt ge nogal wat jeugd mee die in Meerbeek of Everberg afstapt, maar die hebben allemaal een abonnement, dus daar heb je geen werk mee. En het mag dan ook wat vooruit gaan, deuren open vooraan, deuren open achteraan en laat ze maar binnenstromen. Het oogkontakt is voor een andere keer. Dat is heel klantvriendelijk want die kindjes willen na een vermoeiende schooldag zo vlug mogelijk bij hun mama en hun papa zijn. Als ze alleen maar bij hun mama of alleen maar bij hun papa willen zijn, dan zijn dat misschien kindjes van gescheiden ouders. Dat is heel droevig.
Naarmate de avond valt wordt het steeds kalmer en daalt de rust neder over De Lijn. Het spitsuur is voorbij en de dorpswegen worden zo goed als verkeersvrij. Tijd om te dromen, vakantieplannen te maken of na te denken over toekomstige cursiefjes.
Wie mijn blog al langer volgt weet dat ik dat eigenlijk niet zo leuk vind: al dat rustig gedoe, dat rondtjokken van dorp naar dorp en wachten aan haltes op volk dat maar niet wil komen... Misschien heb ik te lang als zelfstandige gewerkt, maar voor mij mag het best ietsje drukker zijn. Trouwe lezers weten dat ik een hekel heb aan doelloos rondrijden met lege bussen, nieuwe "Yserttout"-lezers weten dat nu ook.
Nu heb ik wat te veel tijd om te fantaseren, om rond te kijken, om te zien of alles wel in orde is. Tiens, juist, wat dat in orde zijn betreft, zouden die zonneschermen gemaakt zijn? We zijn immers al 14 dagen verder, er zal toch wel al eentje hersteld zijn? Straks na mijn dienst eens gaan kijken. Ik rij als een der laatste de garage binnen en zowat alle andere bussen staan er dan. Eerst moet er wel getankt worden, zo'n 140 à 160 liter en de ontvangsten geteld, 2 tot 4 euro.

Mensen die het lezen beu zijn, wel, die kunnen wat prentjes kijken.
Ik heb van ons buren in Le Ran foto's gekregen van de betonvloer in Le Cassan. Het ziet er goed uit. Zondejammer dat ook ik alleen maar foto's kan bekijken. Nog 38 dagen.

Maar nu moet ik gaan werken, tis te zeggen, met de bus rijden. Fietsend overbrug ik de tien km naar de Staca, een ideale afstand om mijn conditie wat te onderhouden en een al te geprononceerde buik te vermijden. Ik wil er ondertussen Lieve, van de bureau, op wijzen dat ondanks haar voorspelling van een drietal jaar geleden, ik nog steeds niet rondloop met een chauffeursbuik, en ook geen bierbuik, want ik hou het bij wijn. Rode wijn, dat is goed voor mijn hart. Ok, en nu ik moet dringend weg, ik heb nog juist 25 minuten en dat is een beetje nipt.

Zonnescherm, enz....

2008-05-18T10:43:00.031+02:00

Ik weet dat ik niet altijd met de breedst mogelijke smile op mijn gezicht mijn taak als Lijnbuschauffeur uitvoer. Ooggetuigen beweren zelfs dat ik er soms nogal stuurs en nors kan bijzitten. En gelijk hebben ze! Om direct de juiste toon te zetten en mijn bij tijd en wijle norse stuursheid te verklaren geef ik een korte samenvatting van wat er in dit artikel gaat volgen, verdeeld over vier punten:

het zonnescherm
de airco
de passagiersbel of afstapbel (een opstapbel is er niet)
de voorste deuren.

Akke akke tuut tuut en we zijn vertrokken: enkele dagen terug reed ik met bus 309, dienst 14, dat is Leuven - Brussel (heen) alsook Brussel - Leuven (terug). De zon gaat onder in het westen en in combinatie met de grote voorruit van mijn bus kon ik die dag richting Brussel (heen) een prachtige zonsondergang bewonderen. Een bloedrode zon die langzaam achter Brussel verdween, heel mooi! Zo verblindend mooi dat ik om blijvende oogschade te voorkomen mijn zonnescherm naar beneden trok, tot op de gewenste hoogte. In een normaal onderhouden bus blijft dat ding op zijn plaats. Niet in bus 309, floep en tot mijn ergernis schoot dat kreng met een rotvaart terug naar boven. Half verblind begon ik te remmen en kon ei zo nipt een kinderwagen onwijken, een dubbele, met een tweeling in. Vermeldenswaardig en belangrijk in dit verhaal is het feit dat die bus (en ook sommige andere bussen) al weken rondrijdt met een kapot zonneschermmechanisme. Dat is dus een probleem waar ik niet direct een verklaring voor vind. Zou het kunnen dat er bij ons in de firma, de Staca, te weinig techniekers zijn? Dat ze de tijd niet vinden om dergelijke herstellingen uit te voeren? Nee, want aan de straatkant hangt een groot bord: "Staca werft chauffeurs aan". Geen techniekers, dus dat kan de reden niet zijn. Is het misschien gewoon onverschilligheid van de directie? Dat geloof ik nooit, ons bazin zegt dat het comfort, de veiligheid en het algemeen welzijn van de chauffeurs haar zeer nauw aan het hart liggen! Wie ben ik om daaraan te twijfelen? Zou het kunnen dat de Staca geen centen meer heeft, dat we daarom moeten blijven rondrijden met omhoogfloepende zonneschermen? Ook niet, de financiële toestand bij de Staca is gezond. Er blijft nog een mogelijkheid over: zuinigheid, Vlaams-Brabantse zuinigheid, de moeder van de porseleinkast. Op zich niet slecht, hoe meer ze besparen op het materiaal, hoe beter ze de chauffeurs kunnen betalen. Zouden kunnen betalen.

Dat was punt één, nu punt twee.
We rijden nog altijd met dezelfde bus, dienst 14. Herinner jullie de warme dagen begin mei en je begrijpt dat het heet kan worden in zo'n bus, vooral met de volle zon op die grote voorruit waarvan het zonnescherm niet werkt. We hebben airco, enfin, zouden er moeten hebben, maar die werkte ook niet. Ergens te begrijpen, het was tenslotte de eerste warme periode van 2008 en misschien moeten de airco's nog nagekeken worden of aangesloten of zo, ik weet dat niet, ik ben geen technieker.

Laten we overgaan naar punt drie: de bel werkte niet. Ola, das erger want heel ambetant. Dank zij die bel weten we dat er een afstapper is voor de volgende halte. Er komt ook een signaal op het computerscherm dat verwittigend pinkt, maar dat ziet ge niet altijd, vooral niet als je richting Brussel rijdt tegen de zon in en met een zonnescherm dat omhoogfloept (zie punt één). Geloof me vrij, als ze zes keer geroepen hebben: "Ei chauffeur, STOPPEN, ik moet er hier uit" dan heb ik de zevende keer serieus goesting om mee uit te stappen! Ook mijn oogkontakt beantwoordt op zo'n momenten niet aan De Lijn-voorschriften . Schuchtere reizigers zijn zich al komen verontschuldigen dat ze gebeld hadden en zeiden dat ik gerust nog een paar haltekes mocht verder rijden!

Om af te ronden: punt vier, nog altijd bus 309, dienst 14: ook mijn voordeur deed het niet zoals het zou moeten. Die wilde niet altijd sluiten en dat is onnodig en enerverend tijdverlies.
Ik ga er verder geen woorden aan vuilmaken, ik heb al teveel tijd verloren met dit artikel maar het moest even gezegd worden. Ik hou jullie in volgende cursiefjes wel op de hoogte.

PS.: Begrijp je nu dat als ik een halte nader, ik de mensen soms zie denken: "Tis godver weer die nurk die aan het stuur zit!"!?

Een betonneke

2008-05-06T09:41:00.021+02:00

Foulquier Serge, gespecialiseerd in: rénovation, maçonnerie, charpente et couverture (tel: 0033.565299161, sfoulquier@orange.fr) zal in Le Cassan een betonneke gieten.

Toen hij de raamopeningen gemaakt had heeft hij me opgebeld: "Willy, als ge de houten balken boven de stallen nu niet vervangt door een betonnen vloer, dan zou je daar later wel eens veel spijt van kunnen hebben." Ik heb al van teveel dingen in mijn leven spijt gehad en dus heb ik er Karel uit Le Ran bijgeroepen, een eikenbalken -liefhebber in hart en nieren en ook zijn advies was: "Doen, haal er al die scheve en kromme en soms halfvergane balken uit en laat een betonnen vloer plaatsen." OK dan maar, Serge Foulquier kent zijn vak, dat zie je aan de raamopeningen die hij in april gemaakt heeft, en hij heeft mijn vertrouwen.

Een en twee mei waren vrije dagen, gevolgd door een W.E., dus heb ik Frans meegevraagd en zijn we, begeleid door de muziek van Het Brabants Volksorkest, daar efkens een paar balken gaan uitbreken. Die naam moet ge onthouden: Frans Smout uit Winksele. Een handige doe het zelver, niet onaardige cineast, kan ook koken, doet spontaan de afwas en is niet te veeleisend qua comfort. Alleen vertikt hij het om in dezelfde ruimte van een snurker te slapen, dus heeft hij drie nachten gelogeerd bij Lea en Roger. En bijna vergeet ik het voornaamste: hij is gepensioneerd! Karel is ons zaterdag komen helpen, Marleen bracht een heerlijk middagslaatje en twee flessen witte wijn en Roger was weer eens onmisbaar om met zwaar materiaal die balken uit de muur en naar buiten te trekken. Als er iemand geïntereseerd is: die balken zijn ongeveer 40 op 40 cm en zo'n 5 meter lang. Te verkrijgen na het betalen van een niet onaardig voorschot en de rest cash bij afhalen. Wie ze allemaal samen koopt en ze zelf op zijn porte-bagage legt krijgt korting.

Voor de mensen die denken dat deze vierdaagse het bekende "fluitje van één cent" was: toch nog een korte samenvatting.
Frans en ik zijn vertrokken de donderdagmorgen om 4 uur, zijn aangekomen in Le Cassan rond 15uur en hebben er nog redelijk wat werk verzet, onder andere het verplaatsen van de OSB-platen van de eerste verdieping (boven de stallen) naar de tweede verdieping. Na een heel goede nachtrust (Frans) en een ietwat onrustige nacht (Willy) hebben we vrijdag en zaterdag middels een tractor, katrollen, een kettingzaag en veel spierkracht (Karel) die eiken balken buitengesleurd zodat de aannemer zonder tijdverlies en in een open ruimte aan zijn werk kan beginnen. Hoe en wat hij juist zal doen moet ge mij niet vragen, ieder zijn vak, maar tegen 14 juli ligt boven de stallen een effen betonnen vloer van 20 cm dik. Meer moet dat niet zijn! Zondagmorgen zijn we terug naar huis gereden en na het verteren van 27 km file (des bouchons) en de rest van de mazurka's, polkas en walsen van Het Brabants Volksorkest waren we rond middernacht thuis.
Bij deze wil ik me excuseren voor al de mensen die maandag 5 mei de lijnbus genomen hebben met chauffeur nr. 399 aan het stuur: ik heb geen oogkontakt gemaakt, ik ben haltes vergeten, ik ben naar Kraainem gereden via Zaventem en eigenlijk weet ik niet eens of er wel mensen opgestapt zijn. Voor ik nog zo'n vierdaagse doe zal ik eerst op pensioen gaan, zoals Frans.
Of beter nog, ik ga in le Cassan wonen: daar is niet eens openbaar vervoer en de files moeten ze er nog uitvinden. Ik ga er in alle rust mijn patatjes planten en af en toe wat groensels kweken, zoals Lea.

Hogedrukgebied.

2008-04-19T16:46:00.017+02:00

Ah wat een hartverwarmende reactie kreeg ik van de molenaar uit Hasselt. "Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy" en dat met de belofte van een zomers hogedrukgebied van jewelste (van je wie?)! Hoewel, geef me maar een gewoon, doordeweeks hogedrukgebiedje. Anders zit ik geheid weer in de miserie en ben ik zelfs in de zomer niet meer welkom in Aveyron. Want wat durf ik voorspellen? Wat gaan we krijgen? Een hittegolf, die van jewelste, met ongekende recordtemperaturen. Het wordt een bloedhete zomer met stomende zwembaden en melk die zal overkoken in de uiers van de koeien, de geiten en zeker ook van de schapen.
Die foto linksboven, dat is niet Sammy die omhoog kijkt, dat is dochter Anne-Leen. Een fiere vader kan melden dat ze daar, met de dansgroep "Villa Dansa" uit Herent, op 13 april de finale gewonnen hebben van de wedstrijd moderne dans. En dat ze zich vanaf nu "Ambassadeurs voor de moderne dans in Vlaanderen" mogen noemen. Ik citeer even de woordvoerder van de organisatie: "Zij brachten een dansvoorstelling van hoogstaand niveau waarmee zij Vlaanderen in het buitenland kunnen vertegenwoordigen." Dat buitenland, dat klinkt bemoedigend, zou Le Cassan een kans maken?
Trouwens, wat ik zelf ooit zou willen organiseren, dat is een circusfestival in Lescure Jaoul. In mijn kinderjaren was circusartiest worden niet direct de betere optie voor een beroepskeuze. Ik zou vast en zeker met mijn klikken en mijn klakken en een achterwaartse salto thuis buitengevlogen zijn. Niet haalbaar, zo'n circusfestival? Dat weet ik nog zo zeker niet. President Sarkozy en dingske, allé help eens effe meedenken, hoe heet die ook weer, juist, dank je, Carla Bruni zouden me ongetwijfeld steunen. Vooral omdat ons Carla ook een artieste is, of was. Zingt ze eigenlijk nog? Maar eerst zal ik bescheiden beginnen, o.a. bij de burgemeester van Lescure. Die zal maar wat enthousiast zijn dat zijn dorpje op die manier op de wereldkaart komt!
Maar dat lost onze zomerse hittegolf annex droogteprobleem niet op. Ge ziet dat de molenaar uit Hasselt gewoon is om met kinderen om te gaan: veel beloven doet in Sinterklaas geloven! Een groot geluk dat we in Yserttout een waterput hebben, 24 meter diep. Een geluk?? Een groot geluk?? Ik mag nog acute uitdrogingsverschijnselen hebben, dat water gebruik ik niet, laat staan dat ik er zou van drinken! De laatste 60 jaar staat dat water roerloos zichzelf te spiegelen in herinneringen van vorige eeuwen. Wat deed men, zo'n 250 jaar geleden, na het berijden van een scheve schaats? Het resultaat 9 maanden later in doekskes wikkelen en door de os en de ezel laten beademen? En dacht ge dat heksen daar op de brandstapel werden gezet? Die werden gewoon in een diepe waterput gegooid. Stelt dat, voor het eerst sinds mensenheugnis zelfs de bron geen water meer geeft, zullen de woedende, radeloze buren me dan ook in die put gooien? Moet verschrikkelijk zijn, als ik nu over de rand kijk word ik al draaierig, wegens hoogtevrees. Een geluk dat Pieter en Raf eind juli met hun vrachtwagen komen, daar kunnen heel wat bakken spuitwater in. Ze moeten ook bakken andere drank meepakken: plat water bijvoorbeeld. Fruitsap van druiven gaan we ter plaatse kopen, bij onze favoriete wijnboer in Gaillac.

