Einde.

 Ik ben de laatste tijd moe, te moe, er zit geen fut meer in, ik veronderstel dat mijn bioritme om zeep is. Wat geen veronderstelling is, ik ben al een tijdje erg kortademig, teveel gerookt zeker? 

De dagen passeren een voor een, opabus hangend in de zetel met als voornaamste tijdverdrijf zijn iPad. Omdat ik een beetje beu ben om artikeltjes te schrijven ga ik iets nuttig doen, mijn begrafenis voorbereiden. Rokers leven iets minder lang. Op zich vind ik dat niet erg, ik wil geen gepamperde ouwe vent worden die ze in een rusthuis met verkleinwoordjes aanspreken. Maar eerst ga ik nog heel rijk worden, ongelooflijk rijk. Ik ga de fabrieken waar ze sigaretten draaien een proces aandoen, te beginnen bij Belga, maar ik vrees dat die niet meer bestaan. Ik heb ook groene Michels gerookt, was voor de kenners. Toen we in Frankrijk woonden waren het Gauloises, des blondes, , solidair met de buren. De laatste tijd kreeg een Lucky Strike sigaret de voorkeur, omdat mijn schoonbroer die ook rookt ( ondertussen gestopt met roken) en ik bij hem regelmatig een sigaret kon afschooien. 

Ik ben er nogal gerust in, er zijn voorbeelden genoeg van processen in de Verenigde Staten waar mensen ontzettend rijk mee geworden zijn. Een  paar advocaten er tegenaan gooien en hup, Elon Musk achterna. 

Wat ik ga doen met dat fortuin? So wie so een groot deel schenken aan een Palestijns goed doel, misschien zelfs het grootste deel. En wat opzij leggen voor mijn begrafenis waar heel veel volk zal op afkomen. Wat dus ook een grote zaal verondersteld, het Sportpaleis misschien? Ik ben er nooit geweest maar daar kan toch redelijk wat volk binnen?  En De Lijn zal ongetwijfeld willen instaan voor gratis vervoer, met bussen waar een zwart rouwlintje aan de spiegel hangt. Vergeet niet dat ik ooit een niet stakende buschauffeur geweest ben, daar hoort wat erkenning bij! 

Ok, wat nog? Koormuziek wil ik. Het is niet omdat ik met mijn klote gehoor niet meer kan genieten van eender welke muziek dat het stil en droevig moet zijn, daar in het sportpaleis. Schoonbroer Luc zingt in een Leuvens koor met veel leden, schoonzus Hilde zingt ook in een koor (de Cantorij) en er moet ook wat klassieke muziek bij: La Passione,  ook geen probleem want daar is mijn broer Walter voorzitter van. Dat maakt minstens  een paar honderd zangers en muzikanten. Hopelijk is het podium daar groot genoeg want ik wil er  ook nog Frans en zijn United Brass bij. Na de nodige tranen en veel overbodige speechen mag het iets luchtiger muziek zijn van 30 koperblazers, mits gratis drank zijn ze er alle dertig. Als ik zeg overbodige speechen dan is dat omdat ik niet graag in de belangstelling sta, ik hou van intieme eenvoud. 

Wie van ver komt moet iets te eten krijgen maar het moet sober blijven, tenslotte is het mijn begrafenis en geen West-Vlaams culinair festijn. Wie ooit op een West-Vlaamse begrafenis geweest is weet dat ge daar qua spijs en drank niks te kort komt en dat de beste moppen op het einde verteld worden. 

Ik ga nu  niet beweren dat ik er op korte termijn naar uitkijk maar geef toe, het klinkt allemaal goed, mooi geregeld van opabus.