St. Margaretha.

We gaan af en toe eten in het buurtzorghuis hier in Holsbeek, St. Margaretha. Zeer betaalbaar, redelijk lekker en ruim voldoende. We gaan gewoonlijk op dinsdagmiddag, dan staan er ook fritten op de menu. Voor mij zouden de fritten iets meer gebakken mogen zijn, ik vind ze een beetje aan de slappe kant. Geert zegt dat ik een moeilijke ben en dat we niet in een sterrenrestaurant zitten. 

Voor een simpele 9€ krijgt ge soep, een hoofdschotel (met iets te slappe fritten), dessert en koffie en dat allemaal á volonté. Ik vraag er altijd een mini flesje rode wijn bij (3,5€!) enfin, ik moet dat niet meer vragen, ik krijg dat spontaan. 

Iedereen mag er gaan eten, je moet geen bewoner zijn die er rondsukkelt met een rollator. Bij de niet bewoners, zijnde dus mensen nog in hun goede doen, zie ik altijd twee pastoors of nee, soms is er maar 1 pastoor. Exact weet ik het niet maar ik schat ze rond de 70 gezegende jaren. Ik vind dat de grootste van de twee te veel bezig is met zijn smartphone aan tafel terwijl zijn overbuur de Standaard  leest maar dan wel bij de koffie. Of misschien het parochieblad?

Vorige dinsdag zaten ze aan een tafeltje schuin tegenover ons en mijn aandacht werd getrokken op het voorbereidend werk. Ik ga ze een naam geven, dat schrijft gemakkelijker, de grootste gaan we Paulus noemen en de kleinere Petrus. Goed dus, het voorbereidend werk werd deze keer uitgevoerd door Petrus: met een weids gebaar maakte hij een groot kruisteken over de tafel , een soort zegening veronderstel ik. Waarbij ik de voorzichtige neiging had om te vragen of ik daar mijn soepbord niet mocht bijschuiven, was het in een keer ook gezegend. Daarna volgde een redelijk lang gebed, ik zou dat in stilte doen… Geert zegt dat ze iets hoorde van spijzen die de Heer moest zegenen en ook hun zonden vergeven. Dat van die zegen begrijp ik niet, ze hadden toch nog maar pas hun eten gezegend? En dat van die zonden begrijp ik eigenlijk ook niet. Iedere dag opnieuw vragen ze de Heer om hun zonden te vergeven! Dat moet daar wat zijn, daar ten huize van Petrus en Paulus. Ik herinner mij van mijn jeugdjaren dat ik minstens een maand nodig had om de nodige zonden te begaan en vergiffenis te krijgen. Al bij al, ze doen er geen kwaad mee maar voor mij zou het iets bescheidener, meer ingetogen mogen zijn. Stel je voor dat er twee moslims komen en voor het eten tot Allah bidden en daarbij languit op de grond gaan liggen! Ons buren zijn moslims, zou ik die niet kunnen omkopen? Ik wil er gerust hun eten voor betalen. 

Er zijn lezers wie het niet lukt om te reageren op artikelen terwijl anderen daar blijkbaar geen probleem mee hebben. Ik weet niet hoe dat komt. Vergeet wel niet om je naam erbij te vermelden anders komt het bij mij binnen als anoniem.