Foto's maart 2008

2008-04-07T15:48:00.040+02:00

Het weer ginderachter wordt voor mij stilaan een obsessie. Als ik aankom in Le Cassan begint het te regenen of te sneeuwen en als ik terug naar Leefdaal moet, schijnt de zon. Dit hoogst onrechtvaardig weersverschijnsel doet zich nu al voor de vierde keer op een rij voor. En voor alle duidelijkheid, het vorig cursiefje "Oskoer" had ik gelukkig al enkele dagen op voorhand geschreven. In de gietende regen valt weinig van een sterrenhemel te zien, laat staan dat ik een avondvuur zou gestookt hebben. Mijn excuses, maar ik dacht dat ik voor één keer mooi weer zou hebben. Wat heb ik God en zijn weergoden toch misdaan om zo zwaar gestraft te worden? "Eli Eli Lama Sabachtani" Mattheüs 27: vers 45 "Mijn God, mijn God waarom hebt Gij mij verlaten"? Enfin, zo wordt dat uit het Hebreeuws toch vertaald. Volgens mij kan hij evengoed geroepen hebben: "Een pint, een pint, mijn leven voor een pint." Maar pas op, ik ga volhouden, niet tot in het oneindige maar wel heel lang! We gaan eens zien wie het eerst opgeeft! Ik ben een staalharde volhouder met kilometers geduld. Nietwaar Geert? NIETWAAR GEERT? Ze is aan het koken en luistert niet naar mij. Morgen moet ons Geert zes mensen van voedsel voorzien en het voorbereidend werk vraagt altijd veel concentratie. "Ossobucco met Gremolata" zal ik vanavond als hoofdgerecht proeven en daar mijn overigens zeer deskundige mening over geven. Ietekens meer zout, wat pepperspray bijspuiten (die van de FBI is de strafste) of een kwartje van een vierde knoflook toevoegen.

Terug naar Le Cassan. Foto's maken veel duidelijk en mijn commentaar overbodig. Kijkt en geniet mee van:
Het weer, het graven van de riolering, met de fourgon de balken halen, het maken van afvoerputtekes, mijn kleinkind, samen met de buren ruïne-resten afbreken, het ontdekken van een verborgen waterput (9 meter diep) en van Roger zijn atelier, Geert haar voorlopige keuken, het improvisatie-terras, en tot slot de laatste dag in de zon: "Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach en Bewonder" en veegt uw snottebellen af. (Ramses Shaffy).

Die"Ossobucco met dinges" was van lek min lipke van te kan nie beter! Overheerlijk dus. Ik voel me verplicht jullie een dienst te bewijzen en nog eens het GSM nummer van de gastentafel "deBegeerte" door te geven: 0496-809785.

Oskoer!

2008-03-12T00:55:00.031+01:00

In Le Cassan hebben ze geen last van lichtpolutie. Donker en stil dat het hier is. Ik heb een avondvuurke gestookt, best gezellig en bijna romantisch heb ik genoten van de schitterende sterrenhemel. Maar het werd koud, vooral aan de rug en dus zit ik nu in de caravan, eenzaam en helemaal alleen, want ons Geert komt pas binnen 10 dagen. Ik twijfel: doe ik alle gordijnen dicht of laat ik er een paar open? Als ze dicht zijn dan kan men denken: ha, niemand thuis, tis de moment om in te breken. Laat ik ze open dan kan er best een inbreker voor het plexi-raam staan, met zo'n boeventronie à la Jack Nicholson, hoe heette die film ook weer? The Shining? En die gluurt dan naar binnen en wacht het moment af tot ik slapen ga. De deur is wel op slot, maar zo'n caravandeur sluiten heeft vooral een symbolische betekenis. Maar nee, natuurlijk ik heb genen bang. Trouwens, wie zou het in zijn hoofd halen om naar Le Cassan te rijden en er een roofoverval te plegen? Het kost meer aan kilometers en aan naft dan dat er hier te stelen valt. Ik ga een glas wijn drinken, wat verder schrijven, een glas wijn drinken, wat verder schrijven en straks slapen. Want morgen is het vroeg dag en er staat veel op mijn programma. Hoe zou dat in de kranten verschijnen? Eenzame zwerver vermoord teruggevonden in caravan? Of, oudere man komt gruwelijk aan zijn einde?
Wat ik nu hoor zijn de koeien in de stal van Roger, dat geluid ken ik. En dat geritsel en af en toe een takje dat kraakt: niets verontrustend. Alhoewel, waarom kraken er buiten takjes? De honden van de buren zijn het niet want die zitten 's nachts in hun kot. Wolven en beren zijn hier ook niet, die vindt ge meer in het oosten van Europa. Van een kat heb ik geen schrik. Ik doe mijn werkschoenen aan en geef ze een stamp, vlak op hun muil. Ik mot geen zwerfkatten hebben in Le Cassan. En vlam, nog een lel tegen hun kattekont. Ik mot geen poesjemiauw! Wil ik toch eens buiten gaan kijken? Ik pak Geert haar grootste keukenmes mee, als het een echt wild dier is moet ik me kunnen verdedigen. Maar stel dat het een landloper is met slechte bedoelingen? Dan ben ik niets met dat groot mes. Landlopers hebben gewoonlijk van die dikke gevoerde vesten aan, geraak daar maar eens door. Beter het aardappelmesje pakken. Dat is smal en vlijmscherp, maar misschien wat kort. Reken 3 cm voor de kleren, dan heb ik nog 4 cm om tot in zijn hart te geraken zodat de snoodaard bloedend en stervend ter aarde neerstort. Weet iemand of vier cm genoeg is?
Kom Willy, doe niet onnozel, verzet uw gedachten, schrijf een beetje over De Lijn, dat is altijd dolle pret.
Awel, ik heb drie weken na elkaar de avonddienst op lijn 651 naar "Zaventem Luchthaven" gereden en er moet mij iets van het hart. Ik begrijp dat ge uw wenkbrouwen fronst en denkt: daar is hij weer met zijn gezaag, dat hij content is dat hij werk heeft en er nog voor betaald wordt ook. Mis en kompleet derneffen, deze keer ga ik opbouwend schrijven en een constructieve bijdrage leveren tot het opkrikken van de statistieke gegevens van De Lijn.
Even de situatie schetsen: vrijdagavond 22u16, ik sta in Leuven station en op de film van mijn bus staat "651 Zaventem Luchthaven" waarnaartoe ik over exact 4 minuten moet vertrekken.
"Meneer, rijde gij over Leefdaal?" Nee, ik niet, das de 616.
"Meneer, rijde gij over Erps-Kwerps?" Nee, ik niet, das de 652.
"Meneer, rijde gij dan misschien over Everberg?" Stapt in lieve mensen en weest gezeten. Rap nog oogkontakt gemaakt, tickets gekontroleerd, deuren toe en weg wezen, ge kent de opstapprocedure.
Een uur later kom ik aan op de luchthaven, één iemand blijft zitten en kijkt mij afwachtend aan. Even twijfel ik of de reiziger vergeten is het oogkontakt af te sluiten, maar nee, er is duidelijk een probleem van grotere orde. "Chauffeur, wanneer komen we in Zaventem centrum?" Niet met mij, Zaventem Luchthaven is mijn eindbestemming, "Jamaar, er staat toch Zaventem op uw bus?" Dat is heel goed gezien, maar toch rij ik niet naar Zaventem, dat doen vele andere lijnen, maar niet lijn 651. Vriendelijk leg ik de ontgoochelde reiziger uit dat ik stop en zal genieten van mijn welverdiende rustpoze op de luchthaven van Zaventem . Kakske doen (smeuig), krant kopen (De Morgen), een tong draaien met een airhostess (en passant) en zo nog van die dingen die het leven van een lijnchauffeur draaglijk en zinvol maken.
Godver, dat is toch geen normaal nachtelijk geluid buiten? Dat kan toch niet van een klein beest zijn? Ik ga kijken, ik wil weten wat er hier rond de caravan gebeurt. Wel eerst een paar keren door de knieën zakken en diep ademhalen zodat ik, als het moet, in een ruk kan doorsprinten tot bij de dichtste buur en mijn leven in veiligheid brengen. Het is hier echt wel pikkedonker, iet of wat lichtpolutie zou ik nu niet erg vinden.Bij Christian is nog licht te zien, en dat geflikker is vast van zijn TV. Dat toestel staat natuurlijk keihard want tante Tatti is hardhorig. Laps, aan zo'n buren heb ik dus niets. Het zal veel helpen als ik om hulp roep en "hulp" met een Westvlaams accent zullen ze hier al helemaal niet kennen. Trouwens we zijn in Frankrijk, ik moet koelbloedig blijven en in 't frans denken en terwijl die landloper mijn strot dichtknijpt luidkeeels "OSKOER" roepen (x3)! Vijf lange minuten heb ik buiten gestaan en muisstil was het, niks maar echt niks te horen, dat is toch ook niet normaal?
Wat ik zeggen wou betreffende "Zaventem Luchthaven": waarom staat er op ons bus, op de film niet dat lijn 651 rijdt naar "Brussels Airport via Everberg en Steenokkerzeel"? En lijn 652 naar "Brussels Airport via Erps-Kwerps en Zaventem"? En lijn 616 naar "Brussels Airport via Den Zoeten Inval en Onder den Kerktoren" ? Maar waarom daar nog verder over nadenken? Er zijn bij De Lijn ongetwijfeld knappe geesten die daarvoor speciaal aangeworven zijn. Geesten, dat is ook geen geruststellend woord als ge alleen in een caravan zit, nog wel in 't donker en van God en klein Pierke verlaten. Ik ben een avondmens, ik ga zelden slapen voor 24 uur en dat komt hier niet goed uit want anders was ik allang vredig aan het snurken. Maar pastop, wie zal dat gesnurk horen? Juist, die landloper. Die staat nu wellicht met zijn oor tegen de caravandeur te luisteren. Ik ga alvast alles klaarleggen: mijn portefeuille, mijn bankkaart van de Credit Agricole (met die van Dexia is hij niets), mijn GSM, de autosleutels (die auto is toch van Karel) en dat allemaal direct aan die landloper afgeven. Stom natuurlijk, ik had al het geld van de Credit Agricole gisteren moeten overzetten op de Dexia rekening, maar soit, het zij zo. En ik zal zeggen dat ik geen frans versta: "excuse moi je". Of in het Russisch: "я не говорю франчуза!" Ongetwijfeld zal die vieze, naar drank en knoflook uit zijn bek stinkende slechterik dan aangenaam verrast en enigszins verwonderd wegwandelen, waarna ik eindelijk mijn artikel kan afwerken.
Voor morgenavond los ik dat beter op. Ik rij naar Le Ran, naar Marleen en Karel. Zogezegd omdat mijn artikel dringend gepubliceerd moet worden. Marleen heeft een nieuwe laptop en witte landwijn in de frigo. Bedien uzelf, zegt ze altijd. Ik zal dat doen, direct twee glazen, misschien drie. In ieder geval tot ze bezorgd vraagt of ik zo nog kan terugrijden naar Le Cassan, en dan nog met Karel zijn auto. Niet dat er veel alkoholkontroles zijn maar één is voldoende. Mooi zo, die landloper zal nogal verschieten als hij zijn slachtoffer niet vindt, haha, hahaha, en ik kan rustig naar de Laatste Show in het algemeen en naar Frieda Van Wijck in het bijzonder kijken. Leve TV-Vlaanderen en de schotelantennes.
Voor morgenochtend graag 2 bokes met een zachtgekookt eitje en geen melk in de koffie, èkes nee, zeker geen melk in de koffie.

Howhowhow!

2008-03-07T15:10:00.007+01:00

Tot mijn stomme verbazing schijnt het dat ik me voor de verkiezingen van de ACV als kandidaat-afgevaardigde heb opgegeven. Jaja, en het schijnt dat mijn grootmoeder koningin Fabiola is. Merk ik hier een lichte vorm van wishfull thinking? Zou er een tekort aan kandidaten zijn? Howhowhow met die vakbond, rustig aan jongens.Voor alle zekerheid heb ik me gedesyndicaliseerd. Ge weet maar nooit wat ze me nog allemaal proberen aan te smeren. Al bij al kan ik nu aan mijn kleinkinderen vertellen dat ik bij de vakbond geweest ben. Akkoord, 3 maanden is niet lang, maar toch voelde ik al een lichte vorm van vrijheidsbeknotting. Opluchting is nu mijn deel en ik ga terug vrij en ongebonden door het leven. Dat past beter bij mijn karakter, denk ik. Howhowhow!
Opabus.

www.lecassan.com

2008-02-24T19:04:00.010+01:00

Ge moet eens kijken op www.blau.be. Knap werk, niet? De man achter dit werk is Bart en dat is de zoon van Geert en met Geert leef ik ondertussen al 11 jaar succesvol samen.
Op die toekomstige "www.lecassan.com" zoek ik een combinatie van Geert haar gastenkeuken "deBegeerte" en mijn "Opabusschrijfsels" te maken. Hoe verwerk je een gastentafel met reservaties, ideeën, workshops, menu's en dergelijke met cursiefjes over Yserttout, de Lijn en andere vertelsels? Er moet een combinatie komen van enerzijds mensen die graag onnozeliteiten onder de vorm van schrijfsels lezen en anderzijds liefhebbers zijn van de betere keuken.
Dat wordt pijnlijk nadenkwerk waar een hulplijn onontbeerlijk is. Bart, voelt ge mij komen, op kousenvoeten? Rustig verder lezen Bart, straks haal ik het zwaar geschut boven.

Le Cassan, dat ligt in Frankrijk en tot nader order spreekt men daar de taal van Molière en voor 80% van de volwassen Fransen is dat alléén de taal van Molière. Dat heb ik op Google gelezen, en ook dat Arabisch de grootste immigrantentaal is. Al die mensen via het web bereiken, het zal niet simpel zijn. In Le Cassan zelf moet de eerste computer nog aangesloten worden...! Jawel, al een paar jaar staat er bij boer Roger een computer, maar die is nog altijd niet uitgepakt. Ter plaatse is er echter geen probleem, de geruchten gaan er tamtamsgewijze nog heel snel rond.
Je kunt stellen dat Geert en ik in Le Cassan sneller kontakt zullen hebben met ons kinderen en kleinkinderen via internet, skype, webcam, noem maar op, dan onze buren, Roger en Christian, die op 150 meter van elkaar wonen! Maar laten we duidelijk afspreken: wij willen niet op de hoogte gesteld worden van iedere scheet waar een verdacht geurtje aan hangt!
Akkoord, we verhuizen pas volgend jaar, maar die website mag er nu al komen. Om te oefenen, omdat "lecassan.com" tijd moet krijgen om te groeien en meertalig volwassen te worden.
En op wie kunnen we daarvoor rekenen? Wie zal zijn moeder heel graag dat plezier doen? Wie kijkt er naar uit om zijn talenten te demonstreren in een perfecte en originele website? De enige en echte Bart Houben, die van www.blau.be zal dat ongetwijfeld doen voor Geert, zijn moeder.
In de beginperiode zou dat een soort testversie voor de gastentafel "deBegeerte" in Leefdaal kunnen zijn, in een later stadium moet die website dan dienen voor "Yserttout" in Le Cassan. Maar nu zou ik bijvoorbeeld op die "www.lecassan.com" al kunnen vermelden dat Geert etentjes geeft voor 6 tot 12 mensen of workshops voor een zelfde aantal mensen. Dat ze op bestelling gerechten aan huis levert en ook recepties verzorgt. Ik zou ook kunnen vermelden dat Geert te bereiken is op haar GSM 0032-496809785 of op "geertrui.desmet@telenet.be". Op de toekomstige website zal dat allemaal kunnen. De naam "www.lecassan.com" ligt al vast, daar heeft Bart voor gezorgd. Nu nog uitwerken, beetje vorm geven en wat kleur insteken en zo. Ook een fluitje van één cent? Of een schuiftrompet van veel euro's? Allé Bart, tis voor uw moeder.

Werkschema.

2008-02-11T14:55:00.040+01:00

Van 19 maart tot 5 april ben ik in Le Cassan, ik ga er de eerste week o.a. verder de kelders uitgraven (hoor ik nog iemand?) en een WC en een douche installeren. Vriend Karel komt in zijn vrije tijd helpen en de tweede week komt Geert met de auto samen met Jan Willem, Vanessa en Mara. Hopelijk regent het niet te veel anders wordt dat een probleem met ons kleine Mara, trouwens, ook als het niet regent is het er nog niet direct "de beter uitgeruste kindercrèche". Zij gaan logeren bij boer Roger en Lea, daar zijn nog een paar kinderkamers van veel vroeger met een kinderbedje van nog veel vroeger, zou kunnen leuk worden.
Voor mensen die opzien tegen de ongeveer 1000 autokilometers naar Le Cassan: ikzelf ga deze keer met het vliegtuig. Met Ryanair tot Carcassonne (45 euro) en dan de trein van Carcassonne naar Carmaux, via Toulouse (17 euro, voor een zestig plusser!)Van Carmaux tot ter plekke is het nog zo'n 30 km. Daar komt Karel me oppikken, of Roger, of Marleen. Christian wil ook wel, maar die rijdt met de restanten van een stokoude Simca Talbot, nee, liever niet. Ik heb liefst dat Marleen me komt oppikken, het weerzien is altijd heel warm en er wordt wat afgekust! Ook Brussels Airways heeft regelmatig aanbiedingen op Toulouse (49 euro), dan zijt ge nog iets rapper ter plaatse.
Bon, nu de hoofdbrok, de twee super-werkweken! We hebben de werkplanning van de eerste week (van 21/7 tot 27/7) tot in detail vastgelegd. Zaten rond de tafel: die van de firma Boomer dat zijn Raf en echtgenote Nele, plus mijn zoon Pieter en vriendin Siegrid, Geert en ikzelf hebben geluisterd en veel bijgeleerd. Ze komen met hun vrachtwagen en al het nodige om de isolatiewerken (dak, muren, vloer) uit te voeren en tegen het einde van die week af te werken. De algemene leiding komt bij Raf, Pieter houdt een oogje in het zeil en ikzelf zal zeggen als het goed is, als ik de kans krijg. Siegrid komt ook mee maar Nele zal met haar twee klein kindjes thuis blijven, aangezien de kindercrèche niet tot de prioritaire werken behoort. De vrijwilligers van de eerste week zullen dus moeten luisteren naar Raf. Wie moeite heeft met autoriteit en gezag kan alsnog de tweede week komen, dan zal opabus voor een vlot werkritme zorgen. Het dak wordt verder geïsoleerd, idem voor de buitenmuren en ook de vloer boven de stallen en nog van die dingen en de nieuwe vensters, die zouden er ook in moeten. Drie oude eiken balken moeten vervangen worden en er komt een nieuwe vloer in OSB, liefst waterpas. De nodige honderden meter balken en keepers en latten worden bij een houthandel in de buurt aangekocht en op maat gezaagd door buur Roger, die heeft een vooroorlogs reusachtig zaagmasjien. Veel werk, en toch zeggen Pieter en Raf dat ze tegen het einde van die week hun isolatiewerk zullen afronden en de kroon op hun werk zetten: namelijk huisje Yserttout volblazen met de fameuze Isofloc (zie hun web voor details).
En dan mensen, dan gaan we feesten! Zaterdagavond zal er een grote barbecue zijn met een nog groter kampvuur. En rond het kampvuur gezeten zullen we instrumenten bespelen en liederlijk zingen, pardon, liedekens zingen. Persoonlijk laat ik graag een traan langs mijn neus druppen bij het zingen van " Hoe schooooon op de wéééééreld ..." Ook de Schotse herder Mc' Charles zal langskomen en zal zijn doedelzak bespelen terwijl vrouwe Marieline de la Garrigue d'Yserttout zachtjes tegen hem aanleunt en liefdevol naar hem opkijkt. Alhoewel, als iemand een doedelzak bespeelt, dan moet die het instrument toch opblazen? De Schotten doen dat met van die driftig pompende elleboogbewegingen, kan vrouwe Marieline de la Teutereteut en nog iets achter dan zachtjes tegen hem aanleunen? Laten we Mc' Charles iets anders te bespelen geven. Een schalmei bv. of nee, een fluitje. We geven hem een fluitje, van één cent. Toch wel jammer dat Nele er niet bij zal zijn, zij zingt in een echt koor, en dat zou samen met Luk en Veerle, die ook in een koor zingen, zij het minder echt, dat zou met hen samen ontroerend mooi kunnen zijn. "Oh Suzahahanina en de zeven herderkens die hun schaahahaapjes op het droge hebben" zou ik dan aanvragen. Rond middernacht wankelen we, weer mis, wandelen we zo'n 500 meter verder naar de "Table d'orientation du Cheval du Roi", het hoogste punt in de buurt (623 meter) en steken er een vuurwerk af. Waarna we nog iets drinken en een bisnummer zingen. Vierstemmig heffen we het licht erotisch maar zo wondermooie lied aan: "Zeg kwezelken wilde gij dansen, ik zal u geven mijn fluit".
De zondag is het de "Dag des Heren", gezamelijk gaan we bekotst en bekaterd via de wandelweg naar het kerkje van Lescure Jaoul, alswaar we de communie, een volle aflaat en het biechtsel ontvangen. Op de terugweg, in staat van genade en verlost van ons angsten en zonden houden we er flink de pas in en hier denk ik aan een stevig marslied:" Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein und das heißt, één, twee, drie, vier ... Erika. Eins! Zwei! Drei! (x2) In der Heimat wohnt ein kleines Mägdelein ..." Marieline snort ons voorbij op de weg naast het wandelpad met haar solex richting Yserttout, een mand verse croissants et quelques baguettes op de bagagedrager. We gaan op zondag ook twee keer aperitieven en tussendoor wat rusten.
Ah mensen toch, nog 174 keer slapen!
De maandag starten we een nieuwe week die we leuk willen opvullen met resterende werkjes (elektriciteit en sanitair en nog teen en tander), vol te houden tot 2 augustus. Ongetwijfeld zullen er Yserttout-verslaafden zijn die maar niet naar huis willen: die mogen blijven en alsnog een luxe zwembad uitgraven aan de valleikant. Het water van de bron is er al, alleen de put ontbreekt nog, fluitje van een cent.

Ons Geert en ikzelf vertrekken vroeger, al op 14 juli. Dat is op een maandag omdat ik het W.E. ervoor nog moet werken, tenminste als ik de rol, ge weet wel, die van Zaventem goed bekeken heb. We gaan eerst de caravan aan de auto hangen in Le Cassan om dan op dinsdag naar een camping in Visan te rijden (zo'n 350 km). Daar wachten ons een paar leuke vakantiedagen, waarmee ik "echte" vakantie bedoel: Wim, van Geert, gaat er trouwen met Maud, van Parys en dit op zaterdag 19 juli. Aangezien het een uitbundig tuinfeest wordt gaan we een paar dagen vroeger om mee te werken aan de voorbereiding, wijn op flessen trekken en tafels, stoelen en parasols klaarzetten. Ook veel wijn proeven en nog ander noodzakelijk kwaad, iemand moet het doen.
Siegrid kan er alvast wat oefenen: in Le Cassan zal zij namelijk streng toezicht houden op het werkritme en luierikken of profiteurs zo nodig aanporren. Wie denkt 's middags al te aperitieven, een siësta te houden, of, God bespare het ons, te spijbelen om in de natuur met zijn tweetjes te gaan wandelen, wel, die zal het aan de lijve ondervinden. Van boer Christian mag ik een staaf lenen met batterijen in en met twee pinnekes erop. Dat werkt heel efficiënt om varkens in de stal te krijgen. Zet de voltage op het maximum en je krijgt er zelfs een uit de kloten gewassen, maar opa toch, een uit de kluiten gewassen stier mee op de beestenwagen. Ik heb het uitgetest op vriend Karel, op halve kracht, je moet die foto nog eens goed bekijken, dan weet je het wel.

Ge zult u nu wellicht afvragen waarom al die haast? Waarom die slavendrijverij? Tis simpel, tis omdat we op 1 juli 2009 willen verhuizen naar Le Cassan. Tis daarom.

Zondagdienst.

2008-02-10T10:32:00.001+01:00

"Zondagdienst". Tijd om na te denken, te fantaseren en af en toe aan een halte te stoppen om je gedachten te noteren. Het verwerkingsproces van zo'n zondagdienst kun je hieronder nalezen.

Je ziet ze al van ver aan de halte staan, kleurrijk en op z'n zondags, druk babbelend en gesticulerend met hun vriendinnen. Ze praten Swahili, Chichewa of een andere prachtige Afrikaanse taal en altijd met de volumeknop op tien. Ik stop, open mijn voordeur (eerste rode knop) en roep "Lowani" wat betekent "Kom binnen" in het Chichewa. Madame trekt zich aan haar armen de bus binnen, zwaait haar handtas (eerder een handkoffer) op het dashbord en begint te zoeken: “Oü j'ai laissé mon abonnement?”.
Kijk, daar durf ik me lichtjes aan ergeren. Reken maar dat haar imposante boezem u alle zicht naar rechts belemmerd. en dat haar indrukwekkende derrière geen verdere doorgang in de bus toelaat. Tien minuten later, als ze de helft van haar inboedel heeft uitgestald en ik haar vriendelijk gevraagd heb of ze van plan is om daar te kamperen, duwt ze haar abonnement onder mijn neus. Het familiehoofd weigert elk oogkontakt, draait zich om en schrijdt waardig, alsof ze de hoofd-aandeelhoudster van de De Lijn is, door de middengang naar haar plaats. O wat bekruipt mij dan soms de goesting om haar waardigheid te toetsen middels een speels kneepje in haar machtige derrière of middels het geven van een lichte dot gas.

Erger vind ik de slungels die opstappen en onverschillig met een vodje papier zwaaien dat dan hun abonnement moet voorstellen. Lange slungels, die zwaaien zo ongeveer te hoogte van hun knieën en of daar nu een chauffeur op die stoel zit of een hondendrol, het laat hen totaal onverschillig. Tegenover een geüniformeerde busbestuurder van De Lijn is zo'n houding ongepast, en dat laat ik soms subtiel aanvoelen. Ik kijk in de spiegel en wacht tot ze in het midden van de bus zijn en geef dan geen dotje maar wel een ferme scheut gas. Ondertussen geef ik een licht snokje aan het stuur, naar links, want de meeste mensen zijn rechtshandig. En dan tel je eenentwintig, tweeentwintig en je lost terug je gas. Die eenentwintig en tweeentwintig, dat zijn de twee seconden die ze nodig hadden om terug hun evenwicht te herstellen. Dan kijk je beter niet meer in de spiegel, de grijns op je gezicht zou je kunnen verraden! Ik wil de nieuwe chauffeurs waarschuwen: doe dat maneuver niet met iedereen. Ooit is zo'n gast terug naast mij komen staan. Ik wees met trillende vinger naar de sticker: “Niet praten met de chauffeur tijdens het rijden”. Hij zei ook niks, hij bekeek me alleen maar. Tot de eindhalte aan het Noord-station heeft hij daar gestaan. En ik zweer het u, nog nooit heb ik mijn gaspedaal zo zachtjes gestreeld, mijn stuur met zoveel gevoel door mijn handen laten glijden en mijn remmen nog amper beroerd!

Soms vraagt men mij of al mijn vertelsels echt gebeurd zijn: natuurlijk is alles echt gebeurd, alleen wat niet mag, dat is soms een beetje gefantaseerd.

De Rol.

2008-02-05T11:11:00.005+01:00

Vraagt ge u af waarom die scheldtirade er was in een vorig schrijfsel? Wel, geef me drie zinnen de tijd om het uit te leggen. In 2006 ben ik bijna 6 maanden thuis geweest wegens hernia problemen, dat weten trouwe lezers. En dan valt uw inkomen op ziekenkasniveau, kunt ge juist mee leven, of juist niet, of helemaal niet. Welke bruine enveloppe krijg ik toegestuurd op 26 januari 2008? Juist, een aanslagbiljet personenbelasting en aanvullende belastingen: dat ik voor 2006 nog 963,64 euro moet bijbetalen, en dit tegen 25 maart 2008. Dat is bijna 1.5 maal de som die ik maandelijks kreeg van de ziekenkas! En dat omdat de ziekenkas te weinig afhoudt "aan de bron" en de gemeente Bertem ook zijn deel van de buit wil. Ze waren wel vriendelijk bij de belastingen, die van Tervuren, ik mag een klein deel betalen in april, nog een klein deel in mei en dan de rest in juni met mijn jaarlijkse vakantiepremie. Ggggrrrrr....
Kijk, dat maakt me serieus lastig, ik voel de colère weer opkomen, ik voel het weer opborrelen. Rustig blijven Willy, let op je taal. Diep inademen, rustig uitademen, diep inademen, rustig uitademen, losjes met de handen wapperen... het gaat al beter. Laat ik ter compensatie een Lijnartikel fabriceren, dat helpt altijd om wat frustraties kwijt te raken, dat is therapeutisch verantwoord schrijfsel.

Ik werk voor een pachter. Een pachter, dat is iemand die zijn bussen verhuurt aan De Lijn, chauffeurs inbegrepen. Soms vragen we ons af wat het belangrijkste is: de bussen of de chaufeurs. In ons geval is het een pachteres, maar dat doet hier niets ter zake.
Chauffeurs van De Lijn en dus ook van de pachters, die rijden niet zomaar kriskras door elkaar, die volgen een rol. Ge kunt bv. in de rol op Aarschot zitten, of in de rol op Brussel, of die op Zaventem, of nog een andere.
Ik ben begonnen met de rol op Aarschot. Niet te lang echter, Leuven-Aarschot op en af, ik vond dat niks voor mij. Beetje raar publiek daar op de bus, veel antiek en ook nogal wat inteelt. Nee, altijd maar rijden naar dat verneukeld middenstandersnest strookte niet met mijn Lijnverwachtingen.
Nu zit ik in de rol op Zaventem. En geef toe, voor mijn stand, mijn niveau klinkt dat toch al veel beter: ik bedien de Luchthaven van Zaventem. Nog liever had ik gereden naar "Brussels Airport", maar De Lijn houdt het bij "Zaventem Luchthaven". Het is dikwijls drummen op de parking van de luchthaven. Geprangd tussen tientallen andere bussen staan we trappelend, snuivend klaar om te vertrekken. Een paar naar Roodenbeek Metro, een andere naar Kampenhout, sommigen naar Mechelen of naar Moorsel, in het totaal iets van 32 bestemmingen. Je ziet de sliert mensen uit het luchthavengebouw stromen en in mijn onschuldige beginperiode keek ik verwachtingsvol en met opgepoetste "épauletten" uit naar kortgerokte opstappende hostesjes, met of zonder air. Popelend om de correcte opstapprocedure uit te voeren, met nadruk op het oogkontakt. Helaas, helaas, helaas: er staat daar ook één enkele MIVB-bus, een zilvergrijze Mercedes Citaro, zo'n dubbele voor 140 man. En die rijdt naar "Brussels City", met viertalige vermelding van de vertrektijd. Vertrek 7 minuten, départ 6 min., abfahrt 5 min., departure 4 min. Precies of ze erdoor aangezogen worden zie je die mensenmassa verdwijnen, richting "Brussels City".
De Lijnbussen druipen af, elk naar zijn bestemming, dikwijls leeg, soms met een paar mensen, uitzonderlijk met redelijk wat volk. Vorige zondag had ik dienst, reed ik lijn 359, Roodenbeek Metro - Zaventem luchthaven op en af. Ik heb de opstappers geteld, je wilt het niet weten, ik ga het ook niet vertellen. De talrijke nieuwe lijnen dienen om Zaventem en de luchthaven te ontsluiten, zegt men. Zaventem en de luchthaven moeten wel een heel sterke sluitspier hebben! En ook nog om de ring rond Brussel te "ontlasten"... Dan lees je diezelfde dag in de zondagskrant over het grote succes van het openbaar vervoer en dat de bussen nooit zo populair waren en dat dit vooral te danken is aan de 13 nieuwe lijnen op Zaventem Luchthaven (Brussels Airport). Ammehoela!
's Avonds laat zie je soms nog één enkeling die op de Lijntabellen zijn bestemming probeert te vinden, om dan, ten einde raad, aan de chauffeur te komen vragen hoe je best in Leuven geraakt? Dan begroet ik die reiziger, maak oogkontakt en geef uitleg: er is bijvoorbeeld de 651, die via Steenokkerzeel, Everberg en Meerbeek naar Leuven rijdt. Zorg voor een plaatsje aan het rechterraam, dan krijg je zicht op de cargo-aktiviteiten van de luchthaven. Heel dikwijls zie je een Boeing 747 die aan het laden is, met Unicef in grote letters erop. Ernaast staat een kleinere boeing , van Royal Air Maroc. Ik denk dat die kreeften en oesters komt ophalen, en verse noordzeegarnalen.
Leuk en zeker het proberen waard is lijn 652 want dan kom je door Erps-Kwerps, Veltem-Beisem en Herent. Erps-Kwerps is een typisch dorp waar je die vrouwen ziet met hun doorzichtige plastieken regenkapjes, met lintjes om toe te binden, en hun grote boodschappentassen met bussels prei, voor de soep. In Herent mag je vooral niet vergeten te zwaaien naar een wat oudere man op sandalen, dat is Willy Kuypers, de burgervader, zeg maar Willy.
Mijn absolute voorkeur gaat uit naar lijn 616, een toeristische topper. Via Sterrebeek slingert de bus zich door Leefdaal, Bertem en een stukje Dijlevallei, soms heel bochtig en smalletjes: zorg dat je vooraan zit en let vooral op het deskundig centimeterwerk van de buschauffeur. Met wat geluk tref je een vrouwelijke chauffeur, dikwijls pitsen zij er nog enkele millimeters af, en dat zorgt dan net voor dat beetje extra spanning. Een aanrader is een tussenstop met overnachting in "Bertem Natuur", goed en soms noodzakelijk om je busavontuur te verwerken en dit in een zeer verzorgde Bed & Breakfast mogelijkheid.
Hoe je het snelst in Leuven geraakt? Wat is dat nu voor een vraag? Misschien met de trein? Als er tenminste geen bovengrondse onderleidingen op de sporen terecht gekomen zijn. Moet ik nu ook al de vertrek- en aankomsturen van de andere lijnen weten? Ik vind het al een hele prestatie dat ik weet dat er bussen naar Leuven rijden. Wat denken ze wel dat er in mijn hoofd zit? Een harde schijf met zes triljoen gigabytes aan opslagcapaciteit misschien? Dat ze op de web van "De Lijn" gaan surfen, daar dient dat ding voor. Kijk, ik voel het weer opkomen, het begint weer te borrelen … diep inademen, rustig uitademen, diep inademen, rustig uit ademen, losjes met de handjes wapperen. Het gaat over. Maar het is me wat, het openbaar vervoer. Ik durf er een etentje in “De Begeerte” in Leefdaal voor verwedden dat Vlaanderen de meest "belijnde" regio van Europa is, bovenaan het lijstje staat. Dat ze niet bovenaan het lijstje staan qua bezettingsgraad van hun bussen, daar wil ik mijn extra te betalen belastingen voor verwedden.

PS: Lijn 651 start ’s morgens om 4u20 en stopt om 24u31. En de bus doet er 58 minuten over. Dat weet ik, want die lijn ken ik, die rij ik zelf. En de 651 vertrekt 39 keer per dag vanuit Leuven station en 42 keer vanuit Zaventem Luchthaven (Brussels Airport). Tiens, laten we eens verder rekenen: er zijn 13 nieuwe lijnen van en naar de luchthaven die elk ongeveer 80 keer vertrekken, hetzij naar de luchthaven, hetzij ervan weg. Bon, 80 x 13 dat is 1040 ritten. Wat stond er ook weer in de Zondagskrant? Vijftienhonderd reizigers per dag? Schitterend toch! Sta je me nog een kleine vergelijking toe? De Lijn, dat is zoals een restaurant met 100 plaatsen, waar maar één tafeltje bezet is. Wat doet men? Men opent een tweede restaurant, goeie kans dat er ook een tafeltje bezet is. Wat lees je de volgende dag in de krant? “Groot en goed nieuws: het aantal klanten is verdubbeld.”

Opabus.

Ons buren.

2008-01-27T10:28:00.004+01:00

Die met zijn gitaar is Jon, een Amerikaan van 67 jaar die zowat overal gewoond heeft, o.a. in de Dorpsstraat in Leefdaal (!) en die nu zijn vaste stek gevonden heeft in Le Cassan en de man met de pint op de achtergrond is Steve, een Ier van 37 jaar. Twee handige Harry's en sympathieke mannen de grote hoeve bewoonbaar aan het maken zijn.
De tweede foto, dat is Tatti, 95 jaar en nog iedere dag in de weer om te koken voor Christian, onze jongste in Le Cassan en de kleinneef (zegt men dat zo?) van Tatti. We drinken er op gepaste tijden een Ricard en we zijn er ook al een paar keer uitgebreid gaan eten. Tatti was de laatste bewoonster van Yserttout, maar haar lange termijn geheugen is wat om zeep, veel kan ze er ons niet meer over vertellen. Als ik bel neemt zij altijd de telefoon op, een paar dagen terug duurde het erg lang voor ze opnam, ze is gevallen en heeft haar arm gebroken. Ik hoop dat er toen iemand in de buurt was!
Christian is altijd klaar voor een babbel en heeft steeds pastis in huis. Hij runt zijn relatief kleine boerderij naar behoren, maar daarbuiten is hij liever een aandachtig toeschouwer. Als die Belgen zo zot zijn om in de modder met stenen te sleuren, dan vindt hij dat best prima. We moeten wel voorzichtig zijn om het evenwicht te bewaren met zijn buur Roger. Op oneven dagen bij de een binnenspringen, op even dagen bij de ander, volgend jaar omgekeerd. Boer Roger is zowat het tegenovergestelde, zwijgzaam, harde werker en steeds klaar om te helpen. En ze drinken alletwee bijna uitsluitend water! Sterke drank en bier, zelfs wijn is aan hen niet besteed. Hoe bestaat het! Roger was eigenlijk bakker van opleiding, maar toen zijn vader stierf moest hij de boerderij verder doen. Nog twee jaar en hij gaat op pensioen. Gelukzak! Roger zijn moeder komt in principe niet verder dan de grens van de boerderij, ze is ook nog nooit op reis geweest. Maar het is een kwieke madam, niet te onderschatten. Weduwe vanaf haar vijfenveertigste met negen kinderen in huis, ge moet het maar doen. Als ge er ooit gaat koffie drinken, of zoals ik "un Ricard", dan moet ge er eens op letten: met haar 1m60 klimt ze vlot op een stoel om in de linkerbovenkast de koekedoos uit te halen. En ze is wel al 82 jaar oud! Ze heeft een moderne keuken en ge krijgt er vers gerief om uit te drinken, iets wat ge niet van iedereen in het gehucht kunt zeggen. Maar dat is een verhaal voor een andere keer. Telt er bij de bevolking nog ons Geert en ondergetekende bij en we zijn kompleet. Op het gemeentehuis van Lescure zijn ze heel tevreden: de bevolking van Le Cassan is verdubbeld, of zal in de toekomst verdubbelen. En dat is goed nieuws want het totale bewonersaantal van La Salvetat, waar Le Cassan deel van uit maakt, vermindert de laatste jaren, nu nog iets van 1060 koppen. Nelly, de secretaresse van de burgemeester van Lescure Jaoul, een nest van 268 inwoners en deelgemeente van La Salvetat, is super vriendelijk. Vorige week belde ze ons nog spontaan op om de hoogte te vragen van de stallen in ons huis. Minder dan 1m80? Mooi zo, dan wordt die ruimte beschouwd als niet bewoonbaar en moeten er ook geen taksen op betaald worden. Drie zoenen voor Nelly.
Hoezo we zijn de grond van die stallen aan het uitgraven??? En dan? Komt het op die paar centimeters aan? Gaat gij het misschien komen opmeten? Stuk moeial! Bekrompen gemumifiëerde mierenneuker! Staat er een taalfout in? Et alors? Het is niet omdat ge zelf met een kruipkelder zit dat ge op ons moet jaloers zijn! Dat is toch wel straf, werken we ons het zweet van het lijf, graven mestgrond uit om te renoveren en dan krijgen we kommentaar van zo'n bleekscheetvent. Subsidie zouden we er voor moeten krijgen! Natuurlijk geeft dat wat winst in de hoogte, dat weet een klein kind. Zie, daar krijg ik het platte schijt van, genieten we voor een keer van een klein financiëel voordeel en dan krijgen we kommentaar van zo'n neuspeuteraar! Maar het is al goed, blijf thuis, ge moet niet meer komen helpen. Ga op een ander profiteren van gratis vakantie! We hebben toch veel betere vrienden: Karel en Marleen,dat zijn pas echte vrienden en die komen niet werken met een lintmeter op zak, als Karel met zijn kop tegen de balken loopt, wel dan is het niet veel hoger dan 1m80! Onnozele controleur! Ga bij de belastingen werken! Als ze u er tenminste willen. Nurk!

Voor wie de streek wat van uit de luie zetel wil verkennen, er wordt gewerkt aan een toeristische website

Des fraises de porc.

2008-01-23T12:55:00.004+01:00

We zijn terug een week gaan werken in Le Cassan en hebben ons huisje "weltevree" verder opgeknapt. Het grootste deel van de plankenvloer is uitgebroken en daar viel niets van te recupereren, de hoop brandhout is alleen maar toegenomen. Eén tussenmuur is "ontpleisterd", zodat we nu de originele stenen zichtbaar hebben. Mooi, enfin, dat vinden wij toch. De aansluiting van het stadswater ligt klaar, er moet wel nog een drukregelaar tussenkomen want er zit zowat 8 kg druk op de aanvoerleiding. En waar we vooral héél tevreden mee zijn: we zullen tegen de zomer fatsoenlijk kunnen kakken, kunnen douchen en Geert zal haar wasmachien kunnen aansluiten, 'k ben stief content! De aannemer die al 8 maanden beloofde de werken uit te voeren heeft eindelijk de klus geklaard. Tot nu kapte ik de opvangbak van ons caravantoilet leeg "ergens in de natuur", nu ik heb de laatste dag met een zeker welbehagen diezelfde bak laten leeglopen in de afvoerbuis naar de septische put. Enfin, ik hoop het, want van het huis naar die septische put moet 60 meter overbrugd worden, dat is flink ver maar volgens de aannemer geen enkel probleem! Ik hoop het, ik hoop het.
Bon, wat is er nog gebeurd? Het hout is netjes gestapeld, er is al een deel van de beton van de eerste varkensstal uitgebroken (dank je Karel), we hebben geaperitieft zowel bij Christian als bij Roger en het eten was altijd lekker (dank je Geert, dank je Marleen).
Er is al bij al hard gewerkt die week en er mogen een paar van de twaalf werken van Yserttout geschrapt worden. Ikzelf heb niet zo hard gewerkt, ik heb vooral hard laten werken. Wegens een blauwe nagel: als het gietijzeren deksel van een houtkachel dichtvalt, juist op de nagel van je middenvinger: mens dat doet zeer.
Als ik er nog maar aan terugdenk ... GadvergedvergodverPffiieeuuwAiaiaiOeoeoewoehoeAiaiMerdmerdmerde. Tommetoch.

De terugreis hebben we dit keer toeristisch uitgevoerd. Vertrokken op zaterdagnamiddag en via een stop in Rodez zijn we in Limoges gaan overnachten. Omdat we tevreden waren van de voorbije week en vooral van onszelf hebben we ons culinair verwend in "Les petits ventres". Een gezellig en knus restaurant in het oude centrum van Limoges. Als voorgerecht had ik "Des fraises de porc" gekozen, een lokale specialiteit en als hoofdgerecht niertjes op een of andere wijze van de chef. Om de vier à vijf jaar durf ik me wel eens bezondigen aan gerechten die bij mij verre jeugdheringeringen oproepen, gebakken hersenen zijn daar ook bij, als ze maar met een krokant korstje zijn.
Goed, ik kreeg dus als voorgerecht "Des fraises de porc" of in 't Vlaams: Aardbeien van het varken. Aardbeien? Aambeien, ja! Een vrij grote soeptas werd me voorgezet waarin een sliertige vleesachtige substantie dreef. De geur herkende ik direct: de varkensstallen van Le Cassan, maar dan iets geconcentreerder en korter bij de neus. Geert heeft, kok zijnde en professioneel tot veel in staat, proefsgewijze een paar van die dingen naar binnengewurmd, waarna ze met rollende ogen mijn voorgerecht naar de verste hoek van de tafel heeft geschoven. Voor de fijnproevers onder jullie: des fraises de porc zijn varkensingewanden, toch in dat restaurant. De niertjes daarentegen waren geurvrij en dus voor menselijke consumptie geschikt. En voor wie eraan denkt te overnachten in Limoges, je vindt het restaurant in de rue des boucheries. Smakelijk en Geert kan beter koken, véél beter.
Op 28 maart gaan we terug naar Le Cassan. En niet op 27 maart. Dit voor alle duidelijkheid en ter attentie van Lieve. Want zij, Lieve dus, maakt op het werk de uurroosters van de chauffeurs en is dus een heel belangrijke tussenschakel voor mijn vakantieplanning. We gaan weer maar voor een week op en af, dat is veel kilometers en veel péage op korte tijd. Het zou beter zijn om minder kilometers te doen door langer daar te blijven. Ideaal zou zijn: afwisselend één maand ginder werken en drie maanden hier busrijden, maar kan dat wel? Zou Lieve zoiets kunnen regelen? Ik denk het wel, Lieve kan veel regelen, zij zou dat wel doen, voor mij, denk ik.
Ik hoop dat tegen dan mijn blauwe wijsvingernagel niet meer stoort, dan kan ik het werkritme van mijn vriend Karel volgen, allé, toch voor de helft. Die nagel plus een halve centimeter vinger is nu zwart van kleur Ik mag niet terrugdenken aan dat kacheldeksel, mens wat deed dat zeer ...
MerdemerdeAiaiaiWoehawoeoeAiaiPfffiiieeeuuuwGodvergadverDjudedju...
Excuse-moi je.
We kunnen alleen maar een paar foto's laten zien van de afvoerwerken, alle andere foto's zijn mislukt. Jammer, heel jammer.
Men mag altijd sponseren voor een nieuw fototoestel. Dan krijg je een vermelding in mijn volgend schrijfsel onder de vorm van: "ads door Opabus".

Zesde en zevende werk

2007-12-18T13:04:00.001+01:00

Het jaareinde nadert, tijd om iedereen het beste te wensen en goede voornemens te maken. Onzekere lieden, twijfelaars en besluitlozen wil ik graag helpen. Een prachtige mogelijkheid om alsnog je goede daad voor het jaar 2008 vast te leggen is een werk plannen in Le Cassan. Vandaar de publicatie van het zesde en het zevende der twaalf werken.
Eerst toch nog wat uitleg bij de foto's van de terraswerken. Het had toen echt wel dagen aan een stuk geregend, iets wat zelfs ons oudste buren nog niet meegemaakt hadden. En dan moet je weten dat ons koerke er zelfs na een kleine regenbui vrij modderig kan bijliggen. Vandaar dat er zal moeten gedraineerd worden en dat op een of andere manier het water zal moeten afgevoerd worden richting vallei (dat is bergaf). Dakgoten, dat schijnt ook veel te helpen. Ik ben nogal vergeetachtig, dus herinner mij eraan, een van de laatste werken wordt het hangen van de dakgoten. Voor het terras (ex-koerke) bestaan er Eco-Profil planken. Dat zijn houtcomposietplanken en zeer milieuvriendelijk maar niet goedkoop. Het is altijd hetzelfde: hoe meer centen ge hebt, hoe milieuvriendelijker ge kunt zijn.

Voor het zesde werk stel ik voor dat we de plancher “begaanbaar” maken. De bestaande planken zijn jammer genoeg niet meer te recupereren, dus komen er OSB platen op. De steunbalken liggen wat te ver uit elkaar en zijn een beetje ongelijk, er komt wel wat werk bij kijken. En pas op, want zo kent ge mij niet, de kontroles op waterpas, loodrecht en evenwijdig zullen veelvuldig en streng zijn. Ik heb mij een laserwaterpas aangeschaft (nee, niet op ebay deze keer) en dat ding, dat liegt niet! Later, als we centen hebben en milieuvriendelijk zijn, willen we er een echt parket leggen in eik of kastanjehout. Liefst in kastanje, dat is het hout van de streek. Ondertussen zal de Boomer firma wel gedaan hebben met het isoleren van het dak (hé Pieter, dat zult ge dan gedaan hebben?) en zou ik willen keepers van bv. 4/4 cm tegen de muren plaatsen waartegen dan gyprocplaten komen. (Werk zeven) Achter de gyproc worden natuurlijk de nutsleidingen weggewerkt. Enfin, zo kan ik blijven doorgaan, het zal terplaatse wel allemaal zijn eigen uitwijzen. Om het kort samen te vatten en ons streefdoel nu eens duidelijk te maken: we willen de buitenkant van de boerderij zoveel mogelijk authentiek houden, binnenin moet het strak en wit worden, met enkele accenten van vroeger. Wat dacht ge van iets in de stijl van dit stulpje? Er met de muis op geklikt? En ..? Of is dit iets of wat overdreven? Wacht maar, als we groot zullen zijn, en sterk zullen zijn, en de lotto gewonnen, dan ... ja, wat dan?

Tu quoque, filii mei?

2007-12-11T10:23:00.001+01:00

"Ik heb mij aangesloten bij een vakbond"!!!
Mensen die me kennen zullen ongerust hun wenkbrauwen fronsen. Mensen die me goed kennen zullen effenaf achterover vallen. Mensen die me heel goed kennen lezen best niet verder.

Ik ga dus vanaf nu gesyndiradicaliseerd door het leven. En niet zomaar bij de eerste de beste, nee, bij den ACV!
Wie er ook effenaf zou achterovervallen, ware het niet dat hij zich alleen nog maar kan draaien in zijn graf, is mijn broer André. Ik ga dat proberen uit te leggen, zo eenvoudig mogelijk, luistert. Als student geneeskunde stopte hij halfweg zijn vijfde jaar om in de putten van de Limburgse mijnen te gaan werken, studeerde jaren later toch nog af als arts en ging werken in de Lommelse groepspraktijk “Geneeskunde voor het Volk”.
Overtuigd van het onrecht in de arbeiderswereld, en vooral van de macht van het kapitalisme, stond hij mee aan de wieg van Amada: Alle Macht Aan De Arbeiders. Een beweging die de marxistisch-leninistische ideeën van linkse denkers als Marx, Lenin en Mao propageerde en dit vooral vanaf de Limburgse mijnstaking in 1970. Op alle betogingen en akties in die toen vrij turbulente periode stond André vooraan, onverzettelijk, vastbesloten en idealist. In ons bibliotheek hou ik nog 3 delen bij van de verzamelde werken van Lenin. Ontroerend en soms beangstigend om mijn broer zijn nota's in de rand te lezen. Ik citeer uit Lenin's verzameld werk, door André indertijd met rode bic onderstreept: “De eerste en fundamentele les is , dat alleen de revolutionaire strijd van de massa in staat is, enigszins serieuse verbeteringen in het leven van de arbeiders en in het bestuur van de staat af te dwingen. Geen sympathie van de beschaafde kringen voor de arbeiders, geen heldhaftige strijd van terroristische eenlingen heeft de tsaristische alleenheerschappij en de almacht van het kapitalisme kunnen ondergraven.” Einde citaat. Niet simpel. Ik zou willen schrijven dat hij gestorven is, vechtend op de barricade met het rode boekje in zijn opgeheven rechtervuist. Mijn oudste broer is in juni 1990 met zijn R4-ke onder een vrachtwagen terechtgekomen, tijdens een van zijn eerste huisbezoeken. Hij heeft er niet veel tijd voor gekregen, maar ik weet dat hij ook een zachte, gevoelige geneesheer was.

Op 21 november ben ik dus lid geworden van de vakbond. En behalve een mailtje dat ze het genoteerd hadden, geen verder nieuws. Niet dat ik verwacht had dat ze mij met de fanfare zouden binnenhalen of mij verwelkomd hebben op een receptie met champagne, nee, dat niet. Maar een zestigplusser die alsnog lid wordt van een vakbond en dit ondanks 35 jaar zelfstandige aktiviteiten, tja, ik kan het van de ACV geen goede start noemen. Laten we dus beginnen met één jaar lid te blijven en daarna het syndicalisme te evalueren. Is de gemeenschap er beter door geworden? Wat heeft het mij opgebracht? Is het al bij al zijn lidgeld, 14 euro per maand, waard? En er stelt zich wel een levensgroot probleem! Ik ben principiëel tegen stakingen van openbare diensten! Behalve die van De Post, maar die werken ook keihard en hebben neig veel stress. Ik vind dus dat men het recht niet heeft om duizenden (wat zeg ik, tienduizenden) mensen te gijzelen of onrecht aan te doen. Maar weest niet gegriefd en leest verder: er is voor dergelijke gebeurtenissen een elegante oplossing. Ik zou tijdens de duur van een eventuele staking mijn lidmaatschap kunnen schrappen. Onze geliefde, helaas te vroeg overleden vorst, heeft in april 1990 getoond hoe het moet: le roi Bauduin kreeg een plotse opstoot van onmogelijkheid tot het regeren van ons land gedurende één dag. Ziek? Een diepe inzinking? Crisis in de familie? Doet er allemaal niet meer toe, maar als voorbeeld kan het tellen.
En dan de dag na het gebeuren: opstaan, goed warm stortbad, lekker ontbijt met een zachtgekookt eitje, de vogelkes fluiten en hier zijn we weer, vrij van zorgen en vrij van last, holadié, holadio!
We zijn drie weken verder en nog steeds geen nieuws van het ACV. Mijn geduld is bijna op. Stel dat er al een staking geweest was? Mocht ik dan thuisblijven en toch centen krijgen? Van de vakbond? Ik denk dat ik ga overlopen, naar de ABVV of naar de liberale vakbond, de ACLBV . En ook, die van de ACLBV lopen op betogingen rond in van die blauwe vuilniszakken, ik hou zo niet van groen en rood is ook al niet mijn lievelingskleur.

Om te besluiten nog een citaat, de schrijver is mij onbekend en zelfs mijn toch wel heel verstandige zus weet het ook niet: 'Ce ne sont que les foux et les imbéciles qui ne changent jamais leurs idées.'

Een tussendoortje.

2007-12-01T17:51:00.001+01:00

Dat van die vakbond, dat komt nog, daar moet ik lang over nadenken, is moeilijke materie!

Ik ga geen emails meer sturen als er een nieuw artikel verschijnt. Zo precies van hela mensen, nu moet ge allemaal mijn schrijfsel lezen. Beetje belachelijk, beetje pretentie, vind ik. En met al die blogs moet ge oppassen. Ik kwam nog onlangs iemand tegen die enthousiast vroeg of ik de foto's van haar babytje op den blog gezien had. "Babytje? Hoezo? Waart ge dan zwanger?" Heel genant!
En ook, mijn blog-teller staat nu bijna op 500 en dat volstaat. Ik heb het zo niet voor grote massa's. Als mijn bus vol zit dan zitten (staan, hangen, zweten, kokhalsen) daar zo'n goeie 100 mensen op. Dat is meer dan genoeg. Ik vind het trouwens altijd leuk om te zien dat wanneer je dan je achterste deur opent (tweede rode knop, naast die gele) er dan altijd twee of drie mensen uitrollen die helemaal de bedoeling niet hadden om de bus te verlaten. En er zijn een paar haltes op de Brusselse steenweg waar je best goed uit je doppen kijkt, vooral in de achteruitkijkspiegel. Het fietspad loopt daar vlak naast de halte. Ik heb al een paar keer heel erg mijn billen toegenepen(*), zo nipt was het. Maar die fietsers zouden toch moeten weten dat als het een bus aan een halte stopt, er een goeie kans is dat er mensen uitstappen? En nu ik toch over fietsers bezig ben wil ik even mijn ergernis uitspuwen, mijn gal uitschreeuwen, mijn frustraties door het toetsenbord rammen! In Leuven zijn twee soorten fietsers: gewone fietsers en studenten. En bij die studenten zijn ook twee soorten fietsers: kiekens en superkiekens. Of nee, er is zelfs een derde soort: de kamikaze-kiekens. Die ziet ge alleen in Leuven centrum, als het donker is. Eigenlijk zie je ze niet want ze rijden steevast zonder licht. (Dat mag trouwens in Leuven.) Hun specialiteit is het zich tussen bus en voetpad wringen en terwijl ze net niet geplet worden en door de achterwielen tot moes vermalen, nog de kans zien om hun middelvinger op te steken. Die moest men, de fiets om de hals gebonden, in het diepste deel van de Dijle werpen!
Alhoewel, sedert 12 november rij ik ook op een van de vele nieuwe lijnen richting Zaventem en daar is het rustig op. Soms iets te rustig naar mijn goesting. En dat begrijp ik niet goed: als De Lijn een nieuwe lijn begint, dan mag ik toch veronderstellen dat daar marktonderzoek naar gedaan is? Dat daar vraag naar is? Maar als er vraag naar is, hoe komt het dan dat ik steeds meer lege bussen zie rondrijden? Iemand die al langer in de lijnwereld zit zei me een paar dagen terug: "Willy jong, een chauffeur stelt zich geen vragen. Als ge rijdt, dan moet ge uw verstand op nul zetten en uw blik op oneindig". OK, dat eerste dat komt bijna vanzelf, moet ik steeds minder moeite voor doen, maar mijn blik op oneindig? Wat doen we dan met het oogkontakt? Soit, er zijn veel nieuwe lijnen bijgekomen, dus is het ook logisch dat die nog niet zo goed gekend zijn en dus minder bevolkt en De Lijn werkt ongetwijfeld niet met de blik op oneindig maar met een toekomstplan, een toekomstvisie. Voila.

(*) dan laat ge van die piepende scheten.

Werk 5: Terraswerken.

2007-11-28T16:39:00.001+01:00

Geen commentaar!

De tijd van toen.

2007-11-27T11:21:00.007+01:00

Of hoe het allemaal begon, het ontstaan van de blog Yserttout en wat schrijfsels die te lezen waren (en zijn) in de blog van La Garrigue.
Wie daar geen goesting in heeft, moet wachten op mijn volgend artikel. Het zal dan gaan over de vakbonden in het algemeen en het syndicaliseren in het bijzonder.

We schrijven eind juni 2006.

Wegens een dubbele hernia met complicaties heeft men mij op 19 mei 2006 geopereerd. Een herstelperiode van zes tot acht weken was voorzien en vooral de eerste paar weken moest ik mij zeer rustig houden. Sombere vooruitzichten, ware het niet dat Marleen en Karel ons hun huis, La Garrigue in Le Ran, gedurende een twintigtal dagen ter beschikking stelden. De dokters waren akkoord, de ziekenkas zag er geen graten in en mijn Geert rijdt met plezier een afstand van 1000 km zoals andere mensen naar een supermarkt rijden.
Het verblijf in Le Ran zou rustig en herstelbevorderend zijn, zoveel was zeker. Marleen en Karel gingen zelf 14 dagen op reis en we moesten alleen de plantjes water geven, een paar kiekskes en enkele eendjes wat graan toewerpen en verder zouden we ons dagen slijten met luieren en aperitieven naast het zwembad. Er waren ook een hond en een kat, maar daar in het zuiden lopen die beesten vrij rond, geen probleem. Op 3 juni heeft Geert de bagage ingepakt, heb ik mijn halskraag omgedaan en zijn we vertrokken.Het weerzien was hartelijk, hun bezorgdheid ontroerend. De zon scheen, de ligzetel stond klaar, de witte wijn stond fris in de frigo en we mochten zelfs in hun eigenste bed slapen.Een korte rondleiding met bijhorende instructies leerde ons dat er zo'n 20 kippen waren, dat er ook nog 14 eenden waren, 10 konijnen, een visvijver, een onoverzichtelijk aantal te begieten bloemen en planten, een te besproeien groententuin en een tweede groententuin zowat een kilometer verderop. Tenslotte ook nog de geitekaas regelmatig omdraaien en de vlierbloesemsiroop op tijd doorroeren en zeven.
Daar ik geen fervente zwemmer ben, wegens te nat, vond ik het niet erg dat het zwembad aan het leeglopen was. Alhoewel, aperitieven naast een leeg zwembad? Enfin, er werd ons verteld dat water na 5 jaar niet meer zwemwaardig is en dat ze het speciaal voor ons wilden verversen. Het bad, (11m op 5m) moest alleen gekuist worden, ontsmet en gedweild! Mijn doktersbriefje (mag de woonst verlaten) heeft me gevrijwaard van lichamelijke arbeid. Gelukkig heeft Geert een overschot aan werkenergie en een ongelooflijk organisatietalent, zodat het zwembad dezelfde avond terug aan het vollopen was, 90000 liter water!
Na nog wat tips en goede raad (melk voor de kat, korrels voor de hond, bloemen ook begieten bij de buren, chloor niet vergeten in het zwembad en ook in dat van de buren) zijn Karel en Marleen vertrokken voor het eerste deel van hun verlof. Vijf dagen met de rugzak gaan stappen, te voet en in de brandende zon! Enfin, d'er moeten van soorten van mensen zijn.
Heerlijk rustig was het er toen onder ons tweetjes. De zon scheen, het zwembad was terug vol, we dronken onze pastis en Geert kookte heerlijk! Mijn herstelverlof was 5 sterren waard. Och, wat kon ons het nachtelijk gebrul van 50 bronstige kikkers in de vijver schelen? We stoorden ons niet aan de hanen die begonnen te kraaien om 4u 's morgens. Zelfs het geblaf van de honden bij het ochtendgloren kon ons niet deren. De nachtelijke plattelandsperfectie als het ware. Maar dat om twee uur s'nachts de huiskat via het open veluxraam de slaapkamer binnensprong en naast ons in bed belandde, daar was niets van afgesproken. Het mocht dan nog de geliefde privékat van Marleen zijn, er zijn grenzen. Ik heb dat beest met een rake mep de weg terug naar buiten gewezen, bonkte ondertussen keihard met mijn hoofd tegen een van die oude eiken balken (*) en trapte halfweg de trap in de melk van de kat. OK, het zal wel de straf van Gaia zijn, maar voor iemand die herstellende is van een mega-hernia zijn dat geen leuke momenten! In ieder geval, dat beest is de rest van ons verblijf ver uit mijn buurt gebleven. Met de hond Vasco daarentegen klikt het sindsdien perfect: Attaque, Vasco, ATTAQUE!Verder was het er de zaligheid zelve, het nuttige werd aan het zeer aangename gepaard en de dagen vlogen voorbij.....
(*) Dat is trouwens ook de reden waarom er in Yserttout na de restauratiewerken nog weinig oude balken zullen zichtbaar zijn!

Oktober 2006

We hebben un bien, een doening, een stokoud boerderijtje gekocht in de buurt van Karel en Marleen. Ver genoeg om elkaars deur niet plat te lopen en toch ook niet te ver. Niet te ver, want Karel heeft een zelden geziene voorraad aan spullen “die nog kunnen dienen”. In november zijn we een week in Le Ran gaan logeren en ondertussen hebben we heel wat zaken kunnen afhandelen. En het moet gezegd, zonder Karel en Marleen stonden we nog niet half zo ver. Bij de bank een rekening geopend, langs de notaris geweest, een dakhersteller aangesproken, met een restaurateur onderhandeld, van de eigenaar nog een extra stukje grond losgepeuterd, bij een buur hetzelfde geprobeerd en het moet gezegd: steeds stond Karel aan ons zijde. Tussenkomend waar het moest, zich discreet op de achtergrond houdend indien nodig. Zoveel energie, zoveel belangloze inzet verdiende een wederdienst. Diezelfde week zou Geert koken en ik zou Karel helpen met het uitbreken van een muur. Tussen de living en de nieuwe aanbouw in La Garrigue stond nog een muur in de weg, 70 cm dik en voor de kenners: een steunmuur.Stof, veel stof, daarmee valt die werkweek nog het best samen te vatten. En nochtans, we deden er alles aan om dat stof tijdig door te spoelen. Aperitief om 12u30, aperitief om18u30 en een glaasje wijn of twee, of drie bij het eten, enfin, in ieder geval toch een paar flessen. Overigens heel lekker gegeten, een combinatie van de kookkunsten van het duo Grauwels – De Smet: super. Het zou drie sterren kunnen geweest zijn ware daar niet een kat die ongegeneerd op tafel sprong en, begot nog aan toe, dit onder het goedkeurend oog van Marleen.Bouwkundig bekeken heb ik ook veel bijgeleerd. Goeie beton mag niet plakken. Dan heb je teveel cement gebruikt. En dat komt goed uit, want cement is duurder dan zand. En een betonmolen, ook al is die 35 jaar oud, is nog altijd beter dan handmatig mengen in een kruiwagen. Van de kruiwagen was Karel trouwens ook heel tevreden: 30 jaren trouwe dienst! Er zijn ook eiken balken geplaatst en poutrellen, ter ondersteuning en om te voorkomen dat de volledige muur zou instorten. Wat uiteraard teveel stof zou geven. Ook als wederdienst hebben we een TV-schotel meegenomen uit Vlaanderen. Nu kunnen ze in Le Ran zo'n 400 kanalen (ook de Vlaamse) ontvangen. Ik had Karel al mentaal voorbereid: kanaal **, niet te missen, goed voor lange eenzame winteravonden. Beetje veel aahhh en oohhh en geen ondertitels maar wel met een DVD-kwalitiet, sorry: kwaliteit.

Januari 2007

We zijn deze keer in Le Ran geweest in het putje van de winter. Een week bij Karel en Marleen gelogeerd en o.a. bij de notaris de officiële aankoopakte van “Yserttout” ondertekend: ons boerderijtje en 25 are grond voor een prijs waar je in Leuven nog geen garage voor vindt! Ik wilde ook onze nieuwe woonst wat opruimen, noem het maar uitmesten, maar het is er niet van gekomen. Zolang er 2 varkens< en 11 biggen van de boer, ex-eigenaar, verblijven in de benedenverdieping valt er weinig te doen, is het dweilen met de mestkraan open. Et les excuses sont fait pour s'en servir: het was er vooral te koud, te nat, en moeilijk bereikbaar wegens te veel sneeuw. Ik begrijp niet waarom al die Nederlanders en Engelsen absoluut een tweede verblijf in de Aveyron willen kopen! In ieder geval,het was véél gezelliger en lekker knus bij Marleen en Karel! Aperitiefke links, aperitiefke rechts, ge kent de stijl van het huis.
Ik heb ook mijn franse woordenschat uitgebreid, een nieuw woord geleerd: “assainissement”. Een niet te onderschatten onderdeel van de wettelijke bepalingen om een huis te mogen bewonen, een "certificat d'urbanisme" te verkrijgen. In het geval van Yserttout betekent “assainissement” dat we niet meer op de mesthoop moeten kakken, maar in de toekomst komfortabel gezeten op een luxe toilet met voldoende elleboogruimte ons behoefte zullen doen. Alleen, ik begrijp het niet zo goed. In België volstaat een septische put van 1500 liter voor een gezin van 4 personen en in Frankrijk is de minimum verplichte inhoud 3000 liter. En die moet om de 4 jaar geledigd worden door een erkende firma! Lang geleden kwam bij ons de strontboer alleen langs als de put vol was, te vroeg was”t geldverspilling, te laat was't burenruzie. Dat moet in Le Cassan , enfin, in Frankrijk, ook gebeuren, maar wel verplicht om de vier jaar, kak of gene kak. Wat dus betekent dat Geert en ik in Le Cassan op vier jaar tijd 3000 liter, of ongeveer 3000 kg uitwerpselen moeten produceren. Dus ongeveer 1 kg per dag en per persoon . Niet min! En dat alleen aan vaste materie want het vloeibare deel wordt via een wettelijk verplicht en ingenieus overloopsysteem en 75 meter draineerbuis gescheiden van de vaste massa. Ge kunt ook stellen dat we dagelijks 1 euro aan afvalstoffen moeten erdoor jagen om de septische put rendabel te maken. Geert mag dan nog veel en lekker koken, we hebben een serieus probleem van overcapaciteit.
De boerderij naast ons is een paar weken geleden gekocht door Engelsen. Via de notaris, die het verteld heeft aan de aannemer, die het dan weer aan Karel toevertrouwde, weten we dat die boerderij sanitaire problemen heeft. Te weinig onmiddellijk aangrenzende grond om 75 meter draineerbuizen in te graven. Ze zouden moeten passeren via ons stukje weiland. Schitterend! Want wat ligt er in ons wei? Juist, de fameuze septische put met de volledige 75 meter gaatjesbuis! Enfin, die zal er binnen een paar maanden liggen. En een extra buis van die boerderij naar ons put, waarom niet?, Wij zijn niet racistisch, we zijn niet zoals Filip Dewinter, bij ons geen: “eigen kak eerst”!
Goed, er zullen dus in de zomermaanden toeristen komen logeren. En wie is bekwaam om die Engelsen een oplossing te bieden? Weer juist, ondergetekende! Mits het laten betalen van een niet onaardig bedrag, een soort tolgeld, zouden we de installatiekosten kunnen recupereren. Vermoedelijk is wat Engelsen produceren in niets te vergelijken met een stevige Vlaamse gedraaide drol. Eerder een iets te platte shit met weinig bezinksel. We hebben natuurlijk nog geen ervaring terzake, maar om te starten lijkt 1 euro per zitting me dan ook voldoende. Geert droomt ervan om voor toeristen te koken: doen Geert, ik sta volledig achter uw keuze. Mits een aangepaste menu zouden we het niveau van onze septische put kunnen regelen. Maandag: rijst, dinsdag: rijst, woensdag: rijst, donderdag: niveau van de put kontroleren en indien nodig omschakelen op fritten met mayonaise.
En is er onvoorzien een teveel aan verse kak, een soort middeleeuwse versie van spontane diaree? Wel, we hebben toch gastvrije vrienden in de buurt, met een groot én verwarmd zwembad. Waar we onze toerista-buren kunnen naartoe sturen!? Eerst kakken, dan zwemmen, of liever omgekeerd? Karel zou er ongetwijfeld ook munt uit slaan: een abonnement van negen keer zwemmen, tiende keer gratis, kakken inbegrepen. Ik mag er niet aan denken hoe Karel, mits een aangepast menu van Geert, er in geen tijd de zware kosten van zijn zwembadverwarming zou kunnen uithalen!Prachtige vooruitzichten, en al bij al mogen we ons gelukkig prijzen dat ons toekomstige buren geen Nederlanders zijn.

Ergens in juli 2012 ... La Garrigue d'Yserttout.

Later, in de verre toekomst, zullen geschiedkundigen zich afvragen waar de naam “La Garrigue d'Yserttout” vandaan komt? Na veel opzoekwerk en opgravingen zal men misschien uitkomen op: “la Comtesse Marilyne de la Garrigue d'Yserttout”, getrouwd met een zekere Mc Charles, een schaapsherder van Schotse afkomst. Terwijl alles zo eenvoudig is!
Onze linkerbuur in Le Cassan gaat binnen drie jaar op pensioen. Wegens kind noch kraai om de dagen mee door te brengen, en dan ook geen koeien en kalveren meer, zal boer Roger zijn huis verbouwen voor toeristen, met terras en zwembad aan de rand van de vallei. Onze rechterbuur, Christian, is nog jonger en heeft wel nog een boerderij met twee tractoren en koeien en kalveren en bijhorende beesten. Daartussenin wonen wij en we hopen tegen die tijd een soort mini-restaurant, of traiteurdienst, of afhaaldienst gerealiseerd te hebben. Roger logeert de buitenlanders, wij geven ze te eten en Christian wordt toeristisch ingeschakeld voor “het leven zoals het is op een boerderij in de Aveyron”. Prachtige vooruitzichten. We tonen de toeristen, dus stadsmensen die vlees alleen maar kennen van de supermarkt, de schoonheid van de echte koeien, les Charolais. Dat die koeien alleen maar dienen om kalveren groot te brengen (téter les veaux) en niet meer gemolken worden lossen we wel op. We gieten vooraf een paar liter melk in een emmer en vinden nog wel een koe die een paar drupjes uit haar uier laat persen terwijl we ondertussen de aandacht deskundig afleiden naar een te vroeg geboren kalfje dat in de couveuse ligt. Dat is zonder meer te regelen met boer Christian, die geeft zijn kleinste kalf een lichte verdoving en legt het in een kist onder zo'n rode lamp, waardoor het voor die stadspreuten helemaal echt lijkt. “Heeft het kalfje al een naam?” “En hoe noemde gij, kindeke?” Het kalfje wordt ter plekke Ashleena gedoopt, tranen bij de moeder, de vader haalt zijn chequeboek boven, reserveert voor een volgende vakantie en Ashleena-tje mag nog een uurtje bij het kalfje blijven. Voor geïnteresseerden: Ashleena is een Engelse meisjesvoornaam en betekent: “vlakte vol olijfbomen”. Wat cultuur is altijd meegenomen.
Het mooiste, Bokrijk op zijn best, bewaren we voor de laatste dag. Daarvoor hebben we Karel ingehuurd, met zijn voltallige kudde schapen. We zitten op het terras, de toeristen zijn wat droevig, het einde van een schitterende vakantie nadert. Ashleena-tje gaat nog een laatste huilende blik op het kalfje werpen en de aperitief is op kosten van het huis. Geen lokaal fris landwijntje deze keer, nee, wijn met bubbels, een Blanquette de Limoux, de week ervoor in promotie in de Aldi.
Maar kijk, maar mensen kijk dan toch, wie komt daar in de verte afgestapt? Horen we daar in de vallei geen schapen blaten? Dat moet de schot Mc' Charles zijn, zelfs van ver herkennen we zijn wilde haardos, herkennen we zijn typische stap in zijn iets te grote botten. Welk een ongelooflijk toeval, welk een hemels geluk dat onze toeristen dit nog mogen meemaken. Kan een vakantie een beter einde kennen? Absoluut moet de schaapsherder mee aan tafel, we dringen aan, we zetten een bord bij, een extra fles wordt ontkurkt en vader toerist betaalt. De bezwete Mc' Charles gaat zich wassen aan de bron, meneer kijkt jaloers naar de bruine, gespierde torso van de herder, en madame onderdrukt nog net een orgastisch kreuntje. Wie weerhoudt mij ervan dat ik op dit prachtige moment denk aan de schitterende volzin van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst: ”Haar pruim is nat en 't regent niet”.
En terwijl het sap van een schapenbout van zijn kin afdruipt vertelt de herder met zijn typisch Engels accent over zijn hard bestaan, over de eenzaamheid en hoe hij de lange uren vult met schilderen, zijn grote passie. Ik hoop bij God en bij Yserttout dat die toeristen geen vragen zullen stellen, want Karel schildert geen landschappen of schapen, Karel schildert alleen maar blote madammen! En in de vallei tussen Le Ran en Le Cassan zijn die eerder zeldzaam.
Gewoontegetrouw komt op zaterdagnamiddag ook Marleen, Marilyne van de Garrique, met haar Solex een mand verse groenten brengen. Uit eigen tuin en onbespoten. Wie ziet ze daar, tot haar grote vreugde terug? Mc' Charles, de herder. Ze kijken elkaar aan en men voelt het aan het trillen van de zon op deze bloedhete namiddag: er is hier iets schoons op komst. Zou het kunnen dat tussen deze tere dame, in haar vroeger leven professor geschiedenis in het verre Vlaanderen, en deze ruwe bolster met zijn voorliefde voor schapen en blote madammen, een passie ontstaat, waar zelfs de Amerikaanse toeristen in hun beste feuilletons niet kunnen van dromen?

De Surprise.

2007-11-24T09:48:00.003+01:00

Het is straf, het is godgeklaagd, het is, bij Yserttout, bijna niet te geloven! Een surprise aanbieden en daar zijn ze. Nog een duw erbij en ze staan in Le Cassan te vechten voor de eerste spadesteek!
Op 23 november om 15u36 een eerste reactie. Bijna direct daarop, om 15u49 nummer twee, van Ignas Herman E. Te laat, spijtig, en dat moet pijn doen. Dat het hem pijn doet valt ook enigszins af te leiden uit zijn reactie. Laten we hem een troostprijs aanbieden: een gratis toegangsticket tot de eerstvolgende workshop van Geert betreffende het verwerken van verlies. Om 21u10 komt Wim nog smeken om een troostprijske. Allé Wim, laat je niet kennen. En dan doet om 21u40 K.L. uit B. ook een poging: rapper zijn hé man, rapper bij de pinken zijn, beste Karel Lamont uit Bertem! Veerle was er wel al om 18u17, maar zij reageerde op het verkeerde artikel, wat doen we daarmee? Zeker teveel gewerkt overdag en te weinig geslapen 's nachts? Het was me al opgevallen dat Luk serieuse wallen onder zijn ogen begint te krijgen.
En de winnaar is (scheur-scheur, ritsel-ritsel, openvouwen), de winnaar is:
Bart Houben die nu op het podium mag komen om zijn prijs in ontvangst te nemen. "Zijne Koninklijke Hoogheid, de voorzitter van de Rotary Club, excuseer, de Lions Club, de rektor van de KULeuven, de slimste mens ter wereld, ook aanwezig zijn o.a. miss Veronique De Cock, Alexandra Coolen, Wendytje Van Wanten met haar kleintje, hahaha, de sponsors , de talrijke supporters .... Aan Bart Houben wordt aangeboden (scheur-scheur, ritsel-ritsel, openvouwen):
"Een intiem etentje met zijn echtgenote Hilke Vervenne in het etablissement De Begeerte in Leefdaal, alwaar de bediening zal gebeuren door opabus in hoogsteigen persoon, voor deze speciale gelegenheid uitgedost in het gala-uniform van De Lijn!""

Ik voel me in een vrijgevige bui, ik ga er nog een schep bovenop doen. Sinterklaas komt op 6 december en het is toch Geert die kookt: er ligt een nieuwe verrassing te wachten voor de 15de reactie, en voor de 30ste, en voor de 45ste, en de ..... tot we oud worden en ziek worden en dood gaan. (*)
(*) Beroemd citaat uit de werken van Ignas Herman E.

235, tweede en derde werk.

2007-11-21T15:41:00.001+01:00

We zijn 23 november en het getal 235, dat is het aantal keren dat de blog bekeken werd. Na zowat een maand op de blog-wereld is dat veel, ware het niet dat ikzelf ongetwijfeld een flink deel van dat aantal uitmaak. Maar mijn profiel werd 124 keer bekeken en dat is andere kloek, sorry, koek. Ik zie me dagelijks in de spiegel, dus mijn profiel ken ik, daarvoor moet ik geen blog hebben. Maar dat betekent wel dat een goeie 100 mensen geïnteresseerd zijn in Yserttout of in opabus, of in alletwee en daar verschiet ik van. Ik heb trouwens mijn profiel veranderd: ik sta nu naast boer Christian en we zijn geflankeerd door 2 Charolais-koeien. Wil ik de volgende keer de koeien in vooraanzicht laten zien en Christian en ik met ons bloot gat? Ondanks het feit dat dit het aantal bezoekers van mijn blog gigantisch de hoogte in zou jagen denk ik niet dat dit de nominatie verdient van het (de?) idee van het jaar.
Wat wel vreselijk ontgoochelend is: geen reacties, jawel, gewone mailtjes met positieve reacties, dat wel, maar op de blog zelf: niets, rien, de ballen, nada, noppes! Misschien pak ik het slecht aan, moet ik de mensen meer uit hun kot lokken. Awel, luistert: "de eerste die publiekelijk reageert krijgt een surprise." Wat dat wordt weet ik nog niet, dat moet nog met Geert besproken worden en dat is voor later want Geert is nu vorming gaan geven, in Schaffen, voor de CM, iets over dementie, denk ik.
Het leuke aan zo'n blog is dat je er altijd opnieuw kunt aan veranderen. Bijvoorbeeld een woord verbeteren, of een zin veranderen... word ik 's nachts wakker met een idee? Oeps, bed uit en computer aan. Een echte schrijver kan dat niet. Eens hun boek gedrukt zitten ze vast. Veronderstel dat pakweg Herman Brusselmans 's nachts wakker wordt met een geweldig probleem, dat hij nog iets wil veranderen: kan niet, alleen een volledig nieuw boek schrijven, dat kan wel. Daarom dat ze steeds nieuwe boeken moeten uitgeven. Gelukkig schrijft Herman Brusselmans goed en geeft ieder boek me een uiterst bevredigend leesgenoegen. Zal ik ooit Herman mogen zeggen?
Bon, genoeg gezeverd, er moet gewerkt worden: laten we er twee nieuwe werken tegenaan gooien.

Er is in Le Cassan parkeer- of kampeerruimte nodig en er moet hout gestapeld worden.
Voor het huis kan dat niet, daar is maar een klein koertje. Maar stel dat bv. F&L toekomen, wat ze trouwens mailsgewijze bevestigd hebben, dan moeten die toch hun auto kwijtraken, en als ze graag een eigen parkeerplaats hebben met een bordje ervoor, dan moet de groententuin of de wei aangepast worden. Tiens, van L&K heb ik nog geen reactie gehad, ze zijn nochtans geweldig goed in het stapelen van hout. Soit, geen probleem, ik ga alvast de nummerplaat van F&L vragen om hun bordje te maken.

Alles wat nodig kan zijn zal beschikbaar zijn: handzaag, tafelzaag, boomzaag, kettingzaag en met dank aan boer Roger, ah, qu'on s'aime bien: een tractor met een bak eraan, une pelle mècanique. Met die tractor rij ik zelf, ik ben tenslotte beroepschauffeur met lijnbuservaring en hout zagen laat ik liever aan anderen over, ik heb mijn 10 vingers nodig om artikels in te tikken. En ter attentie van B&H (dat zijn Bart en Hilke), die planken zitten vol nagels en die moet ge niet inkloppen, die moet ge uittrekken!
Als ge op de "route naar Yserttout" sterk inzoomt, dan kunt ge de boerderij van Roger zien staan. Niet die met dat rood dak, die is van Christian en het kleine gebouw juist op het kruispunt, dat is van ons, dat is Yserttout. Alhoewel, 19 m op 7 m, zo klein is dat nu ook weer niet, seffens vindt men het de moeite niet meer om te komen werken.

Nog een Lijntoemaatje.
De Lijn vraagt ons om eerst oogkontakt te maken, dan te begroeten en tenslotte het vervoerbewijs te controleren. Ik vind dat prima en ik sta daar achter. Soms vergis ik me nog eens in de juiste volgorde en als mijn werk begint om 4u30 en eindigt om 14u45, wel dan moet ik toegeven dat mijn oogkontakt het laatste werkuur eerder lodderig wordt.
Persoonlijk zou ik de opstapfase nog beter willen afwerken: oogkontakt maken, begroeten, vervoerbewijs bekijken en tenslotte handen schudden. Natuurlijk alleen als de reiziger een geldig ticket heeft, of een abonnement , of een 65 plusser is, of een controleur is, of ...

En een PS-ke: misschien, héél misschien zal Peter efkens, héél efkens met die tractor mogen rijden.

Opabus

Inschrijvingen.

2007-11-04T09:52:00.002+01:00

Op die korte tijd dat het blog Ysserttout bestaat hebben we al verrassend veel inschrijvingen. Dat zijn dus mensen die zeggen dat ze er eventueel zullen over nadenken of die periode zou kunnen passen in hun vakantieplanning en het werk voor hen wel geschikt zou kunnen zijn.
Twee mensen verdienen terecht een speciale vermelding en maken nu reeds kans op een van de vele grote prijzen. Ik verklaar me nader: Hilke en Bart (zoon en schoondochter van ons Geert) hebben zich een huis aangeschaft. Een oefen-huis als het ware, om er alle-doe-het-zelftechnieken aan te leren. Speciaal om in Le Cassan hun vaardigheden te demonstreren, zijn ze dat huis nu volledig aan het verbouwen. Misschien kunnen ze tegen juli volgend jaar al aangesteld worden als werfleiders? Elektriciteit, afvoer, toevoer, isolatie, toilet, verwarming, dakgoten, koud water, zelf warm water ... niets stelt hen nog voor problemen. En bijna vergeet ik nog Hilke's specialteit: het proper, stofvrij en ordentelijk houden van de werf! Willen de lezers bewijzen zien? Ten overvloede te bekijken op hun werkverslag
Geert en ikzelf zien met vertrouwen de toekomst tegemoet.

Wedstrijdvraagje: waar zal Hilke haar WC-spulletjes opbergen?
.

Mara.

2007-11-03T12:31:00.002+01:00

We hebben nog geen mascotte voor Yserttout. Ik dacht aan Mara, mijn eerste (en voorlopig enige) kleindochter. Veel kan ze er niet doen, tenzij iedereen afleiden en de boel in 't honderd laten lopen. Alhoewel, voor een beetje ontspanning kan ze al zorgen. Ze staat nu, met haar 8 maanden, al recht op haar vaders hand, ik verwacht dat dit binnenkort een handstand op haar vaders hoofd wordt. Wat veel verklaart is dat haar pa, Jan Willem, circusartiest is en haar ma, Vanessa, occasioneel en hobbygewijs wat aan trapezezwieren doet.
Over hun circusactiviteiten kunt ge meer vinden op hun website:Les p'tits bras.

Eerste van de twaalf werken.

2007-10-31T13:20:00.001+01:00

Boer Poutrel (mijn vriend Karel van Le Ran) beweert dat de ammoniak die vrijkomt uit de varkensmest overal intrekt en zorgt voor een blijvende penetrante geur. Boer Poutrel heeft gelijk.

Vandaar Yserttout-werk nummer één: het uitgraven van de met mest doortrokken beton in de varkenskoten.
Voorwaar, een eenvoudig werkje.
Er is aangekoekte, of aangestampte aarde, nodig: een degelijke spade.
Er is een soort betonachtige bodembedekking, nodig: hamer en beitel.
En er is rotsachtige grond, nodig: iet of wat dynamiet
Voor het gebruik van dynamiet kan ik de mensen gerustellen. Het varken is onlangs geslacht en ligt nu vakkundig in mootjes verdeeld en gediepvriesd naast het kalf Ashleentje. (*)
Wat Karel, boer Poutrel betreft is enige voorzichtigheid aangewezen. Karel is namelijk doof, of toch een beetje, aan zijn rechteroor. Dus als ge het laat ontploffen, doe het dan links van hem. Dan hoort hij tenminste wat er gebeurt. En wees gerust, Karel is een sterke, stevige kerel, van geen klein geruchtje vervaart.

(*) Ashleentje: zie schrijfsels van opabus in: La Garrigue

Halte Yserttout.

2007-10-28T11:13:00.001+01:00

Ik citeer even Marleen van La Garrigue: “Terwijl hij reizigers met de bus vervoert droomt en fantaseert hij van zijn huizeke in de Aveyron.”

Marleen, als ik met mijn bus rij, dan vervul ik mijn taak zoals het hoort. Ik rij anticiperend, defensief, alert, attent en zeer klantvriendelijk, kortom, ik bestuur mijn bus met een zelden geziene perfectie!
En ik moet toegeven, ik geniet van de bewonderende blikken als ik fier achter mijn stuur gezeten, in mijn toch wel mooie De Lijn Uniform, de opstappende reizigers minzaam toeknik.
En met het uniform, mensen, daar wordt niet mee gespot: zwarte schoenen met donkerblauwe sokken, een donkerblauwe broek in een door De Lijn goedgekeurde stof , een wit hemd met een grijs-gestreepte das en vooral, belangrijk, zeer belangrijk: de passanten. Een op de linkerschouder, een op de rechterschouder. Alleen links of alleen rechts zou wat belachelijk zijn. Voor niet kenners: passanten dat zijn epauletten, of schouderopvulstukken. Ge weet wel, met van die gouden strepen op. Ik heb 2 gouden strepen, dat is het minimum. Het maximum weet ik niet, misschien wel zestien?
Onlangs nog kregen we een schrijven, een dienstbevel van een diensthoofd betreffende het dragen van Het Uniform. Dat ten alle tijde Het Uniform moet gedragen worden, dat er geen uitzonderingen worden toegelaten en dat de boetes en de controles veelvuldig en streng zullen zijn. Ook een doktersvoorschrift zal geen reden meer zijn om af te wijken van het correcte Uniform. (Laps, daar gaat mijn doktersbriefje wegens allergie voor uniformen ...)
En voor wie nog mocht twijfelen aan het nut van het dragen van Het Uniform stond ook nog in dat dienstbevel vermeld dat “Het Uniform bijdraagt tot het herkenbaar maken van de chauffeur tussen de reizigers”. En ik die alijd dacht dat een buschauffeur vooral herkenbaar is omdat hij aan het stuur van zijn bus zit! Tja ... ik vermoed dat de schrijver van dit dienstbevel wel zestien gouden strepen heeft.
Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de chauffeurs tussen 15 mei en 15 september de lange broek, het hemd, de das en de passanten mogen vervangen door een donkerblauwe bermuda en een witte De Lijn polo (bovenste knopje mag openstaan). Wel blijven de zwarte schoenen en de donkere sokken verplicht. Van mijn lange leven niet!!
Want van 15 mei tot 15 september is het warm in België, heet zelfs. Goed dat er nog zekerheden in het leven van een buschauffeur zijn. En ondertussen maar uitkijken naar controleurs, die verborgen achter bushaltes, of achter bomen en hagen, ijverig de geringste afwijking op het dragen van Het Uniform rapporteren. In 2006 werden 455 buschauffeurs betrapt op een overtreding van de uniformvoorschriften.Waarvan een opvallend hoog aantal in Vlaams-Brabant, namelijk 159 overtredingen. Schande!

Een andere zekerheid is dat ik uitkijk naar de verhuis naar Le Cassan om daar eventueel nog wat uit te bollen op de Zuidfranse wegen. Maar ons Geert moet ook volgen, en ons Geert volgt alleen maar als daar een proper, net en voldoende ingericht huizeken op haar wacht.
Vandaar die blog, zodat men zich kan inschrijven in functie van godsvrucht en vermogen, van vrije tijd en van doe-het-zelver capaciteiten. Dus gelieve jullie ten gepaste tijde aan te melden in rijen van drie en in een zuiders werkuniform. (bovenste knopje mag openstaan).

PS: Een chauffeur van De Lijn wordt geacht geen kontakt te hebben met de pers. Niet met de geschreven pers, niet met de gesproken pers, zelfs niet met de buitenlandse pers. Het kan toch niet dat ik die regels zou overtreden? Allé, die zes of zeven lezers van mijn blog vertegenwoordigen toch niet de verzamelde internationale pers?
En als men op Google “yserttout” intikt komt men naadloos terecht in mijn schrijfsels. Ik ga straks eens bij Google “De Lijn” intikken....

Wacht, verder lezen, want heet van de naald, de kers op de lijntaart!
Er hangt een nieuw Lijnbericht aan het prikbord. De Lijn heeft namelijk jobstudenten aangenomen die anoniem zullen meereizen en de chauffeurs zullen kontroleren op, en ik citeer:
 het correcte oogkontakt bij opstappende reizigers (pardon?)
 niet roken (OK)
 niet met de GSM bellen (pech)
 niet lezen, ook niet voor de rode lichten (gedeeltelijk pech)
 niet naar muziek luisteren (pech)
 geen reizigers laten gratis opstappen (bwah ..)
Het zal er nog aan mankeren dat een snotjong met jeugdpukkels een zestig-plusser zal zeggen hoe hij oogkontakt moet maken! Ik heb vandaag nog mensen teruggeroepen: “élà, ja, gij daar, kom ne keer were!” “Uw abonnement? Nee menneke, uw oogkontakt!”
En ge moet in Brussel maar eens flink oogkontakt maken als er een knappe Marokkaanse opstapt! Ge zult maar pech hebben dat haar man of vriend mee opstapt!

Enfin, oogkontakt must sein und befehl ist befehl, en ik zou er nog iets heel lelijks kunnen aan toevoegen ... maar schrijven lucht op en ik kan er weer een tijdje tegen.

Opabus

Isolatiewerken.

2007-10-27T17:02:00.002+02:00

Aangezien ondergetekende familiale banden heeft met de isolatiefirma "Boomer" wordt het een energiezuinig boerderijtje. Leuke uitdaging voor Boomer: in de zomer tot 40° en meer, in de winter soms heel koud, -15° is niet uitzonderlijk. In september hebben Pieter en Raf, te vinden op Boomer bvba de voorbereidende werken gestart, volgend jaar volgt de rest. In ieder geval, de toekomstige verwarmingskosten van Yserttout zullen op deze blog gepubliceerd worden. Boomer is verwittigd!

Een nieuw dak .

2007-10-27T11:33:00.001+02:00

In maart 2007 is het dak is hersteld (heropgebouwd) door een aannemer van de streek, gespecialiseerd in het restaureren van dergelijke daken. Een deel van het gebinte werd vernieuwd en de originele "lauzes" werden gerecupereerd. Prachtig werk! Voor meer info over dakbedekking met lauzes ga naar:Les lauzes

De Twaalf Werken

2007-10-26T10:49:00.004+02:00

Voor al de enthousiaste mensen die uitkijken naar de werkvakantie in Yserttout, graag wat uitleg.

Yserttout is een boerderijtje in Le Cassan. Dat is een gehucht van Lescure Jaoul, postnummer 12440. Te vinden in de Aveyron, zo'n 970 km van Leuven. In le Cassan wonen momenteel 4 mensen: Christian (43 jaar) met zijn groottante Tatti (94 jaar) en Roger (57 jaar) met zijn moeder Lea (82 jaar). En ze hebben samen iets van 60 koeien, voor de kenners: prachtige Charolais-rasbeesten! Het boerderijtje heeft 40 jaar leeggestaan, de laatste bewoonster was tante Tatti. De naam Yserttout komt van de vorige eigenaar (boer Christian). Toen we hem vroegen waarvoor het gebouw en de aanpalende grond dienden zei hij:"Y sert tout" En dus werd het Yserttout, voila.

Geert en ondergetekende zullen in Le Cassan zijn van 22 juli tot 14 augustus 2008. Andere perioden zijn ook mogelijk want onze twee fantastische buren, boer Christian en boer Roger, en mijn vriend Karel, van La Garrigue in Le Ran, maken het mogelijk om er te werken en te logeren zonder dat wij er moeten zijn of ons zorgen zouden moeten maken.
Geert zal zorgen voor lekker eten, ikzelf voor voldoende drank. Er is plaats voor een tent of een caravan, voor wie meer luxe wil kunnen we uitkijken naar logement in de buurt, bijvoorbeeld in La Garrigue op zo'n 17 km, info vindt je op La Garrigue. Marleen kookt er ook lekker en is een groooot zwembad!
Iedere maand zullen er op de blog van Yserttout een paar uit te voeren werken gepubliceerd worden. Kwestie dat men zich zowel mentaal als fysisch kan voorbereiden op wat komen gaat. Plaats dus http://yserttout.blogspot.com bij je favorieten en geniet op voorhand van het werk dat er op jullie ligt te wachten.
Een mogelijkheid is bv. 1 dag werken, 1 dag toerist spelen, maar alle andere ideeën zijn welkom. Aperitief s'avonds? Aperitief s'middags? Aperitief s'middags en s'avonds? En tussendoor iets drinken tegen de dorst?

Er komt na de werkvakantie natuurlijk een grondige evaluatie. Wie heeft zich het meest in het zweet gewerkt? Wie had de origineelste ideeën? Wie heeft werkbesparende en wijze raad gegeven? Wie heeft door te veel te zuipen zijn logement ondergekotst? Enzovoort, enzoverder.
En in functie van die evaluatie zullen er prijzen uitgedeeld worden. Van eenvoudige prijzen zoals daar zijn een extra rantsoen drank, een paar asperines, een uurtje extra rust, suiker bij de koffie, ... tot grote prijzen, bv. een gratis etentje in de gastentafel "De Begeerte" te Leefdaal. Maar de superprijs, de euromillions-hoofdprijs, de reden waarom men zich in 't zweet werkt is, en verschiet niet: een week gratis verblijf in Yserttout en dat tijdens de vakantiemaanden! Dus hoe harder er gewerkt wordt, hoe rapper het huis comfortabel bewoonbaar zal zijn en hoe leuker een week gratis verblijven zal zijn! Ikzelf zie me al luieren met een fris wit wijntje .... bij zonsondergang ... aan het zwembad ...

Alhoewel, water... dat is voor de vissen, wegens te nat.